Bir neden bile yok,
Kalmak için.
Elini tutmak için bir yabancının
Ve bile bile kendi kalbimi yakmak için.
Adım izleri durur o sokağın köşesinde.
Yine gördüm aynı kâbusu,
Kurdum yine gece yatağımda,
Düşümde.
Kırılan bir cam-
Hayır, kalbin.
Avuçları içinde şimdi bir yabancının,
Sonra da tüm dünya karşında,
Sırada
Tekrar kırmak için.
Dost bildiklerini düşman etmek,
Gittiğin yolları yanlışa çıkarmak,
Aklını karıştırmak için.
Elini uzattığında aldığın koca bir boşluktu,
Seslenebildiğin tek kişi her şey gibi
Sende yerle bir oldu.
Ekinlerimi susuz bırakan ızdırap gibi,
Şiirlerimin can suyu olması için yalvardım sana.
Sesim kısılana
Ellerim kanayana
Saçlarım kısalana
Ve ölüm beni bulana-
Kadar.
Bu kadar.
Daha fazlası bulunmaz elimde avucumda.
O gezgin tekrar bulamadı yolunu.
O göçebe yuva belledi kalbini attıran yerini yurdunu.
Sonra da yuvası başına yıkılırken
rüzgârda sürüklendi durdu.
Ama söylemiştin bana en başında.
'Kırıldığın yerden kanarsın,
Dikişini atsan da hep o izle yaşarsın.
Bir kere elinden tutan seni bırakınca
Sonsuza kadar aynı kederi tadarsın.'
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Geçmişin hayaleti o halde,
Bu gece de rahat bırakmaz beni.
Bırakmaz paçamı, rüyalarıma dadanmadan uyutmaz.
Bu yüzden nefret ettim ben de gecelerden.
Karanlık çöktüğünde bekledim gün doğumunu.
O zamanlar bilmiyordum,
Zihnime sakladığım
Saklandığım
Kaçtığım ve korktuğum
Tüm o gölgelerin asıl gün ışığında ortaya çıktıklarını
Bilmiyordum.
"Gölgelerden korkuyor musun?"
Karanlık yutar çünkü her şeyi.
Tüm ışığı. Yüzündeki kırgınlığı ve
Bitmek bilmeyen hırsı.
Gözlerini kapatmak zorunda bırakmaz seni.
Belki çekersin o yorganı başına kadar,
Tekrar.
Karanlıkta seni izlediğini düşündüğün canavarlardan korunmak için.
Ama asla seni yüzleşmek için zorlamaz.
"Gölgelerden korkuyor musun?"
Artık biliyorum cevabını.
Cevabı evet.
Cevabı hep evetti.
En çok gölgelerden korktu ruhum,
Çünkü gölgeler,
Karanlığın çökmesi demekti.
Karanlıkta yaşayamadıklarını öğrendim ben gölgelerin.
Benim gölgem ise
Sensin.
Halbuki tüm inancıma ne kadar da
Terssin.
Karanlık ruhunun içinde barınmaması gerek hiç-
Birinin.
Ne saklı ardında
Gözlerinin?
Şimdi nereye gideceğiz?
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
şiirlerim.
PoetryOnunla savaşmaya gücüm yoktu Yumruklarımı savurduğum göğüs kafesi boştu. "Bana bir neden ver!" Diye haykırdım yüzüne, O sokağın ortasında öylece baktı gözlerime. Onda kalmamı istediği yoktu.
