Als ik met je wil spreken luister je niet.
Alsof je hier niet zit, niet echt.
Met je gedachten ver weg, is het daar beter dan bij mij?
Ik wil met je praten, de lange dagen achter me laten.
Daar zitten we samen maar toch zo alleen.
Gesprekken zonder inhoud, is het omdat je eigenlijk niet van me houd?
Als ik tegen je spreek m'n hart lucht of gewoon ergens uitleg over geef dan hoor ik aan je antwoorden dat het je niet interesseert.
Je spreekt niet over wat ik spreek.
Je antwoorden passen niet bij mn vragen.
Hoe lang kan m'n hart dit nog verdragen?
Het doet pijn om met iemand samen te zijn die je het gevoel geeft niet met je te willen zijn.
Niet te willen vechten, niet vooruit te willen denken.
Niet meedenken aan een toekomst.
Niet de zelfde prioriteiten stelt.
Iedere dag doet het meer pijn omdat ik weet en voel dat het niet langer logisch voelt samen te zijn.
Het doet pijn hier savonds in de zetel, samen te eten.
Als je eens iets zegt over m'n koken, had ik liever weg gedoken.
Verwijten hier en daar zo is het echt wel klaar.
Ik dacht dat je van me hield
Ik dacht dat je samen sterk en groot wilde worden.
Ik dacht dat wij de wereld aan zouden kunnen.
Ik zei je altijd als we kindjes hebben dan geven we nooit meer op.
Waarom geef je me het gevoel dat jij het al lang opgegeven hebt?
