23: Zoë: Zingende jongens en ziekenhuizen

3.4K 242 16

Zuchtend liep ze de universiteit uit. Ze had haar aandacht moeilijk bij het tentamen kunnen houden, dus ze hoopte maar dat ze het gehaald had. Nu was de anatomie van de mens een onderwerp wat ze vrij makkelijk vond, dus dat scheelde. Het probleem was dat ze Levi's blik steeds voor zich zag. De blik toen ze zei dat het maar voor één nacht was geweest. Ze had nog wel geprobeerd om zijn lichaam te visualiseren, om te gebruiken voor de anatomie, maar dat was jammerlijk mislukt.
Er ging een schok door haar heen, toen ze dacht dat ze hem voor zich zag lopen. Ze wilde niet met hem praten, wilde hem ontlopen. Hij liep het station binnen en ze volgde hem op een veilige afstand. Levi ging op de verlaten piano af en sloeg er een paar toetsen aan. Zoë stopte en bleef een moment naar hem kijken, terwijl ze zich half verschool achter een pilar. Ze twijfelde of ze het op zou nemen, om hem vervolgens op te geven voor de talentenjacht. Zodra ze het dacht, hoorde ze hem zachtjes zingen. Het was Billy Joel's Piano man. Betoverd keek ze naar hem, terwijl ze haar telefoon uit haar zak viste. Ze zocht de opnameapp die erop zat en klikte het open. Zo onopvallend mogelijk sloop ze dichterbij en toen ze dichtbij genoeg stond, drukte ze op de opnameknop.

Zodra hij de laatste regel van de tekst had gezongen, drukte ze op stop en liep snel weg.
Ze haastte zich naar de trein. Net op tijd stond ze op het perron, waar de trein precies binnen kwam rijden.

Een uur later zat ze achter haar laptop en zocht de site op. GEEF JE NU OP! stond er in grote letters. Ze klikte op de link en werd doorgestuurd naar een invulpagina.
Ze vulde Levi's gegevens in en uploadde het geluidsfragment. Een paar minuten bleef ze met haar muis boven de knop "voltooien" hangen. Even twijfelde ze. Wat als hij niet wilde? Ze wist dat hij niet wilde, maar ze was ervan overtuigd dat hij er doorheen moest. Desnoods zou ze zijn handje vasthouden, al hoopte ze dat dat niet hoefde. Misschien werd hij wel niet eens uitgenodigd. Ze klikte op het knopje en het formulier verdween met een zoef. Nu kon ze er niets meer aan veranderen. Het formulier was weg. Ze staarde nietsziend naar het scherm.
Uiteindelijk trok ze zich los van het beeld en trok andere kleding aan om te gaan werken.

Met een kilo zand in haar schoenen ging ze richting de kroeg. Ze had helemaal geen zin om te werken. Het was maandag, dus dat betekende dat ze blij mocht zijn met een klant. Plus dat ze met Levi moest werken en ze wist nu al dat dat niet heel aangenaam ging worden.

Ze draaide de deur van het slot en liep door de donkere kroeg naar achter om de lampen aan te doen. Precies op het moment dat ze de schakelaars omzette, hoorde ze de deur opengaan en Levi 'Hoi!" roepen. Ze riep een groet terug, liep door naar het hokje waar ze hun jassen kwijt konden en hing de hare aan de kapstok. Ze draaide zich om en Levi stond achter haar, een zuinige glimlach op zijn gezicht. Ze lachte voorzichtig terug. Ongemakkelijk schuifelden ze langs elkaar heen terwijl zij naar buiten ging en hij naar binnen. Ze voelde zijn vingers langs haar buik gaan. Haar maag draaide zich om, maar ze wist niet of het van de zenuwen was of vlinders.
Eenmaal achter de bar zette ze de radio aan en ging zitten. Er was nog niemand en dat kon op maandag heel lang duren. Levi schuifelde voorzichtig dichterbij en ging op de tweede kruk zitten.
'Beetje een leuke dag gehad?' vroeg hij voorzichtig.
Ze keek hem verbaasd aan en wist niet goed wat ze moest zeggen. Nadat ze even had nagedacht zei ze: 'Ja, op zich wel. Nadat één of andere gozer mijn kamer binnen gedrongen was en me ongevraagd had gezoend, ging het beter.' Ze stak haar tong uit.
Levi keek haar gepijnigd aan, waarna hij naar zijn benen staarde. Zoë vroeg zich af of ze te ver was gegaan. Ergens diep van binnen begon ze zich schuldig te voelen, maar ze probeerde het uit alle macht weg te duwen. Hij verdiende het niet om iemand anders slecht te laten voelen. Waarschijnlijk had hij zich nooit schuldig gevoeld als hij een meisje pijn deed en ze wist bijna zeker dat ze hem geen pijn had gedaan, juist geholpen.
Levi's mobiel verbrak de stilte in de kroeg. Hij viste het ding uit zijn zak en keek er verbaasd naar. 'Ik moet deze even nemen,' mompelde hij en liep een stukje van haar vandaan.
Zoë keek hem na. Ze kon zich niet herinneren dat Levi ooit gebeld was op het werk. En wie belde er tegenwoordig nog? Ze zag hoe Levi zichzelf vastgreep aan de bar. Hij legde zijn telefoon op de bar en liet zichzelf op de grond zakken. Verbaasd keek ze naar hem en begon te twijfelen of hij nu huilde of niet. Voorzichtig stond ze op en liep naar hem toe.
'Leef? Gaat het?'
Zonder waarschuwing stond hij op en liep naar het hokje achter in de bar. Ze kreeg het gevoel dat er iets goed mis was. Half rennend ging ze achter hem aan.
'Leef!' Ze knalde tegen hem op in de deuropening. Hij trilde en tranen liepen over zijn wangen. Ondertussen probeerde hij tevergeefs zijn jas aan te trekken.
Ze greep hem vast. 'Stop! Wat is er aan de hand?'
'Laat me er door, Zo!' gilde hij. Ze bleef voor hem staan. Hij kon zo nergens naar toe! Als ze hem zo liet gaan en er zou iets gebeuren, vergaf ze het zichzelf nooit.
'Nee,' riep ze net zo hard terug. 'Wat is er aan de hand en waar ga je naartoe?'
Met een trillende hand begon hij in zijn zak naar iets te zoeken. 'Liv heeft een ongeluk gehad. Ik moet naar het ziekenhuis.'
'Je wacht vijf minuten! Ik ga Nienke bellen!'
Ongelukkig keek hij haar aan en wilde doorlopen. Ze greep nog net zijn jas.
'Waag het niet, Levi Roberts! Waag het niet om zonder mij die deur uit te lopen.' Dreigend keek ze hem aan en hij liet zichzelf weer naar de grond zakken. Zoë ging zo snel mogelijk Nienke bellen. Ze ging de kroeg dichtgooien. Levi kon zo echt niet alleen weg. Hij zou blindelings naar dat ziekenhuis gaan, maar ook echt letterlijk blindelings. Als ze hem zo liet gaan, zou hij naast zijn zusje komen te liggen.
Gelukkig snapte Nienke wat er aan de hand was en omdat het maandag was, vond ze het goed. 'Hang wel even een briefje op: Wegens omstandigheden vanavond gesloten,' zei ze.
Zoë beloofde dat ze het zou doen en was al op een A4-tje aan het kliederen. Nadat ze het had opgeschreven, liep ze met het blad naar de deur en hing het erop. Vervolgens zette ze de radio af en drukte de schakelaars uit. Levi zat nog steeds op de vloer. Ze liet haar vingers over zijn wang glijden toen ze klaar was. 'Kom op,' zei ze zacht.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!