Gökleri inletecek derecede yağan yağmur küçük köyümüzü bertaraf edebilir güçlükteydi. Şimşeklerin çıkardığı korkunç seslerle bedenim bir kez daha titrerken yersiz olan bu korkuma mâni olamamıştım. Bir süre gözlerim kapalı bir hâlde gök gürültüsünü v...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
***
Bir hissin sonuçları en fazla ne olabilir ki?
Her şey ne bir iyilikten fazla ve ne bir fısıltıdan ibaretti. Ya da... Ben öyle bilmek istemişimdir.
Söylesene, karmakarışık bir hayatın geçmişi ne kadar gizemli ve puslu olabilir ki?
Ya da bir masalın başrol karakteri en fazla ne kadar ileriye gidebilir ki?
Gecenin karanlığı, belirsiz varışlar ve yok oluşlar içinde bir sonsuz döngü...
Kader ağlarını örmemişti.
Kader yalnızca sonu belli olan bir masalın sınırlarını belirlemişti.
"Belki de..." diye mırıldandı genç kadın, içten bir sesle. "Belki de hayat; geçmişin ve geleceğin birine bahşettiği yaşamın, bir varış ve varolmayışın sınırı içinde kendine ait kalıcı izler bıraktığı yaşantıdan öte değildir."
Kısa bir sessizliğin ardından derin bir soluk verdi. Artık her şey o kadar da zifiri karanlık ve korkunç görünmüyordu. "Ne insan anlar yaşamın kıymetini; ne de zaman farkında değildir kendinden feda ettiğini."
**
"Ruhumun özgürlüğüne vurmuş olduğum kalın kelepçeler zamanla bir halat yardımıyla boğazıma sarıldı; ve ben, özgürlüğe tutkun olan ruhuma rağmen ne özgürlüğümün benden ayrılmasına izin verdim ne de boğazımdaki son nefeslerimi almaya ant içmiş kalın halattan kurtulabildim. Çünkü ben, kendi bedeninin Azrail'i olmuştum."
