Daha sonra salona babam geldi. Hiç beklemiyordum onu meğerse onuda Karan çağırmış ama nikaha yetişememişti ama olsun burda olması bile mutluluk verici.
Derken anneme baktım arkası dönük olduğu için babamı görmemişti. Babam ve annem yıllar sonra bir aradaydı.
Ama şuan hiç olmadık bir zamandı.
Kapıda bize bakan babama baktık onunda gözü bizi arıyordu. Yüzünde gülümsemeyle bize doğru geldi. Şuan olacaklar için çok endişeliydim.
Babam elini uzatıp
"Tebrik ederim. Yetişemedim sanırım." Dedi
Onun konuşmasıyla annem sesin olduğu tarafa döndü. Ses anneme tanıdık gelmişti.
Annem ve babam göz göze geldiler. Yıllar geçsede bir birlerini tanımışlardı.
Annem;
"Levent.." dedi.
Gözleri dolu dolu babama baktı.
Babam şok olmuştu hiç ummadığı bir anda annemle karşı karşıya gelmişti.
Babam;
"Ama sen." Dedi daha sonra bize bakıp "siz ne iş çeviriyorsunuz?" Dedi
Durum çok farklı ilerliyordu. Babam bütün bu yaşananları bilerek yaptığımızı düşünmeye başlamıştı. Bu yanlışlığı düzeltmek için araya Karan girdi.
Karan;
"Levent bey sakin olun durum düşündüğünüz gibi değil. Gülnur hanım Vera'nın annesi. Sizin durumunuzdan haberimiz var."
Herkes susmuş bize bakıyordu zaten kimse yabancı değildi.
Babam;
"Ben nasıl bir şeyin içindeyim. Ne oluyor ne yapmaya çalışıyorsunuz."
Araya girdim. Babama yaklaşıp
"Lütfen sakin olun. Hiç bir şey düşündüğün gibi değil. Bunu baştan söylemem gerekiyordu size. Ama cesaret edemedim. Siz benim..." dedim sözümü annem yarıda bırakıp kendisi devam etti.
Annem;
"O senin kızın Levent. Sen bizi bırakıp gittiğinde ben bebeğimize hamileydim. Çok bekledim seni o zamanlar. Ama sen korkup bizi terk etmeyi seçtin. Yıllarca belki biraz da olsa sevgi kırıntısı kalmıştır bir umut işte belki gelirsin diye çok bekledim ama yok gelmedin. Ben bebeğimi kızımı o zalimin kucağına verdim yıllarca o zalime baba dedi kızın."
Annem hem ağlıyor hem anlatıyordu. Bir yandanda öfkeliydi. Babam ise başını eğmiş göz yaşları döküyordu. Benden bir haber olmadan yılları geçmişti. Onunda bir suçu yoktu aslında.
Babam;
"Ben bilmiyordum Gülnur affet. Çok denedim yanına gelmek için her defasında ölesiye dövüp gönderdiler yılmadım yine geldim. En son bir daha yanına gelirsem seni gözümün önünde öldüreceklerini söylediler. Bunu yaparlardı biliyordum. Bunu bile bile yanına gelemezdim. Sonra duyduğumda o adamdan çocuğunun olacağını yıkıldım. Dedim ki artık Gülnur beni unuttu. Aldım başımı başka memlekete gittim. Çok özür dilerim bilmiyordum." Dedi umutsuzca
Her ikisi yılların birikiminin patlamasını yaşıyorlardı. Babam bana baktı ve beni bağrına basıp sıkıca sarıldı.
Ben de ona sıkıca sarıldım onda baba kokusu vardı. Ben ilk kez böyle bir an yaşıyordum. Yıllarca baba dediğim adam bir kez olsun bana sarılmamıştı. Şu an bu duygu nasıl anlatılır onu bile bilemiyordum.
Babam yüzümü avuçlarına alarak konuştu.
"Bana neden söylemedin kızım olduğunu. Niye sakladın yavrum."dedi
"Beni istemezsin yada ne bileyim bana inanmazsın diye."
Babam;
"Olur mu hiç öyle şey. Elbet inanırdım. Ben sana her baktığımda bir yerden tanıyor muyum diye düşünüyordum. Yüzünün bu kadar tanıdık gelmesi beni çok şaşırtıyordu. Şimdi anlıyorum nedenini."dedi. Anneme dönüp
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Babamın Borcu
Teen Fiction"Oo küçük hanım," dedi dudaklarında alaycı bir gülümsemeyle, "iki gündür sizin peşinizdeyiz." "Kim olduğunuzu ve ne istediğinizi bilmiyorum ama derhal anlatın!" diye çıkıştım. "Sakin ol küçük kız." "Kim olduğunuzu söyledim!" diye bağırdım bu kez, se...
