20. Levi: Iedereen is weleens onzeker

3K 240 9

20. Levi: Iedereen is weleens onzeker

Hij pakte het ding aan en staarde er een moment naar. Het was niet dat hij nog nooit een condoom gezien had. Natuurlijk niet. Hij was dan wel een mannelijke slet, maar hij deed het in elk geval altijd veilig. Het was raar, omdat dit met Zoë was. Het meisje dat hem nooit eerder had zien staan, dat hem genegeerd had. Dat werkte als een magneet, want ze was nu alleen maar interessanter geworden. Eerder zou hij 'Yes! Ik heb haar in bed!' gedacht hebben, maar dat was voor hij haar kende. Voor hij wist wie ze echt was.

Hij keek haar aan. 'Je weet het honderd procent zeker?'

Zoë snoof spottend. 'Het is niet dat je mijn eerste bent, die eer krijg je nu ook weer niet, Levi. En ja, ik weet het zeker.'

Toch was ze duidelijk niet zo zeker als ze voor deed komen, want toen hij haar zacht aanraakte, voelde hij hoe gespannen ze was. Haar lichaam trilde een beetje onder zijn aanrakingen. Hij boog zich naar haar toe en kuste haar zachtjes op haar schouder. Hij voelde zich ook een beetje zenuwachtig iets dat hij nog nooit gevoeld had. Zelfs niet bij zijn eerste keer.

'Niet kijken,' mompelde hij, terwijl hij de folie op de grond gooide. 'Dat maakt me onzeker.'

Hij verwachtte een sarcastische opmerking, maar ze wendde haar gezicht af. Hij beet op zijn lip en staarde naar de muur. Dit begon een beetje als routine te voelen. Het mocht geen standaard worden. Dit was Zoë verdorie! Het meisje dat alles anders gemaakt had.

Hij gooide de verpakking op de grond en legde een vinger onder haar kin en met de ander ging hij langs haar kaak en draaide haar hoofd heel zachtjes zijn kant op.

'Kan ik-' begon ze, maar ze brak haar zin af toen hij knikte voor hij zijn lippen tegen haar huid duwde, die voelde of ze uren in de zon gelegen had - of in de oven.

Hij duwde haar zacht op het bed. Op haar bed. De smaak van haar huid zorgde ervoor dat hij zich op haar liet zakken, terwijl ze kusten. Hij steunde op zijn handpalmen, zodat ze niet bedolven zou worden onder zijn gewicht, maar ze pakte zijn polsen vast en liet haar hoofd een heel klein beetje verder in het kussen zakken waardoor hun lippen los kwamen van elkaar. Haar pupillen waren onnatuurlijk groot en extreem zwart toen ze hem aankeek. Hij huiverde door haar vingers tegen zijn polsen en ze drukte haar lichaam harder tegen dat van haar aan, terwijl ze zacht in zijn oor hijgde toen hij zijn lippen naar haar nek verplaatste. Ze had haar vingers in zijn haren begraven, terwijl hij elk stukje huid dat hij tegenkwam, zoende. Hij voelde hoe zijn eigen lichaam op haar reageerde en haar snelle ademhaling was een bewijs dat dat van haar ook reageerde. Zacht trok ze aan zijn haar en hij liet zijn mond weer op die van haar terechtkomen. Ze liet haar tong over zijn onderlip dansen en hij hoorde zijn ademhaling sneller gaan. Hij kon een kreun niet onderdrukken toen het zover was, net als het kippenvel dat op zijn lichaam verscheen. Hij voelde hoe de spanning in haar lichaam weggleed en hoe ze hem vertrouwde. Het was merkbaar in haar kussen die hongeriger en hongeriger werden, in haar aanrakingen.

'Levi,' fluisterde ze in zijn oor, terwijl ze de haartjes in zijn nek aaide.

Hij leunde op zijn handpalmen en glimlachte naar haar. Ze prikte hem loom in één van zijn wangen voor hij van haar afrolde. Ze slaakte een zuchtje en keek hem toen aan. Hij beet op zijn lip, niet in staat om iets te zeggen, maar hij wilde ook niet zwijgen. Dit voelde raar, heel raar. Normaal zou dit het moment zijn om zijn kleding van de grond te vissen, maar nu niet. Ze zou dan echt nooit meer met hem willen praten. En dit was Zoë. Zoë!

'Gaat het?' vroeg ze lief.

Waarschijnlijk dacht ze dat hij van slag was, maar dat was vreemd en vooral omdat ze zijn reputatie kende. Hij knikte.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!