Hani kalmıştım ya o körpe kuyularda.
Bitti artık hayatım.
Öylece süzülürken yosunlu duvarların dibinde.
Kendi ulaşılmaz bedenime bakıyorum.
Gözlerim bir beklenti içerisinde sanki.
Açık kalmış öylece.
Yaşlar daha taze ve dumanlı.
Oysa çok bekledim kurtarmaları için.
Gökyüzüne dönük kafam artık.
Gece ayazından kalma bir donukluk var eski bedenimde.
Ellerim artık temiz ve yumuşak.
Kuyunun duvarlarına değerken hissiyat yok bende.
Artık yağmur ağlamıyor bana nedense.
Pes ettiğim için küsmüş bana bence.
Ne yapmalıydım bilmiyorum.
Ben çok bekledim oysa gelmeleri için.
Bedenim dayanamadı bu ayazlığa.
Yıkık dökük bir ben kaldı ardımda.
O gece düşerken içine.
Yakıp gitmişti beni derinlerde.
Birden aklıma geldi günahkar kalemim.
Nasıl da beni beklemiştir sayfalarımın inceliğinde.
Gidiyorum işte ona doğru.
Merdivenler uzun ve kahırlı biraz dertten biraz da bensizlikten.
Bitirdim artık bunları.
Usulca girdim bin parçama.
Aynı yerli yerinde.
Yanaştım sonuma.
Aldım elime eğilip fısıldadım kulağına.
Ben konuştum o yazdı.
Böylece kendi sonumu yazdım bile bile.
Yüzümde taze bir tebesüm var.
Silikleşiyorum bu dünyadan.
Sonsuza kadar elveda...
