24. Levi: Mannen met Einstein-wenkbrauwen

2.8K 241 58

24. Levi: Mannen met Einstein-wenkbrauwen

Achteraf wist hij niet meer hoe hij in de kamer van Liv terechtgekomen was en een moment keek hij verward om zich heen. Zijn zus lag in een bed bij het raam en leek te slapen. In het bed tegenover haar lag een oude man die nogal grote wenkbrauwen had en Levi moest meteen denken aan de plaatjes die hij van Einstein gezien had. Hij keek Levi fronsend aan, maar zei niets.

De andere twee bedden waren leeg, al vermoedde Levi dat er wel iemand in het bed naast Liv lag, omdat er een boek op het nachtkastje lag. Hij had een binnenpretje toen hij zag dat het Vijftig tinten grijs was, het boek waar zo ontzettend veel ophef over geweest was.

Toen liep hij naar het bed van zijn zusje en hij pakte haar hand op het moment dat ze haar ogen opendeed.

'Dat duurde lang, broertje,' mopperde Liv. 'Ik had verwacht dat je binnen twee minuten bij mijn bed zou staan.' Nu hij zag dat alles goed was met Liv, zakte de spanning van hem af.

Levi rolde met zijn ogen en ging op de rand van het bed zitten: hij wist waar ze op doelde. De twee hadden een speciale band, omdat ze een tweeling waren. Een raar gevoel had zich van hem meester gemaakt, vlak voor het telefoontje, en waarschijnlijk was dat geweest toen het ongeluk gebeurd was.

'Sorry dat het wat lang duurde,' bromde hij.

'In de tussentijd had ik dood kunnen zijn, Leef. Was je bij dat meisje?'

Hij keek met een ruk op. Het was typisch iets voor Liv om daar op zo'n moment om te vragen. Ze lag zelf in de kreukels, te zien aan de blauwe plekken en schaafwonden in haar gezicht en haar linkerbeen die in het gips zat, maar toch was ze bezig met Levi en Zoë.

'Dat doet er nu niet toe,' zei hij een beetje kribbig. 'Laten we het over jou hebben.'

Liv rolde met haar ogen en snoof. Het was overduidelijk dat ze daar geen zin in had, maar Levi was niet van plan om zijn zus haar zin te geven.

'Wat zei de dokter?' vroeg Levi.

'Ben je verliefd op Zoë?' kaatste Liv terug.

Hij zuchtte geërgerd en rolde met zijn ogen.

'Ja, dus. Waarom heb je mij niet eerder verteld dat je verliefd op haar bent? Je komt altijd met problemen bij mij, dus bij wie ben je nu geweest?' Hij hoorde een gekwetste toon in haar stem.

'Blake,' piepte hij, 'ik ben naar Blake gegaan.'

'Blake,' herhaalde Liv. 'Waarom ben je naar hem gegaan en niet naar mij? Ik ben je tweelingzusje! Je gaat nooit naar hem toe. Jij zegt zelf altijd dat hij veel te saai is om advies te geven.'

'Nu is het anders,' mompelde hij.

'Waarom nu wel? Zij is niet zoals al die eerdere meisjes, toch? Ze is anders, omdat ze niet viel voor jouw charmes. Jongens zijn nu eenmaal jagers en ze willen uiteindelijk helemaal niet dat meisje voor wie ze geen moeite hoeven doen. Ja, voor één nachtje, maar daarna niet meer.'

Liv was harder gaan praten en Levi was zich er van bewust dat de man met de Einstein-wenkbrauwen het gesprek nieuwsgierig volgde. Hij had zin om de man af te snauwen, maar hij hield zich in en beet op zijn lip. Hij had geen zin in ruzie met mannen die zulke wenkbrauwen hadden. Straks gingen die dingen nog een eigen leven leiden en sprongen ze tijdens een gevecht in Levi's gezicht.

'Niet zo hard, Liv. Er zijn hier mensen die willen slapen,' zei Levi zachtjes en zijn zusje snoof spottend.

'Er is hier helemaal niemand die slaapt. Meneer Van Tongeren is gewoon wakker en Anita is er ook niet.'

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!