25. Zoë: Van lichtbruin naar goud

3K 234 17

25. Zoë: Van lichtbruin naar goud

Op het moment dat hij haar aankeek werden ze onderbroken door een stem. 'Levi, ben je al bij je zus geweest?' Een vrouw met blond haar tot op haar schouders kwam op hen af lopen.
'Ja, mam, ik ben al bij haar geweest,' antwoordde hij en de vrouw knikte.
'Mooi. Wie heb je meegenomen?' De vrouw die blijkbaar zijn moeder was, keek haar met een schittering in haar ogen aan.
'Dit is Zoë, mijn collega,' zei hij. Zoë keek Levi onderzoekend aan en wist niet goed wat ze moest zeggen.
'Je collega?' vroeg zijn moeder verbaasd en haar blik viel op Levi's arm die rond haar middel lag.

Levi rolde met zijn ogen naar zijn moeder. 'En... en...' haperde hij en keek Zoë onzeker aan. Ze zei echter niets, want ze was erg benieuwd naar wat hij ging zeggen.
'En zijn vriendinnetje,' zei Blake, die op dat moment aan kwam lopen.
Levi keek haar voorzichtig aan. 'En mijn vriendin,' zei hij zacht. Zoë werd zo rood als een tomaat, terwijl Levi's moeder haar omhelsde en lostrok uit haar zoons greep.
'Oh, wat leuk! Ik dacht dat hij nooit iemand mee naar huis ging nemen,' kirde ze. 'Ik ben Monique,' zei de vrouw terwijl ze hard aan haar arm schudde. 'En hoe heet jij?'
'Zoë,' zei ze onzeker. Ze had het gevoel dat ze plots haar naam en alles over zichzelf vergeten was. Wat had dit te betekenen? Waarom stelde zijn broer haar voor als zijn vriendinnetje? En nu stond ze handen te schudden met zijn moeder. Dit was echt belachelijk.
Zijn ouders gingen gelukkig al snel naar Liv toe en ze waren weer alleen. Ze keek Levi boos aan en draaide zich om. Met kordate stappen ging ze richting de lift en drukte op het knopje. Helaas duurde het een eeuwigheid voordat het ding er was en Levi stond alweer naast haar.
'Waar ga je naartoe?'vroeg hij.
'Naar huis. Wat dacht jij dan?' De deuren van de lift gleden open en ze stapte erin. Hij volgde haar en drukte op het knopje. Zodra de deuren dicht gleden zette hij haar klem tegen de liftwand. Haar hart zat op slag in haar keel. Automatisch sloot ze haar ogen en ze voelde hoe zijn vingers langs haar middel onder haar shirt gleden. Hij legde ze rond haar middel en het voelde alsof haar huid eronder wegbrandde.
'Wat is er nou?' vroeg hij hees. Zijn adem kriebelde op haar lippen, zo dichtbij stond hij.
Ze kon de spanning niet aan en kuste hem, om hem vervolgens meteen weer los te laten. 'Hoezo noemt je broer mij jouw vriendin, terwijl je het zelf niet over je lippen kunt krijgen? Jij weet net zo goed als ik dat ik nooit jouw vriendin zal worden, want daar doe jij niet aan.'
De deur gleed weer open en ze dook onder zijn arm door. Hij greep haar hand vast. 'Misschien is het deed,' zei hij zacht. Ze keek hem geschrokken aan, maar bedacht wel dat ze haar hand los moest trekken. Ze draaide zich om en zette het op een lopen.
Ze rende naar buiten. Liep vervolgens in één stuk door naar huis, zonder te weten of ze Levi achter had gelaten of niet.
Bij de voordeur kwam ze erachter dat ze hem niet had achter gelaten. Hijgend stond hij achter haar.
'Jezus, ik wist niet dat je zo'n goede conditie had,' klaagde hij.
'Was dan lekker blijven staan,' snauwde ze. 'Ik heb niet gevraagd of je mee ging en ik ga al helemaal niet vragen of je mee naar binnen komt.'
'Verdomme Zoë! Ik loop al twee weken als een kip zonder kop rond.'
'Je bent meer een haan,' antwoordde ze.
'Laat me nou even uitpraten,' mopperde hij. 'Je hebt me zelfs zover gekregen dat ik Blake om advies heb gevraagd. Daar doe ik niet aan, om advies vragen en zeker niet aan Blake. Ik denk dat je het gestolen hebt,' zei hij en richtte een uitgeputte blik op haar.
'Wat zou ik gestolen moeten hebben, Levi? Ik ben geen dief.' Ze snapte niet waar hij over liep te bazelen.
'Nou ik ben bang dat je wel een hartendief bent, Zoë Jansen.'
Ze had geen idee wat ze daarop moest zeggen. Ze beet op de binnenkant van haar wang. 'Sta niet te liegen, Leef.'
Dat was het moment waarop hij haar polsen pakte en haar tegen de deur duwde. Voor een moment keek hij haar recht in haar ogen en voelde het alsof ze in zijn ziel keek.
'Ik lieg niet. Niet daarover,' zei hij en kuste haar dwingend en hard. Ze opende haar mond een stukje en voelde hoe hij zijn tong over haar onderlip liet glijden. Haar lichaam reageerde direct en ze duwde haar bovenlijf tegen hem aan.
'Zo?' fluisterde hij zacht tegen haar lippen, 'het is hier best koud.'
Ze draaide half om en stopte de sleutel in het slot.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!