Ufkum açıkta kalmış yaralar gibi sancılanır durur.
Atışlarını aksatır yüreğim.
Ritimlerindeki dengesizlik endişelendirir beni.
Bir akşamüstü yine gelir aklıma.
Aklımada bir karanlık çöker o anda.
Elime varsada kalem.
Yazasım gelmez.
Kelimeler dağınık,
Cümleler düzensiz kurulmuş.
Tıpkı hayatım gibi ne konum var ne de bütünlüğü.
Ne gelirse yazarım kağıdın ücra köşelerine.
Tutuşması lazım kalemimin ama
Denize demir attı harf gemim.
Gidiyor gittiği yere.
Bir varsa bana geri.
Şaşacak denge ahali.
Boş sözlerle ahenk yaratılır mı bilmem.
Ben okunanı yazar geçerim.
Uzun sürdü yolculuğum.
Geç kalınmış kokuyor yıllarım.
Uyusam kıyıda köşede.
Sonsuzluğun huzuruna dayansam...
