SAUDADE

6. Bölüm

Keyifli okumalar 💖

Bahçede, ağacın gölgesindeki masada otururken uzaktan gelen korna sesleri bir bir yüreğime saplanıyordu. Kalkıp gitmek istedim ama bu geceyi bahçede geçirip başımı ellerimin arasına alarak, korna seslerinin uzaklaşmasını beklemek istiyordum.

Bugün büyük gündü. Sungur'a kız istemeye gidiyorlardı.

Zeynep'i Sungur'a isteyeceklerdi.

Bahçedeki çiçeklerin rengarenk görüntüsü bile içimdeki acıyı hafifletmiyordu. Her bir korna sesi, mahvolmuşluğumu hatırlatıyordu sanki.

Korna seslerinin kesilmesini ve herkesin eve dönmesini istedim.
Gözyaşlarım sessizce akarken dakikalar sonra korna sesleri kesildi.

Ama kimse eve dönmedi.

"Yapamıyorum," diye fısıldadım gözyaşları içinde.

Şeyda'nın bakışları bana döndü. Gözleri doluydu.

Ayağa kalktım.

Niye kalkmıştım? Nereye gidecektim ki?

"İstemiyorum." dedim, bir yandan ağlıyor, bir yandan konuşmaya çalışıyordum.

Şeyda beni tutmaya çalıştığında, kolumu elinden çekerek, "Bırak," dedim çaresizce.

O da gözyaşlarını daha fazla tutamayarak sessizce ağlamaya başladı. Günlerce gülüp eğlenmeye çalışmıştım. Sanki sevdiğim adam değil de bir yabancı evleniyormuş gibi, kendimi sakin tutmaya uğraşmıştım. Ama bugün, o sakinliğimden ve güler yüzlülüğümden eser yoktu.

Her şey nasıl olur da başlamadan bitebilirdi? Hangi hikâye, daha başlamadan finalini verirdi?

"Ben görmedim, sen gördün mü? Nasıl olmuş? Mutlu muydu, gülüyor muydu?" sorular ardı ardına dökülüyordu ağzımdan.

"Şeyda," dedim, gözyaşlarım süzülürken, "Evlenmesin."

Çocuksu bir istekti.

Gerçekleşmeyeceğini iyi biliyordum ama sanki "Evlenmesin," dersem evlenmez, geri döner gibi hissetmekten kendimi alıkoyamıyordum.

Ne ara bu kadar çaresizleşmiştim?

Ona karşı bu duyguları beslerken, bu ihtimal hep aklımın bir köşesinde benimleydi. Ama bu kadar erken olmamalıydı.

Onu sevmeyi ben istememiştim. Elimde olan bir durum olsaydı, bana bu kadar acı vereceğini bildiğim bir adama kalbimde yer vermezdim.

Şeyda gözyaşlarını silip kolumdan tuttu. "Gel, eve girelim."

"Evim başıma yıkıldı. Evim olur sandığım adam, bana duvar bile olamayacak. Hangi evden bahsediyorsun?" dedim. Defalarca aynı sözleri tekrar ettim.

Her gözyaşım, ölen aşkımın cesedini yıkıyor gibiydi. Son dakikaya kadar umudum vardı. Bozulur, bir şey olur, dualarım kabul edilir sanmıştım. Ama göz göre göre sevmediği biriyle evlenecekti.