Elimden telefonum çoktan alınmıştı. Odanın içinde bir başıma, zamanla savaşıyordum. Gece saat iki olmuştu. Bu saate kadar eve dönmediğim hiç olmamıştı. Annem... annem şimdi ne hâlde, kim bilir? Kalbim sıkışıyor, nefesim daralıyordu. O beni merak ederdi, ama bu başka bir meraktı. İçine çöken korkularla, eli telefonda titreyerek beni arıyordu belki... Açmadığımı her dakika kalbi bir damla daha eziliyordu.
Ya babam? Yaptığı bu rezilliği anneme söylemiş miydi? Bence söylemiştir. Hem de pişmanlıkla değil, böbürlenerek anlatmıştır. Çünkü benim babam, bir baba gibi değil, yıkıcı bir yabancı gibi davranırdı bana.
Dayanamadım. Ayağa kalktım, kapıya yöneldim. Yumruklamaya başladım.
"Açın şu kapıyı! Annem beni merak etmiştir! Ona haber vermem lazım!"
Sesim çırpınan bir kuş gibi yankılandı odada. Tekrar tekrar, daha sert vurdum kapıya. Parmak eklemlerim acısa da, içimdeki endişe acıdan daha büyüktü.
Az sonra kapının kilidi çevrildi. Karan, soğukkanlı ifadesiyle kapının eşiğinde belirdi.
"Biraz sakin ol artık. Annenin senin burada olduğundan haberi var," dedi umursamaz bir tonda.
"Annem korkmuştur, ne halde olduğunu bilemezsiniz! Bir kerecik sesini duyayım, iyi olduğumu söyleyeyim, yalvarırım. Bu kadar mı vicdansızsınız?"
Bakışlarıma baktı bir an. Belki annemden bahsetmem yumuşattı içinde bir şeyleri, belki de sadece susturmak istiyordu beni.
"Peki," dedi. "Sadece iki dakikan var. Konuş ve kapat."
Başımı yavaşça salladım. Titreyen ellerimle telefonunu aldım. Annemi aradım. Daha ilk çalmada açtı. Sadece "Alo" dedi, ama titreyen sesiyle hemen anlamıştı bendim.
"Anne..." dedim, gözlerim dolarak.
"Kızım..." dedi hıçkırarak. "Koruyamadım seni... babandan... Affet beni yavrum..."
Kalbim paramparça oldu. "Ağlama anne, iyiyim ben. Gerçekten iyiyim. Bu senin suçun değil. Lütfen ağlama. En kısa zamanda yanınızda olacağım, söz veriyorum."
Tam o sırada Karan elimden telefonu çekip aldı. Hızla kapattı.
Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım.
"Zorbasın sen. İğrenç, duygusuz birisisin. Anladın mı?"
Bir an bir şey söyleyecek gibi oldu ama kendini tuttu. Yüz ifadesi donuktu. Sonra yanındaki adama döndü:
"Kilitleyin şu kapıyı."
Gidişini izledim. Ardından bağıra bağıra haykırdım:
"İğrençsin! Hayatımda gördüğüm en zorba insansın! Vicdanın yok senin!"
Biliyordum... ona zorba demem çok dokunuyordu. Ama umurumda bile değildi. Gerçek bu değil miydi?
O gece sabaha kadar uyuyamadım. Düşünceler beynimde dönüp duruyordu. Okul... Artık okula da gidemeyecektim. Ama bu adam bana ne yaparsa yapsın, ben okulumu bırakmayacaktım. Zorla bile olsa, okuyacaktım.
Ben kimsenin kölesi değildim. Bu ev, ne kadar büyük olursa olsun, duvarları bana mezar gibiydi. Evimiz gecekondudan halliceydi belki ama annem, kardeşim oradaydı. Orası bana her şeyden daha sıcak geliyordu—özellikle babam yokken.
Ama şimdi... çıksam bile nereye giderdim? Babam tekrar beni kendi elleriyle buraya getirirdi. Elimde hiçbir güvence yoktu.
Kendime hep sorduğum soruyu yeniden sordum:
Kimseye zarar vermedim ben... Peki neden hep belalar beni buluyordu? Neden şanssızlık hep yakamdaydı?
Belki de hayatta hiçbir zaman baba sevgisini göremediğim içindi. Şimdi de o adam tarafından, hiç tanımadığım bir başka adamın eline bırakılmıştım.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Babamın Borcu
Teen Fiction"Oo küçük hanım," dedi dudaklarında alaycı bir gülümsemeyle, "iki gündür sizin peşinizdeyiz." "Kim olduğunuzu ve ne istediğinizi bilmiyorum ama derhal anlatın!" diye çıkıştım. "Sakin ol küçük kız." "Kim olduğunuzu söyledim!" diye bağırdım bu kez, se...
