AHSEN İZEM KARASOY (gerçek ailem)

44. bölüm

Hastaneden çıkartılmamam için uğraşan 7 kişi vardı, ve onları hiç duymayan Selim Karasoy. "Abi onu bu şekilde çıkartamazsın! Eviniz starilize olmadığı için Metenin bile çıkmasına izin vermiyoruz!" Onun hemen ardından Melis konuştu. "Baba nolur hastanede kalsın, evde mikrop kapabilir, eve giderken mikrop kapabilir 24 saatin kritik olduğunu biliyorsun!" Esin ağzını açacak oldu ama ona ters bakışlar atan Aslı hanımla sustu.

"Yeter!" Aslı Karasoy bana doğru baktı, gözlerinden gele benden öğrendiğini belli eden bir ifade vardı. "Bu kız için bana tartışma yaratmayın." Bu kız... Yalnızca bu kız. Demir ve Asrın onlarla son yarım saattir konuşmaya çalışıyordu. Hale de çokça dil dökmüştü ama şu an burada değildi iki çocukta çok korktuğu için odadan çıkmıştı. "Benum ölümü bile çiğnesan sağa bu gizi vermeyacağum." Zümrüt hanım beni çok kısa bir zamanda öyle sahiplenmişti ki, kendi öz annemin yapmadığı annelliği yaparak beni onlardan korumaya çalışıyordu.

Demir polisleri göndermişti mevkisini kullanarak bundan memnun olmayan Selim bey beni çıkartmak amacıyla kolumdaki serumu sertçe çekmişti ama doktor Feride hanım hızlıca odaya girince Zümrüt hanımla bir olup onu biraz benden uzaklaştırmıslardı. Demir polislerle ilgilendiği için birşey yapamamıştı. Asrınsa annesini tutuyordu. Bu arada odaya Melis ve Giray girmişti Selim beye ikisi de kafa tutmuştu.

"Ölürsün o zaman." Gözleri neden bu kadar kararmıştı, bunu gerçekten yapabilecek gibiydi. O an o kadar çok korktum ki benden bağımsız kelimeler çıktı ağzımdan. "Çekilin gidicem!" Zümrüt hanım şok olmuşken ben ayaklanmaya çalıştım. Sırtımda derin bir acı vardı. Yanıma gelip beni durdurmaya çalışan kişi Feride hanımdı, halam olan kişiydi. Ellerini omuzlarıma bastırmış benim kalkmamam için çaba verriken hiçbir güç uygulamıyordu, canımı yakmaktan korkuyor gibiydi.

"Feride, bizimle eve geliyorsun. Melis evden çıkmıyorsun. Sizlerde o düğün gününe kadar kapıma gelmiyorsunuz!" Kalbim tekledi, benim için bir düğün günü mü alınmıştı? "Oğlun veya Boran kapıma gelirse eline ölüsü bile ulaşmaz." Onu bu denli sinirlendiren şey ne? Neden bu öfkesi?

Kimsenin tek bir kelime etmesine izin vermedi zaten onun söylediği son cümle Esin ve Zümrüt hanımı susturdu, hatta Zümrüt hanımın gözünden bir damla yaş aktı.

Her şey çok hızlı gelişti, o adam beni bir ambulansla evine getirdi beni evde gören herkes çok şaşırdı. Hem de herkes. Buna Ilgaz bile dahildi. Bahçeden 1 dakika bile kalmamıştım hızlıca sedyemden içeri taşınmıştım. En üst katta değildi bu evdeki odam ama asansör düğmesinden en üst kata bastı Selim bey. Gözlerini kin ve kan bürümüştü. En üst kata geldiğimizde hazırlanan yere bakımca ben bile şaşırdım. Hastane yoğun bakımı şeklinde tasarlanmıştı. İki sedye vardı muhtemelen Meteyi de buraya getirecekti.

Görvliler çıkınca onunla yalnız kaldım Melis ve Feride nerede? Aslı Karasoyun bile burada olmasını isteyecek durumdaydım çünkü bu adamdan korkuyordum. "Benim karım o şerefsizi seviyor, benim kızım o şerefsiniz yanında kalmak istiyor! Ne yapacam lan ben sizinle? Bela diye mi yolladılar sizi bana?" Karısından çıkartamadığı öfkeyi benden çıkartmaya çalışıyordu. "Onun için benimle gelmeyi kabul ettin lan!" Yutkundum ondan korksam da konuştum. "Onu oradan çıkart, seninle geldim." Gene bana öfkeyle baktı hatta o öfkeyle üzerime yürüyecek oldu ama Deniz ve Ilgaz odaya tam zamanında girmişti. Biri bana Ilgazı gördüğümde sevineceğimi söyleyemezdi bence.

Deniz bir abi gibi önüme geçti bunu kaç saniyede yaptı bilmiyorum. "Anneli kızlı bitirdiniz lan ömrümü! Bitirdiniz o şerefsizi sayıklaya sayıklaya!" Öfkesi benden çok karısınaydı sanki. "Baba, uzaklaş!" Deniz hem onu tutuyor hem de odadan çıkartmaya çalışıyordu. Bu sırada Ilgaz önüme geçmişti. "Baba yeter, ona yeterince zarar verdin daha fazla verme! Ona o kadar zarar verdik ki bizimle kalmak yerine o insanlarla kalmayı tercih etti." Evet onlar bana çok zarar vermişti ama o insanlar diye adlandırdığı kişiler onların açtığı yaraları sarmaya çalışmıştı. Hiç kimsenin umursamadığı Ahsen İzemi ilk defa o insanlar düşünmüştü...