şiirlerim.

3

'Sen.'

Bir ihanetin acısı süzülür ruhumdan,

O karanlık, ıssız, gürültülü ama sessiz zihnime.

Ters döner serçe yatağından,

Bir mum yakar karanlığın zifirine.

Anıların biriktiği o şifalı sudan tatmış gibi hatırlar tüm acılarını.

Şifanın fazlası zehirdir, panzehir elinde kuşun;

Kapıdan girmek üzere olan rüzgarın bahşettiği yapraklarıyla göz kırpar ufka.

"Bilinmezlikti avuçlarım arasında duran

Ve kederdi her gece sızıp koynuna uzandığım.

Asla rahat vermeyen kabuslarım külden ve bu buzdan ellerim alevden yapılma

Ve küldü etrafa dağılan, her hayal kırıklığında tattığım.

Bakanı çeken okyanus gözlerinin içinde, derinliğinde boğulmuş cesetler;

Ve bir zehri sızdıracak kadar kana boyanmış dudaklarının arasında

Kalbe saplanacak kurşunlar.

Geçmiş, şimdi ve gelecek.

İmkansız bir masalın karakterleri bu oyunda.

Masal kitabı kışın altında kalmış, kaplanmış soğuk karla.

Yazmak için eline aldığın kalemin mürekkebi benim kanımdan

Sömürerek kendine kattığın o hayat benim canımdan

Ve etrafına ördüğün o buzdan duvarların benim fırtınamdan yapılma.

Sorular sorup durma,

Cevap alamayacaksın fısıltılarına.

Geceleri kaçan uykularımın durağıydın sen.

Eline yüzüne bulaştırdığın hatıralardan kopmuştun sen.

Bir göçebe kuşum, kışı atlatmak için sığındığım o yuvayı başıma yıkan rüzgardın sen.

Zihnimde belirmiş o bedeni bulmuş en karanlık ruh, rengini karanlıktan alan o denizdin sen.

Güneşin doğmadığı kıyılarda vurup duran kayalıklara,

İçine düşeni boğmadan bırakmayan dalgalardın sen.

Sen.

Sen ve senin karanlık huyların.*

Senin hastalığındın sen.*"

*-onun karanlık huyları, tuğçe şenoğul.