Şuaralığım tutar gece gece.
Yıkık dökük bir tahtadan yapılma masama varır ayaklarım.
Kalçam sandalyeye değinir biçimsizce.
Elim günahkar kalemime doğru konumlanır.
Kağıtlarımın inceliği gözlerime gelir.
Soldan sıralanıp dökülürler dilimin ucuna öylece.
Oradan mürekkebin geceliğindeki hafif kalemime.
O yazar ben fısıldarım durmadan.
Aşkı yazar bana.
Ne demek olduğunu, nasıl hissettirdiğini.
Ben bilmem modermizimin etkisinde kalmış aşkları.
Sıradanlığa karışmış dedikleri aşklar dizilir gözlerime.
Yüreğimin hissedemediği imkansızlıklar ulaşır dibime.
Ey aşk beni sarmala.
Senin için divane olmuşum gece gece
Yak derinlerimi.
Senin için kalemimi, aklımı, ruhumu, gönlümü günaha buladım.
Bitirecek biliyorum.
Nefsim bana kamçılar vururken.
Düşüncelerim beni boğarken yine sana geleceğim ben.
Ey aşk kabul et beni.
Hiç kimseye değinmedi gözlerim bunca zaman.
Yatağımda hüzünlü akşamlarım var.
Sana versem onları.
Sen ver bana en güzel ufukları.
Hüznüm derindir benim.
Göz dallarıma konar yaş kuşları.
Gel al onları penceremden.
Ben sana adadım ellerimi, kağıtlarımı.
Kaç sayfa seni yazdım bilmiyorum.
Baktım harflerim seni bana öğretiyor,
Bende seni aktardım gece maviliğine süzülen şiirlerime...
