Sessizlik dilin işidir.
Nasıl işler kimse bilmez.
Sus der akıl, kesiliverir sesi.
Bende kestim artık sesimi.
Aklıma gerek kalmadan.
Fırtına sessizliği mi denir buna bilmem.
Yeterince çıktı dilimden kelimeler.
Kimseden haber almadan çekiliyorum geri.
Kırık bir burukluk var beynimde.
Kalbimde olması gerekirken hem de.
Durumum vahim bu gece.
Bedenimin eriyişine tanıklık edin burada.
Günden güne yitiriyorum ruhumu.
Uçup gidecek benden biliyorum.
Aynadan bana bakan kişi kim bilmiyorum.
Öylece gözlerimin derinlerine dalıvermiş.
Kopamıyorum yıkıklığımdan.
Bu gözler, dudaklar, yüzüme ev sahipliği yapan benler...
Bu yüz bana mı ait.
Solmuş içten içe.
Bakamıyorum kendime.
Yalnızlığım beni teselli bile etmiyor.
Kulaklarımda bilinmezlikten hediye müzik, ayaklarımın altında uçurumlar var.
Versem mi bu gece benliğimi geceye.
Ey gece!
Uğra bugün yalnızlığıma.
Kafam dağılsın kalemimle.
En azından seni yazayım kağıtlarıma...
