Chapter 5

641 23 3

Hindi ko na nakitang umiyak si Naomi sa pagkamatay ng aming mga magulang. The first time we visited them in the hospital, in their death beds, was the first and the last time Naomi cried.

Sa isang private cemetery ang libingan, magkatabi ang kanilang mga puntod. At dahil kulang pa ako sa kaalaman, at wala pa ako sa tamang edad, si Attorney Lim ang nag-asikaso sa lahat. Sinabi ko lang sa kanya kung ano ang gusto ko at kailan.

Ang totoo niyan, hindi pa nakikita ni Naomi si Attorney Lim. He was working behind the scenes. Gusto sanang kunin ng tiyuhin kong si Robert Doromal ang bangkay ni Mama, but I pushed Attorney Lim to his limits para lang ipaglaban ang karapatan ko bilang anak. I promised him fortune just to do whatever I wanted.

Alam ni Attorney Lim ang yaman na makukuha ko mula sa aking ina. Alam din niya na ako lang ang nag-iisang anak na lalake sa pamilyang Doromal, of course, he would like to please me and gained benefits in return.

Narinig ko mula kay Attorney Lim na walang anak si Robert Doromal sa kanyang asawa. Babae naman ang anak ni Tito Lucas at hindi na ito nasundan pa.

Ako lang ang lalake. The rightful and legit heir to inherit and preserve the name "Doromal." Kaya lang, isa akong Boaz. At iyon ang mas ikinagagalit sa akin ng aking mga tiyuhin. They wished I was their son. But because I wasn't, they hated me.

If it was the old me, siguro magiging sentimental ako sa bagay na yun. However, I stopped caring about it ever since the accident happened.

Kung ayaw nila sa akin, ayaw ko rin sa kanila. That's the only way I can survive. And I need to survive in order to take care of Naomi. Who else, anyway? Naomi's an orphan now.

Walang kamag-anak si Naomi dito sa Davao. Ang alam ko, itinakwil si Tita Rebecca ng kanyang pamilya simula nang iwan niya ang pagiging Katoliko. Si Tito Jonathan naman ay lumaki sa isang bahay ampunan.

I'm the only one who can take care of her. And no one else. To survive. Yan lang ang panghahawakan ko simula ngayon.

Si Lord? Prayers? They didn't help us at all. Naiinis ako sa tuwing naalala na maraming taon ang nasayang namin sa aming buhay para sa isang Diyos na hindi naman totoo.

Galit ako kina Papa dahil sa pagsisinungaling nila. Walang Diyos. Hindi ko siya naramdaman sa oras na kailangan namin ang tulong niya. Lahat ng pagsasambang ginawa ko noon ay unti-unting naglalaho, hanggang sa wala nang natira.

Si Naomi. Oo, si Naomi na lang ang natitira.

"Kuya, pupunta ba si Tito Robert sa libing nina Papa?" Tanong ni Naomi. Honestly, I wished she didn't ask that.

Nakaluhod ang isa kong tuhod sa harapan niya, tinutulungan ko siyang maisuot ang itim na sombrero sa maliit niyang mukha. May itim na lace ito na itinali ko sa ilalim ng kanyang baba.

Her black dress had many frills, matched with a pair of black doll shoes. Napaka-cute ni Naomi sa kanyang suot na damit. Ako mismo ang bumili nito kahapon. Kasabay ng kanyang English style na sombrero.

"There, it's done." Sabi ko nang matapos ko ang pagtali sa kanyang sombrero. Then I cupped her cheeks in both of my hands, our eyes met and I knew then that she wasn't sad anymore. I don't even know if that's a good thing or not. Isa lang naman ang dahilan kung bakit hindi siya malungkot, and it's because she believed that our parents were now in heaven. With God.

I wanted to correct her but I restrained myself. Ayoko munang gibain ang nakagisnan niyang pananampalataya. Too soon was not good for her. But she's young, I know I can still correct her.

"Hmn, let's see. Tito Robert? I invited him to come. Bakit mo naitanong? Do you like him? He slapped me, Nao." Paalala ko sa kanya. I stood up petting her head, then I checked the time on my wristwatch. Alas nuwebe ng umaga ang libing.

Beauty And The BeatBasahin ang storyang ito ng LIBRE!