27. Zoë: Een jodelende Levi is wat anders dan een zingende

2.6K 205 55

De bel ging dwingend. Zuchtend stond ze op van haar bureaustoel. Ze was halverwege de eerste trap toen hij nog een keer ging, lang. Het klonk alsof iemand zijn vinger erop hield. 'Ja ja, ik kom eraan,' mompelde ze.
Halverwege de tweede trap gebeurde het weer en werd hij nog langer ingehouden. 'Wie is die gek?' vroeg ze zich hardop af.

Ze trok de voordeur open en staarde in het gezicht van een rood aangelopen Levi.
'Wat is dít?' vroeg hij terwijl hij een brief omhoog hield. Het papier bungelde in zijn hand en ze draaide haar hoofd om er op te kunnen kijken. Ze kon nog net een logo van The Voice zien.
'Het is een brief, of post of papier, net wat je ervan wilt maken,' zei ze nonchalant.
'Serieus Zo?' vroeg hij, zijn ogen waren samengeknepen en zijn neusvleugels trilden. 'Liv was het niet, Blake zou het niet doen. Heb jij het gedaan?'
Ze zei niks. Het leek haar wijs om gewoon haar mond te houden. Ze had geweten dat hij boos zou worden, maar niet zo boos.
Hij wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. 'Ja dus. Waarom in godsnaam!' Zijn ogen waren wijd open gesperd en hij haalde een hand door zijn haren. 'Hoezo doe je dat? Je weet dat ik -' Hij maakte zijn zin niet af.

'Oh kom op, Leef, je kunt geweldig zingen,' kaatste ze terug.
'Daar gaat het niet om, Zoë! En nee, ik kan niet geweldig zingen, hooguit wel aardig. Maar het gaat erom dat je het hebt gedaan, terwijl je weet dat ik dit niet wil!'
Ze haalde haar schouders op, want ze wist het eigenlijk niet. Het was een opwelling geweest toen ze het had zien staan. Ook al moest ze zijn stem ervoor opnemen, het was allemaal toch een soort opwelling geweest.

'Nou sorry hoor, ik dacht dat je alleen een held op sokken was en als ik je gewoon op zou geven, je het heus wel zou doen.' Ze hapte even naar adem voor ze verder ging. 'Ik bedoelde het goed hoor, Leef. Ik wist dat je boos zou worden, maar niet zo kwaad. Als ik niet vond dat je kon zingen, had ik je echt niet opgegeven.'
'Ik heb verteld dat ik podiumvrees heb. Dat weet bijna niemand, Zoë. Ik had verwacht dat je-' Hij haalde weer een hand door zijn haar, dat inmiddels recht overeind stond.
'Wist ik veel dat je dat serieus hebt. Je komt niet echt over als iemand met podiumvrees.' Ze slikte de brok in haar keel door, die er was gekomen toen Levi zei dat bijna niemand het wist. Waarom zou hij het haar hebben verteld?
'Ik vind het zo niet tof van je. Ik dacht echt dat we- Ik vertrouwde je, Zo. Was ik niet duidelijk toen ik zei dat het anders is met je? Waarom doe je zoiets?' Hij liet een wanhopige blik over haar gezicht glijden. 'Het is echt een rotstreek! Dit vergeef ik je niet, Zo, echt niet!' Hij vloekte nog een tijdje door tot Zoë de deur dicht smeet en zich met haar rug tegen de deur naar de grond liet zakken.

Ze liet haar hoofd in haar handen zakken en zuchtte diep. Buiten hoorde ze Levi nog steeds tegen de deur razen, maar na een paar minuten haakte hij eindelijk af. Zou ze het nu echt verpest hebben bij hem? Ze hoopte van niet, want dat was niet wat ze wilde.

Ze wist niet hoe lang ze daar al zat, toen Niels binnenkwam via de achterdeur en haar verbaasd aankeek.
'Wat doe jij nou op de grond voor de voordeur?'
Ze keek met betraande ogen naar hem op.
'Wat heeft die eikel gedaan? Ik ga hem vermorzelen, ik zweer het!' Niels liep rood aan. Het was de tweede keer vandaag dat ze een rood aangelopen jongen zag.
'Het is meer wat heb ik gedaan,' mompelde ze.
'Doe normaal, Kippetje. Hij heeft je zeker een schuldgevoel aangepraat.' Niels keek kwaad en pakte zijn telefoon al uit zijn zak.
'Nee, deze keer is het echt mijn eigen schuld. Ik heb wat gedaan waarbij ik van tevoren wist dat hij het niet leuk zou vinden.' Ze staarde naar haar tenen.
Niels staarde haar met open mond aan. 'Zeker weten dat ik hem niet af moet rossen?'
'Zeker weten,' antwoordde ze met een halve glimlach.
Niels stak zijn hand uit en ze pakte hem aan om zichzelf vervolgens omhoog te trekken.
'Ga je mee, wat eten voor het werk?' vroeg hij. Ze knikte en liep met hem mee naar de keuken. Niels trok de keukenkastjes open. 'We hebben instant noodles en instant noodles en nog meer instant noodles. Vette hap dan maar?' Hij keek schuin omhoog naar haar gezicht.
'Denk het wel. Instant noodles is niet alles.'
Niels stond op en klapte de deurtjes van de kastjes weer dicht. Hij greep haar arm beet en nam haar mee naar de kapstok. 'Uit eten met mijn beste vriendinnetje,' zei hij glimlachend.
Zoë rolde met haar ogen en pakte haar jas van de kapstok.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!