19: Zoë: Shadowhunters om te kussen

3.3K 241 45

'Nou Stuiterbal, bedankt voor het ontbijt,' zei ze, terwijl ze opstond van de eettafel. Ze begon haar jas te zoeken en zodra ze die had gevonden, liep ze richting de deur.

'Zo,' vroeg hij toen ze in de deuropening stond. Ze draaide om en zag hem huppen. Van zijn ene been ging hij terug naar zijn andere.

'Leef?' vroeg ze om zijn aandacht te krijgen.

'Ik wilde,' begon hij, en liet vervolgens een pauze vallen. 'Ik wilde vragen of je vanavond misschien met mij naar de Halloweennight wil, hier in de stad?' Hij staarde naar zijn tenen en Zoë vond het er schattig uitzien.

'Ik heb beloofd om met Lars te gaan trick or treaten,' antwoordde ze. Ergens had ze nu spijt dat ze het haar broertje had beloofd.

'Dat maakt toch niet uit,' zei hij toen.

Vragend keek ze hem aan.

'Ik kan toch mee gaan, als je dat wilt tenminste, en dan kunnen we daarna gaan.' Hoopvol keek hij haar nu aan. Alsof zijn ogen haar smeekten.

Voorzichtig begon ze te knikken. 'Zorg dan wel dat je er om zeven uur bent,' zei ze voor ze vertrok.

Ze stond voor de spiegel in haar Victoriaanse steampunk jurk. Voor een moment bekeek ze zichzelf en denderde toen de slaapkamer uit en de trap af. Op de middelste verdieping gooide ze de deur van Meg's kamer open.

'Kun je me even insnoeren?' vroeg ze, terwijl ze zich omdraaide en haar haar omhoog hield.

Meg deed wat haar gevraagd werd. Toen die klaar was en ze terug was op haar kamer, ging Zoë verder met de make-up. Als laatste deed ze de ketting om die bij het personage hoorde. Ze keek weer in de spiegel en ze was Tessa. Haar favoriete boekpersonage.

Om klokslag zeven uur stond ze met Lars bij haar moeder binnen.

'Kunnen we gaan?' zeurde de kleine jongen.

'Nog heel even wachten, hij zal er zo wel zijn,' antwoordde Zoë, hopend dat ze gelijk had. Als hij er niet zo zou zijn, wist ze meteen wat ze voor hem betekende. Niet veel.

Opluchting ging door haar heen toen de bel ging. Hij was toch gekomen en maar twee minuten te laat. Ze opende de deur en voor haar stond een Shadowhunter. Zoë's mond viel open.

'Sorry dat ik een beetje laat ben, maar die dingen erop schilderen was niet zo makkelijk als ik dacht. Ik moest vragen of Bailee me wilde helpen.' Hij krabde onbewust aan de schmink in zijn nek.

'Hoe wist je dat -?' Ze brak de vraag af en staarde hem aan.

'Ik let wel op, Puntjes. En Google ook.' Hij bekeek haar. 'Ik ben alleen even kwijt of ik nu bij jou pas.'

Ze glimlachte verlegen. 'Ja, je past bij mij. Het is perfect, Leef.' Ze boog naar hem toe en gaf hem een zoen.

'Ieuwl, niet kussen,' mopperde Lars. Pas toen herinnerde Zoë dat haar broertje er nog was. Ze was zo betoverd geweest door Levi en wat hij had gedaan voor haar, dat ze hem was vergeten.

Dat laatste was na een uur door de kou ploeteren met twee kleuters bijna vergeten. Ze leek bijna wel een moeder met haar twee kinderen. Levi nam bij elk huis Lars in zijn legeroutfit op zijn arm en samen vroegen ze om snoep. Zij stond er steeds achter. Ze was blij dat het tijd was om hem thuis af te zetten.

'Is het leuk geweest?' vroeg haar moeder aan Lars, die enthousiast knikte. Voor haar kon er nog geen bedankje af. Ze was blij dat ze kon gaan en sleepte Levi de deur uit.

'Je moeder is erg dankbaar, of niet?' grapte hij. Maar Zoë vond het niet leuk. Ze reageerde er niet op en Levi keek haar aan. 'Sorry, ik bedoelde niet - Sorry,' zei hij.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!