Chapter 3

690 32 5

Pagdating ko sa classroom nila Naomi ay hindi na ako pinahirapan pa ng guro. Nang makita ako ni Mrs. Lima na nakatayo sa likod ng kanilang bintana ay napahinga siya ng malalim.

She tearfully looked at Naomi and then back to me, at para bang nagkaintindihan kaming dalawa when she said, now turning back to Naomi, "Naomi, naghihintay ang kuya Josh mo sa labas. You can go home early with him."

Naghiyawan ang ilan sa mga kaklase ni Naomi at ang ilan naman ay nagtataka kung bakit si Naomi lang. I heard her say in her tiny, little voice, "Bakit po? Tapos na po ba ang klase?"

"Si Josh na ang mag-iexplain sayo kung bakit. As of now, you can go." Sagot ng guro at nakita kong lumingon si Naomi sa kinaroroonan ko, nakailang beses pa siyang nagpalinga-linga bago niya nahanap ang mga mata ko.

I forced a smile when she looked at me, and when I did, she smiled back while waving a hand. I groaned. Paano ko ba sasabihin sa kanya ang nangyari sa aming mga magulang? Pupunta ba kami sa ospital at titingnan ang kalagayan nina Papa? O uuwi ng bahay at sabay na magdadasal?

"Kuya!" Tawag niya habang palabas sa kanyang classroom, nakahawak siya sa magkabilang sling ng kanyang backpack at nagmamadaling lumapit sa'kin.

Like what I often do, I pet her head when she finally stood in front of me. I feel like I wanted to burst in tears, especially when she grabs my hand and swings our arms together, "Sabi ni teacher maaga daw tayong uuwi ngayon."

Tumango ako. I realize that I couldn't cry, even if I wanted to. I don't know, maybe because I don't want to tell her the bad news yet, or maybe I still couldn't believe it myself.

"Let's go, Nao. May pupuntahan tayo. We're both excused, so, don't worry about homeworks and quizzes." I tell her and she nods. Kinuha ko ang backpack ni Naomi at ako na mismo ang nagbitbit. Nakasanayan ko na yun kapag ako ang susundo sa kanya. I grab her small hand and lead her to the pathway.

Hindi na ako lumingon pa sa loob ng classroom dahil alam kong nakatingin si Mrs. Lima sa amin. She might be staring with pitiful eyes and I don't want to see it. Besides, baka lumabas pa siya at kausapin ako tungkol sa aksidenti. Kung malalaman man ni Naomi, mas maganda kung sa akin mismo nanggaling at hindi sa maingay na bunganga ni Mrs. Lim.

Nasa loob na kami ng sasakyan at si Mang Edwin mismo ang nagmamaneho. Pinuwesto ko muna si Naomi sa back seat at pagkatapos ay binalingan si Mang Edwin ng tanong, ang kanyang mga mata ay nababalot sa lungkot, kaba, pag-aalala at pighati. Nakatayo pa kasi si Mang Edwin sa labas ng driver's seat.

"Is it true? Oh please, tell me it's not." Sabi ko sa kanya habang minamasahe ang aking noo. A part of me is still hoping na mali lang ang balitang natanggap. Hindi maririnig ni Naomi ang pinag-uusapan namin dahil nagpapalamig na siya sa lamig ng aircon sa loob ng sasakyan.

"Opo, sir. Tumawag si Dr. Lee sa'kin kani-kanina lang. I heard it was critical." Malungkot na sagot ni Mang Edwin.

"Oh, God." I gasp, looking up. "Of all people, why them? Why us?"

"Alam na ba ni miss Naomi?"

Umiling ako. "I will tell her in the way. Naghahanap lang ako ng entrance." Binuksan ko na ang pintuan at narinig ko ang tanong ni Mang Edwin.

"Sa ospital, sir?"

"Yes, please." Mahina kong sabi at umupo na sa tabi ni Naomi. She's patiently waiting for me to come in. Masaya pa niyang pinagpagan ang uupuan ko.

When I sit beside her, Mang Edwin starts the engine. I turn to her and say, "Naomi, alam mo bang umalis ang mga magulang natin? Did Tito Jonathan tell you anything before they left?"

Beauty And The BeatBasahin ang storyang ito ng LIBRE!