AHSEN İZEM KARASOY (gerçek ailem)

50. bölüm

Büyük bir gündü bugün, bugün benim doğum günümdü en güzel ikinci doğum günüm olduğuna emindim. Birincisi 6. yaşımda kutladığım en özel doğum günümdü.

Sarı saçlarımın yarısında bağlanmış salık bırakmıştım. Üstümdeki beyaz elbise bir gelinlik değildi ama benim en önemli kıyafetimdi. "Ahsen İzem," odaya gene gelen kişi Melisti bir de onun yanındaki Giray. "Ben hazırım abla." Son kez aynadan kendime baktım. Gözlerimin altını kapatmıştım yalnızca, hayallerimde hiç evlenmek olmamıştı ama evlenirken bu şekilde olmayı da istemezdim bence. "Ruh gibi olmuşsun." Dedi Giray aynı rahatlıkla ben ona göz devirip kalkacakken omuzlarıma dokunup oturmamı işaret etti. Birkaç saniye içinde eline parıltılı krem bir far aldı ve göz kapağımın üstüne sürdü. Sesimi çıkartmadım, kaç gündür ağlamaktan sesim kısılmıştı.

Eline Aslı hanımın aldığı pahalı bir markaya ait olan likit allığı aldı. Ben makyaj yapmayı çokta sevmezdim kapatıcım hep yüzümde olurdu ama bu bir zorunluluktu arada bir sürdüğüm rimel ve allık haricinde başka bir şey yapmazdım. Giray beni hazırlarken oldukça profesyonel gözüküyordu ve bu şaşırtıcıydı. Eline bir eyeliner aldığında ona dur demem gerektiğini fark ettim. "Giray teşekkür ederim ama istemiyorum." Aynı anda kalkmamla beraber bahçeye giren arabaların yüksek sesi geldi. Bir konvoy olarak gelmişlerdi, halbuki ölüleri almaya gelirken sessizlik olurdu.

Kendi odamın camından gelenleri izledim. Yalnızca ailesiydi, Baran bey ve Boran amcam yan yana omuzları dik bir şekilde eve bakıyordu. Omuzları dikti ama buraya gelen herkesin yüreği burkuk gözlerinde bir hüzün vardı. Baran beyin yanındaki Zümrüt teyze bugünü çok iyi temsil ediyordu, siyahlar içindeyken muhtemelen kızının yasını tutuyordu, ya da yeni yaslara yelken açıyordu. Bilemezdim, bilemezdik... Gözlerin Boran amcamın yanındaki kadına kaydı, kumral uzun boylu Boran amcamla yaşıt olabilecek bir kadındı. Onun da üzerinde kahverengi bir elbise vardı. Kumral tenine oldukça çok yakışmıştı ama bu kadın kimdi?

Agah abiyi gördük bir diğer köşede o da annesi gibi siyahlar içerisindeydi. Siyah gömleği siyah takımı ile yas tuttuğunu belli ediyordu. Esin ise oldukça şık lacivert bir elbise giymişti, yüzünde büyük bir gülümseme vardı.

Gözlerim onu aradı Emre Akarı. Koca bahçede bir tek onu görmemiştim, göremeyeceğimi düşündüğüm bir anda bir araba daha girdi içeri. Kendi nişanlısını almaya geç kalan ilk damattı muhtemelen. "Sorumsuz," dedi ardımdan bir ses. Sesin sahibi kalbimin hızlanmasına sebep oldu. 10 gündür hiç görmediğim öz babam şimdi ardımda mıydı? Ona dönmedim aksine Emre'nin yan koltuktan uzanıp aldığı bir buket beyaz lilyum çiçeğine baktım. Masumiyeti temsil eden bir çicekti, en sevdiğim çiçekti onun bundan haberi var mıydı bilmiyorum ama ardımdaki adamdan deli gibi korkarken bile yüzümde bir gülümseme oluşturmuştu.

Kapı çaldı ardıma dönebilme cesaretim olsa koşup ben açmak isterdim ama yoktu. "Bana dön," dedi. Selim Karasoy en son ne zaman bana yumuşak sesiyle seslenmişti? Hiç. Döndüm, çok korktum ama ona döndüm. Döndüğümde yalnız olmadığını anne denilen kadınında yanında olduğunu gördüm. Giray neden bu odadan çıkmıştı ki? "O eve gidiyor olman benim kızım olduğun gerçeğini değiştirmez. Sana güzel bir oyun oynadılar ama şimdi cehennemin kapılarını açacaklar." Hiç senin kızım olmadım, olmayacağım diye bağırmak istedim. Yapamadım. Onlar iyi insanlar demek istedim ama bunu ona kanıtlayacak bir vaktim olmayacaktı.

"O evde olan her şeyi bana kendin söyleyeceksin, isteğinle çünkü sana nasıl davranacaklarını göreceksin. Bir gün onlardan bıkıp bu eve geri dönmek istediğinde sana bu kapıyı açacak tek şey bana vereceğin bilgiler olacak. Unutma." Bir baba kızını evinden yolcu ederken, el oğlu ile bir yola çıkarırken eline evinin anahtarını, cebine de bir miktar para koyardı. Anlamı gelmek istediğin an bu kapı sana açık, bu eve gelmek istediğin gün kendi paranla gel demekti. Benim babam bir anahtar vermedi, cebime bir para koymadı ama kulağıma güzel bir küpe taktı. Bunları unutma dedi. Bugünü unutma.