Özür dilerim kendimden.
Ne yaşamayı başarabiliyorum ne de ölmeyi.
Öylece duruyorum başkoltukta.
Kırmak istiyorum kalemimi.
Yazmak neye yarar ki bundan sonra bana.
Etrafım bana sisli sanki.
Çok uzaklar, hemde yollarımın sonundan görünmeyecek kadar.
Yarınların nakaratları takılır kulaklarıma.
Oysa ben bugünün cehenneminde yanıyorum.
Bana yarının yaşantılarını gözümün zerreciğine verseler ne olur sanki.
Ben düne prangalar bağlamışken.
Yıkılırken toz tanesine dönüşmek istiyorum.
Kimsenin bilmediği gecenin Paris sokaklarında dolaşmak istiyorum.
Bileğimdeki sıcak yuvasından ayırsam kırmızılıkları.
Umursar mı beni yaratandan başka kimseler.
Bir ailem göz kıyılarındaki dalgalarından bir parça akıttırır 2 metre altında yattığım topraklarıma.
Üzerime su dökmeyin sakın.
Kirli hissediyorum.
Yakıp gelsem sana doğru kabul eder misin ey derinliği barındıran gece
Sıcak yıldızlarının yorganlarına sarmalanıp başımı parlaklıklarına dayasam uzunca.
Yitirik hissediyor kalbim.
Hiçbir yükü de yoktur oysa.
Tüm yükler beynime verilmişken ona ne oluyor böyle.
Benliğime benlik istiyorum.
Beni bu duygu sarmaşığının kördüğümlerinden kurtaracak bir benlik.
Oysa bilirim bunun imkansız olduğunu.
Kim yıkık dökük bir beni kabul eder ki.
Mutluluğunun altındaki hüzün akşamlarında kim yaşar.
Aklından geçen pis düşüncelerde kim kaybolmak ister.
Oysa hepsini kovarımda aklımdan.
Bir boşluk kalır oralarda.
Vazgeçmişliğin uçurumu olur mu hiç.
Ben tam dibinde duruyorum öylece...
