wegwijzer

351 32 0

We volgen een klein weggetje tussen de bomen die steeds hoger en hoger de berg op gaat. Ik kijk om mij heen, het is hier prachtig. Alles is hier veel groener dan op aarde, de kleuren zijn gewoon feller. Opeens valt mijn aandacht op een prachtige vlinder die op een bloem zit. De vleugels zijn paars met blauwe vlekken. Ik kijk nog wat beter. Zie ik het nu goed? Die blauwe vlekken geven licht. Denk ik in mijzelf.

Ik stap wat dichter naar de vlinder zodat ik de vlinder wat beter kan bekijken.

"Selina! Niet dichter gaan!" Megan loopt op mij af en neemt me bij mijn pols en trekt mij van de vlinder weg. Ik kijk haar kwaad aan.

"Voor wat was dat nu nodig." Zeg ik kwaad.

"Die vlinder is geen gewone vlinder, de vlinder hypnotiseert zijn prooi. Hij heeft net bij jou gedaan, je had wel dood kunnen zijn."

Ik kijk Megan geschokt aan. Ik voel dat Megan mijn pols loslaat.

"Dat wist ik niet." Zeg ik stil. Ik kijk naar mij voeten.

"Het spijt me dat ik zo kwaad werd, ik weet niet waarom ik zo uitvloog."

Megan legt haar hand op mijn linker schouder.

"Het heeft niets, je was onder dwang, dan is het normaal dat je uitvloog."

"Meiden we moeten doorgaan als we de top willen bereiken." Zegt Rozelina.

Megan laat mijn schouder los en we lopen allemaal weer verder. Na ongeveer een halfuur goed door te hebben wandelen langs een stijl wandelpaadje komen de op een kleine vlakke plaats. Voor ons ligt een oude trap die stijl omhoog gaat. Ik kijk eens naar de meiden die nu zijn gestopt met wandelen.

"We gaan hier wat uitrusten ." Zegt Rozelina.

Rozelina haalt haar rugzak van haar rug en doet die open. Ze haalt 6 waterflesjes uit.

"Wie heeft er dorst." Zegt ze.

Iedereen stapt op Rozelina af en neemt een waterflesje en begint er van te drinken.

Ik neem ook een waterflesje en drink er gulzig van. Dat doet me goed. Denk ik in mijzelf.

Als ik klaar ben met drinken steek ik het flesje weer in de rugzak van Rozelina.

Rozelina loopt op mij af.

"Gaat het nog." Zegt ze.

Ik knik. "Ja, het doet me goed dat ik wat heb gedronken." Zegt ik met een glimlach.

"Dat is dan goed want we moeten die trap op en dat is het lastigste stuk van de tocht en geloof me morgen doen je spieren pijn." Zegt ze met een grijns.

Ik kijk Rozelina aan en kijk dan naar de trap.
De trap is niet zo breed, maar het lijkt er wel op dat het nog in goede staat is.

"Ik ben er klaar voor!" Zeg ik met veel zelfvertrouwen tegen Rozelina.

Megan en Lief lopen al naar de trap en wij volgen ze.
We lopen allemaal achter elkaar op de trap.
Pppfff het begint lastig te komen, ik denk dat we al 10 minuten aan het stappen zijn op de trap die nu redelijk stijl wordt.
"Gaat het nog?" Vraag Rozelina die achter mij loopt.
"Ja, maar het begint een beetje lastig te worden."
"Hou nog even vol we moeten nog even door stappen en dan zijn we er." Zegt Rozelina met een glimlach.

Na nog een eindje te hebben gewandeld stopt de trap op een kleine open vlakte met daaromheen grote bomen. Als ik omhoog kijk hangen er boomtakken over de open vlakt, de zon schijnt lichtje op de blaadjes waardoor het een mooi effect heeft.Er is een splitsing. We kunnen naar rechts of naar links. Als we naar links gaan moeten we weer de trap op en als we naar rechts gaan is het een aardeweg. In het midden van de weg staat een wegwijzer. Op de wegwijzer staat 'moeras en duister woud'.
De meiden stoppen met wandelen. Ik kijk de meiden aan.
"Welke richting moeten we uit?"
"We moeten door het moeras." Zegt Rozelina.
"Hopelijk is het er niet al te nat." Ik kijk Rozelina begrijpelijk aan.

The Missing Fairy  Lees dit verhaal GRATIS!