Projekt Tartar: Więzienie dla niezwykłych złoczyńców

Rozdział VIII: Goście

Kiedy Jackson sobie poszedł, a ja stałem tak przed Luką, doszedłem do wniosku, że jeszcze nie opowiem mu o Arturze. Nie tylko dlatego, że nie miałem na to siły, ale też dlatego, że pamiętałem jego niechęć wobec Doktora Krakena i nie wiedziałem, jak by zareagował na to, że się z nim zakumplowałem. Poniekąd nie chciałem niczego przed nim nie ukrywać; chciałem, aby ktoś jeszcze wiedział o Arturze i być może doradził mi, co robić dalej. Z jakiegoś powodu uważałem Lukę za głos rozsądku. Ostatecznie postanowiłem odłożyć decyzję o opowiedzeniu mu o wszystkim na później, kiedy będę w dużo lepszej formie.

Luca rozumiał, że mógłbym nie chcieć opowiadać o moim pobycie w izolatce i nie próbował mnie o niego wypytywać... przez jakieś trzy godziny. Bo potem, kiedy już szykowaliśmy się do snu, nie ukrywał swojego zainteresowania tym, jak było na poziomie U... Czy też może inaczej – słyszał różne plotki i teraz po prostu chciał sprawdzić, na ile są one prawdziwe, skoro jego kolega z celi już tam był.

Na początku nie miałem ochoty dzielić się wrażeniami, biorąc pod uwagę, że nie tylko byłem psychicznie i fizycznie wyczerpany, lecz także miałem dość sporą tajemnicę, której nie zamierzałem na razie wyjawiać Luce. Próbowałem zmieniać temat...

- A co się działo u was jak mnie nie było?

...Ale to nic nie dawało.

- Nic specjalnego. Wszyscy gadali tylko o tobie i Solu. No powiedz: jak tam jest na poziomie U?

Po jakimś czasie obiecałem, że opowiem mu wszystko jutro.

- Trzymam cię za słowo – powiedział, kiedy położyliśmy się do łóżek i czekaliśmy na zgaszenie świateł.

Chociaż moje posłanie w celi nie było jakoś wygodniejsze od tego w izolatce, pomyślałem, że tym razem wreszcie się wyśpię. Świadomość, że pode mną leży Luca, miała w sobie coś kojącego.

- Hej, Marv – odezwał się nagle – a ty masz kogoś, kto chciałby cię odwiedzić?

To pytanie mnie zdziwiło. Pojawiło się znikąd.

- Nie – odpowiedziałem ze zrezygnowaniem. – Raczej nie. Zresztą, nie mieliby kasy na to, aby polecieć na Plutona.

- Wiesz, ostatnio loty kosmiczne są bardziej przystępne – podjął temat Luca. – Przy kilku miesiącach oszczędzania można sobie pozwolić na jeden lot tam i z powrotem. Na przykład moja siostra odwiedza mnie raz do roku.

Luca często opowiadał mi o swojej siostrze, Adelmie, zwłaszcza kiedy akurat przychodziły od niej listy. W jego opowieściach zawsze wydawała się ona istnym aniołem, o ile nie przypominał sobie jakiejś zabawnej historyjki z dzieciństwa i nagle dowiadywałem się, że ona i Luca mają bardzo popaprane poczucie humoru (choć nie różnili się w tym względzie od innych rodzeństw, które poznałem w swoim życiu). O ile normalnie Adelma mnie ni ziębiła, ni grzała, teraz wspomnienie o niej mnie zirytowało.

- No to masz szczęście – odparłem. – Ludzie mają inne wydatki niż jednorazowy lot na Plutona do zakładu karnego. Poza tym, jak mówiłem, nikomu nie chciałoby się jechać tylko po to, aby mnie odwiedzić. Zresztą sam widziałeś: nie dostaję żadnej poczty. A teraz daj mi wreszcie spać, człowieku.

Przez chwilę trwała cisza, a ja miałem nadzieję, że wreszcie będę mógł się porządnie wyspać. Zamknąłem oczy i zaczął odpływać w sen, ale zaraz szept Luki znowu mnie rozbudził:

- Przepraszam, stary.

Brzmiał smutno i nawet domyślałem się, co mógł sobie pomyśleć. Nie pierwszy raz zresztą miałem wrażenie, że świadomość, że nie mam nikogo, kto czeka na wolności, sprawiała, że było mu mnie żal.