Chapter 30. Refuge.

7.6K 253 0


RUBY's POV


"I'm sorry.. I didn't keep my promise, Mom... I still hate him."


Humaplos ang ihip ng hangin sa mga pisngi ko. Pinahid ko ang mga luha ko na kanina pa bumabaha mula sa mga mata ko. Mula pa kaninang umaga ako nandito at nagpapalipas ng bigat ng loob. It seems like the perfect place for me to be alone for a while.

Nakaupo ako sa damuhan at nakatunghay sa puntod ni Mommy. Mangilan-ngilan lang ang mga taong dumadalaw sa mga puntod ng namayapang kapamilya nila kaya malaya akong ngumanga-nga habang nakasalampak sa maberdeng bermuda grass.

I brought her a pot of rose plant. Hinawi ko muna ang mga nakapalibot na tuyong damo at dahon. Sinimulan kong gumawa ng maliit na hukay gamit ang maliit na pala. Tinanggal ko ang halaman sa paso at inilipat sa maliit na hukay saka ko tinabunan ng lupa.

She loved red roses...

And I'll make sure na aalagaan ko ang halaman hanggang sa mamulaklak ito.

She would be pleased...but not to the reason why I'm here...


"Dad came to find me...and everything just came back to me... I can still clearly remember how you tried so hard to fight the pain, and I can still remember that he never did anything for you...for us..."

Nanubig na naman ang mga mata ko at tumulo na naman ang luhang akala ko tapos na kanina.

After all those years, sariwa pa rin pala ang sakit. At hindi ko makakalimutan ang huling tagpong nasaksihan ko bago ako umalis.


"Dito muna ako...so I can visit you often. Please don't get mad at me, Mom... I just need to be far away from anyone right now..."

Hinaplos ko ang lapida na para bang sa pamamagitan niyon ay mahahawakan ko siya. All I could do is to linger to her memories.


Nayumi Gonzales Matthews.

She was my mother...and God knows how I missed her so much.

She had the sweetest voice, lalo na kapag kinakantahan niya kaming tatlo. Sa kanya ko na namana ang boses sa pagkanta.

She taught me how to be a good girl...pero ngayon, hindi na ako bata...at hindi ko na alam kung paano maging mabait, lalung-lalo na sa magaling kong ama.


"Aalis na ako, Mah. I'll come visit again soon. I love you..."

Tumayo na ako at naglakad palayo. Pumara ako ng taxi at nagpahatid sa tinutuluyan ko.


Habang nasa daan ay hindi ko mapigilang malungkot. Ganitung-ganito ang pakiramdam ko noong una akong mapadpad sa bansa. I had no one else to go to, I had no where else to go. Para lang akong alien sa ibang planeta.

But the thing is, I learned to love that place...the cafe, the second floor, the people, my friends...and the man I learned to love.


I miss him... I really do...

I was as shocked as everyone when I found out that he was the one that my Dad was forcing me to marry.

Aaminin kong hindi galit ang naramdaman ko sa kanya nang malaman kong siya.

It was relief...

I ran away from home because of that stupid agreement, I came here and I fell in love with the same man that I was supposed to marry.

Fate was playing with us.

Maybe it was destined to be...


Pero hindi ko maatim na makaharap si Daddy sa mga oras na iyon. It was still too painful at hindi nakatulong ang maraming taong pamamalagi ko rito na malayo sa kanya para mabura ang sakit na iyon.

God must be punishing me for holding grudges for far too long. I know I'll have to forgive him eventually...but not now...


Huminto ang taxi sa harap ng bahay. Nagbayad ako sa driver at saka bumaba.

Pagkapasok ko ay bumuntong-hininga ako.


It's like I never left...


And here I am again...running away...hiding...

I miss everyone already...most of all, Z...

God... his kisses...and his warm embrace..his presence... Lahat ng mga iyon ay ang mga bagay na kailangan kong madama sa mga oras na ito.

I feel so cold...so empty...so alone...

But who am I kidding?

He must be upset dahil naglihim ako sa kanya. He only knew me as Ruby...


"Sophie? My Sophie..."

I haven't been called that name for such a long time. Si Daddy lang ang tumatawag sa akin sa pangalan kong iyon. My twin brothers call me 'princess', pati na rin si Mommy.

I hated that name...pero bakit noong marinig ko ang pangalan kong iyon mula sa kanya ay parang nakramdam ako ng pangungulila? I hated him, yes...pero nakaramdam ako ng urge na yakapin siya at haplusin ang mukha niya.

He looked older...and thinner...and weary. He looked like he'd been starved dahil napakalayo ng hitsura niya noong huli ko siyang makita.

Had he been sick?

Matigas ang damdamin kong patawarin siya pero hindi ko maikakaila sa sarili ko na nag-aalala ako para sa kanya. He's my father, kahit pa bali-baliktarin ko ang mundo. That's why I couldn't stay...ayokong patawarin siya, but I was too scared to find it in my heart to forgive him.

I sighed.

Ngayon naman  ako nakaramdam ng guilt. I ran away again, at malamang na nag-aalala na sina Twix sakin. Nagsinungaling na naman ako at hindi ko na alam kung hanggang kailan ako magtatago at tatakbo at tatakasan ang problema ko.

I'm such a coward...

Wala na akong ibang ginawa kundi mag-disappear. Ngayon ko pa naisip ang mararamdamdan nila ngayong nandito na ako at malayo sa kanila.

"Reckless Ruby. Immature Ruby. Runaway Ruby." sambit ko sa sarili ko habang papunta sa kwarto ko.

Pabagsak akong humiga sa kama at parang tangang nakatingin lang sa kisame.

"What now?" bulong ko na para bang makakakita ko ng sagot mula sa kawalan.

"Anong balak mo ngayon?" patuloy ko sa pagkausap sa sarili ko.

Back to normal?

Hay...

I've been alone for too many years pero pakiramdam ko ay hindi na ako gaya ng dati. Something is missing inside me. Naiwan ko na yata ang kalahati ng puso ko...or maybe my whole heart to them.

So what now?

Malaki na ang naipon kong pera sa bangko, well...kalahati niyon ay ang inilagay ng mga kuya ko bago sila umalis pabalik ng states. Pero hindi ibig sabihin niyon ay magpapakasasa na ako sa luho.

One thing my father unconsciously taught me is that money can't buy happiness...and I hope that he lived his life with that lesson.

Kung kinakailangan kong bumalik sa dating gawi ay gagawin ko...just to keep me from thinking things.

"I know a place..."

Sukat doon ay napangiti ako.

I'll be fine...

Bukas na bukas ay pupunta ako roon.

"Tomorrow is another day..."

The Elite Men Empire Series: Singing Zeus a Love SongRead this story for FREE!