Gel gözlerimin sabrı taşmadan.
Felaketim olacak biliyorum.
Yine de yapıyorum edebiyatı.
Bıkmadan cebelleşiyorum yaptıklarımla.
Sen!
Gözleri yangından beter olan.
Soğuyor içim sensiz.
Yazdıklarım boş ve kifayetsiz.
Kafamdan akan kim bu densiz.
Bilmiyorum ne yapmalıyım.
Nasıl yatıştırmalıyım bu korkumu.
Gelmeyen kopukluk var buralarda.
Tanımasaydın beni keşke.
Bu anlamsız çok konuşmaları izlemezdi gözlerin en azından.
Kimselere güvenim yok benim.
Sende olduğu kadar.
Pisliğin tekiyim ben.
Güvenme, aldanma bana.
Yıkar döker parçalarım her şeyi.
Hiçe sayarım her bir anıyı.
Nasıl dayanır bana aklın.
Kimseye söylemediğin bu mazeretliyi.
Neden koyar başköşeye aklın.
Hakkettiği değeri verme bana.
Hak etmiyor yüreğim, aklım, ruhum...
Dilim hep seni konuşur.
Sen bilmeden masumca.
Bırak derler bana, aklımdakilerin her biri.
Kızarım onlara, yükseltirim sesini aklımda.
Bu kadar yazıyı yazdıran sen.
Nasıl terk edersin bitmişliğimi.
Yürek dayanmaz sana parlaklığından oysa.
Gel bu amaçsız gözlerime.
Bakadursun sana hayretle.
Eğer bitireceksen bunları.
Anlar seni ruhumun en derin yerleri.
Son kez bir elveda dile bana.
Sonra özgürleşsin kafesteki yüreğin.
Ben beklerim seni, gitmezsen eğer.
Oysa benden ben bile giderim.
Durmam asla böylesine pis çiçekleri olan diyarda.
Sen kabul etsen en güzel nimettir bana.
Affet bu dilden çıkaran aklımı.
Affet bensiz hareket eden ruhumu.
Affet böylesine seni kovan gönlümün köşelerini...
