The Unknown Man

Chapter 4

"DAKS?"

Kusa akong napangiwi. Ang halay naman niyon.

"Daki? Ducky?"

Salubong ang kilay niya habang nakatitig na naman sa akin. Ganito siya, mas gusto niya akong titigan kaysa simpleng tingnan lang. Sabi niya, doon daw sa isla ay walang katulad ko. Halos lahat daw kasi ng babae ro'n ay may edad na, kaya siguro naa-amaze pa rin siya hanggang ngayon sa youth ko. Whatever!

At least 'di ba may isang manghang-mangha sa itsura ko? Nakakataas ng self-esteem after akong i-dump ng ex ko na tila ba napakawala kong kuwentang kasintahan at hindi ako karapat-dapat sa forever na ipinatatamasa nito ngayon sa walanghiya kong ex-best friend na si Myrr.

"Hmn... Hindi ako makaisip ng nickname for you." Nangalumbaba ako sa mesa. Magkaharap kami at katatapos lang kumain ng hapunan. "Hindi naman puwedeng Kil? Or Kila? Ang chaka. Di bagay sa 'yo."

Kanina, after niyang isukat ang mga damit niya ay kulang na lang malaglag ang panty—I mean ang panga ko sa sahig. Kulang ang salitag "wow" noong isuot niya ang faded fitted jeans at dark blue polo shirt na binili namin sa tiangge. Napakaguwapo ng herodes!

Gumana tuloy agad ang utak ko. Why not pag-model-in ko siya? Ako ang manager? Tiyak payayamanin niya ako nang bongga. Akalain mo ba namang kahit overrun ang suot niya, puwede pa rin siyang humanay sa mga model ng GQ Magazines? Hindi OA iyon, sa totoo lang talaga!

Ang guwapo niya. Ang ganda ng tindig at height pati na rin ang built ng katawan. Pati simple Aeropostale na t-shirts, ni-rock niya nang walang ka-effort-effort kanina!

"Ano'ng gamit mong sabon sa isla?" biglang tanong ko.

Paano niya napanatiling ganito kakinis ang kutis niya? Balbon siya pero kitang-kita pa rin ang ganda ng kanyang balat. Wala rin siyang ka-pores-pores at talagang mapula ang kanyang mga labi.

Sabagay, ikaw ba naman puro sariwang tubig, gulay, at prutas ang araw-arawing ilagay sa tiyan ay hindi gaganda ang balat?

Sabihin na nating kumakain din siya ng meat, pero iyong kinakain niyang meat ay fresh at hindi botcha o double dead. Plus pa na ang kinakain ng mga hayop sa gubat ay sariwa rin. Ang nilalanghap niya ring hangin don ay sariwa. Sa gawain naman, mukhang batak siya sa gawaing mabibigat kaya ganito kaganda ang katawan niya. Daig niya pa ang regular sa gym.

Ipinilig ko ang ulo ko. Mukhang magkaka-crush pa yata ako sa kanya. Hindi puwede. Ayoko nang umibig! Charaught!

Iba ang magiging papel ni Dakila sa buhay ko. Tapos na ang mga panahong ako ang sunod-sunuran at ginagamit. Iba na ngayon. Ako naman ang magiging matigas ngayon at makikinabang.

"Back to your name." Iniwas ko na ang paningin ko sa kanya. "Gaya nga ng sabi ko, masyadong mahaba ang pangalan mo. Saka medyo weird din para sa generation na ito. Kailangan makaisip tayo ng pangalan na pupuwede sa 'yo. Parang screen name. Ganern."

Biglang may kumatok.

"May tao," malumanay na aniya.

Napatitig ako sa pinto. Sino naman kaya?

Hindi pa naman singilian ng upa para dalawin ako ng landlady ko na si Mrs. Luz? At hindi rin ako binibisita rito ng mga ka-work ko, at mas lalong wala akong ka-close na ibang tenant sa three-storey building na ito. Wala rin naman akong in-order sa Shoppee, Lazada, o kahit pizza para may kumatok sa pintong 'yan.

Isa lang naman ang naliligaw sa lugar ko—si Nero!

Pinagpawisan ako nang malapot nang hindi tumigil ang katok mula sa labas ng pinto ng apartment ko.