26. Levi: Een gebroken romantische date

2.9K 236 12

26. Levi: Een gebroken romantische date

Ergens had hij moeten weten dat het een stom idee was, maar het had hem zo romantisch geleken. In films gingen ze tenslotte ook altijd schaatsen en de meeste meisjes vonden dat soort films ontzettend leuk, dus waarom zou Zoë zoiets ook niet leuk vinden?

Alleen een pols breken hoorde niet echt bij het plan.

'Sorry,' zei hij sip, terwijl hij zijn linker pols met zijn rechterhand ondersteunde. 'Het was niet de bedoeling om te vallen.'

Levi had haar het rekje aangeraden en ze waren tot op het midden van de schaatsbaan gekomen. Tot dusver was er niets aan de hand geweest en toen was hij op de één of andere manier gevallen waarbij zijn pols in een vreemde hoek terechtgekomen was. En hij had Zoë nog wel overgehaald om mee te gaan, omdat het helemaal niet gevaarlijk was. Dat was het normaal ook niet. Hij had al honderden keren in zijn leven geschaatst en er was nooit iets mis gegaan. Nou ja, hij deed altijd een poging tot, maar hij had er nog nooit een botbreuk aan over gehouden. Alleen op het moment dat er niets mis moest gaan, was dit gebeurd.

Levi kreunde zachtjes. Hij had al genoeg ziekenhuis gezien dankzij Liv. Nu zat hij er zelf, al was het bij hem gelukkig zijn been niet. Maar hij kon zo meteen door naar zijn zusje, ook al was het geen bezoekuur. Als hij maar vriendelijk genoeg lachte, zouden de zusters hem wel doorlaten. Hij wist dat ze gecharmeerd van hem waren.

'Meneer Roberts?' Een dokter met klembord stapte de wachtkamer in en keek zoekend rond.

Toen ging Levi rechtop staan en knikte naar de man. 'Levi Roberts.'

'Dokter Becker,' zei de man met een knik. 'Ik zal je maar geen hand geven, dat werkt niet zo.'

De man nam Levi en Zoë mee naar een klein kamertje waar hij de gebroken pols bestudeerde. Alsof de dokter voor deze man dat nog niet gedaan had! Heel voorzichtig kneep dokter Becker in de pols en Levi beet op zijn lip om het niet uit te schreeuwen. Hij wilde niet kleinzerig gevonden worden door Zoë, die zwijgend naast hem zat. Ze had sinds hij gevallen was niet veel meer gezegd. Al was hij zelf ook niet bepaald in een goede stemming geweest. Het had hem al heel veel moeite gekost om te voorkomen dat de tranen in zijn ogen zouden schieten en hij was toch echt niet van plan om in haar buurt te gaan huilen, omdat hij pijn had. Dan zou Zoë hem pas echt een watje vinden, dat wist hij zeker.

'Ik ga het gips pakken,' was het uiteindelijke antwoord van de dokter.

Levi boog zich naar Zoë toe. 'Ik weet niet wat het is, maar wij Roberts-mannen belanden elke keer in het ziekenhuis als we een meisje leuk vinden, lijkt het wel.'

Ze keek hem niet-begrijpend aan. 'Waar heb je het over?'

'Mijn broer bezeerde zijn pols in het buitenland toen hij daar was, mijn vader viel van de trap toen hij met mijn moeder naar de bioscoop ging. Al kwam hij er met een heleboel blauwe plekken en kapotte kleding vanaf.'

'Nu kun je niet werken,' zei Zoë en hij dacht een beetje teleurstelling te horen, maar hij was er niet zeker van. Haar ogen gleden naar zijn pols. 'Ik weet niet of Nienke dit leuk gaat vinden en zeker niet nadat ze je eigenlijk wilde ontslaan.'

Hij haalde zijn schouders op. 'Ik denk dat we er niets meer aan kunnen doen, Puntjes. We kunnen alleen maar hopen dat het lot ons gunstig gezind is en dat ze me nog een kans wil geven. Dit is nou niet echt iets dat ik expres gedaan heb. Maar ik kom ook niet expres te laat,' mompelde hij toen.

'Nee, dat is allemaal de schuld van anderen natuurlijk,' zei Zoë grinnikend. 'En ook al vertrek je een halfuur te vroeg, dan ben je nog te laat, omdat je een oud omaatje moet helpen oversteken, een hond moet redden en een kleuter terug naar zijn moeder moet brengen.'

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!