30. Levi: Soms is angst zo slecht nog niet

2.7K 230 19

30. Levi: Soms is angst zo slecht nog niet

Hij wist het een gemene opmerking was, maar het kon hem op dit moment niets schelen. Zij had hem gekwetst en nu zou hij datzelfde bij haar doen.

De mensen om hem heen grinnikten om de opmerking en hij lachte ook mee, terwijl hij niet in de richting van Zoë keek. Waarschijnlijk voelde ze zich nu ongemakkelijk. Mooi zo.

'Ik hoorde dat je het gisteravond nogal gezellig had,' zei Evan toen met een brede grijns, terwijl hij Levi nogal hard op zijn schouder sloeg. Soms kende die jongen zijn eigen krachten niet.

Ergens wilde hij er niet nu over praten waar Zoë bij zat en aan de andere kant wilde hij het er wel over hebben, omdat ze erbij zat. Het was maar een zoen geweest, niets meer dan dat. Hij had er niets bij gevoeld en het was zoals vroeger geweest. Voor Zoë.

'Heb je haar mee naar huis genomen?' Evan had duidelijk niets door en de rest van de tafel ook niet.

Levi stond een beetje te wild op waardoor zijn stoel naar achteren kletterde. Hij greep zijn tas en flesje water beet. 'Ik bedenk me dat ik nog wat uit moet printen. Ik zie jullie later wel.'

Hij beende weg bij de tafel. Voor het eerst had hij geen zin om op te scheppen over de zoveelste zoenpartij met een meisje wiens naam hij niet kon onthouden en die hij toch nooit meer zou zien. Hij ging naar de bibliotheek, omdat hij geen idee had waar hij anders heen moest gaan. Daar viste hij zijn laptop uit zijn tas die hij open klapte. De website van The Voice stond nog open. Tegen Liv had hij gezegd dat hij overwoog om te gaan, maar hij wist het niet. Eigenlijk wilde hij zich gewoon afmelden, zeggen dat hij zich nooit aangemeld had.

Zijn zus had hem uitgelachen. 'Jij wil meedoen aan dat programma? Jij bent de grootste hater. Je hoeft niet te gaan, dat weet je. Dat durf je nooit.'

'Bedankt voor de opbeurende woorden, Liv,' had hij gebromd voor hij weggelopen was.

Misschien moest hij gewoon meedoen, zich over zijn angst heenzetten. Hij zou toch nooit door de eerste ronde komen, dus hij zou in elk geval niet voor een zaal op hoeven treden. Niet dat dat hem echt geruststelde.

'Ga je meedoen aan dat programma?' hoorde hij toen achter zich en hij draaide zich om. Charlotte stond achter hem en ze keek hem met een minachtend lachje aan. 'Ben je echt van plan om aan dat mee te doen? Waarom in vredesnaam? Wil je jezelf voor lul zetten bij een jury omhooggevallen lui die zelf niet eens kunnen zingen?'

'Ik wist niet dat je hier ook studeerde,' zei Levi tegen zijn huisgenoot, terwijl hij haar opmerking over het programma negeerde.

'Natuurlijk studeer ik hier. Waar zou ik dat anders doen, Levi?' Ze snoof. 'Ik had je hoger ingeschat.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Je had aan een andere universiteit in Nederland kunnen studeren. In Groningen bijvoorbeeld.'

'Ja, joh. Ik heb geen leven en ik ga elke dag van Haarlem naar Groningen zeker? Gaatje in je kop?'

'Misschien moet ik maar meedoen,' mompelde hij, meer tegen zichzelf dan haar. 'Als advocaat moet je ook een pleidooi houden en dan heb je niets aan plankenkoorts.'

'Nee, als je plankenkoorts hebt, dan moet je vuilnisman worden. Die praten toch niet.'

'Ik heb vervoer geregeld,' zei Liv enthousiast toen ze op de dag van de auditie bij Levi aanbelde. Ze grijnsde breed en gebaarde naar de auto voor de deur waarin rood haar te zien was.

Hij kreunde. 'Dan ziet nog iemand me afgaan straks.'

'Je mag maar één iemand meenemen en ik heb me voor die taak al opgeofferd. Bai is alleen maar onze chauffeur vandaag. Wees blij dat Blake niet kon.'

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!