Chocolate •Hyunin• ⚜️

29• "Aile yemeği"

Oy ve yorum lütfen 🍫
•••

Gülümsedim ve azıcık öne gidip dudaklarına bir öpücük bıraktım. Onun insanın içini eriten gülümsemesini gördüğümde ise kalbim bir hızlı atmıştı sanki. Hm. Sanırım fazla seviyorum.

"Bizimkileri çağıracağım. Evet belki az kişi ama onların çıkaracağı kaosa inanıyorum." O, olumlu anlamda kafasını sallarken ben telefonumu çıkarmış gruba girmiştim çoktan.

Bebekler ve hyunglar

Jeongin:
Çok
çok
çok önemli bir şey diyeceğim
Bugün bize yemeğe gelmeniz gerekiyor

Changbin:
Durum ne bilmiyorum ama
Ben Jeongyeon teyzenin yemeklerine çok okeyim

Felix:
Hyunjin
KESİN HYUNJİNİ ÖĞRENDİ ŞİMDİ DÜNYA KADAR YEMEK YAPACAK DEMİ

Jeongin:
EVET
Offf
Hyunjin öyle yemek yemeyi çok sevmiyor bu yüzden gelin
Döne döne gelin
Ne olursa olsun gelin

Minho:
Geliriz tabi ki
Yazıyor...
Çevrimiçi

Chan:
Mide koruyucu almayı unutmayın
Fazla yememiz gerekiyor
Sende dert etme jeong
Geliriz tabi ki

Changbin:
İşte tam olarak buna okeyim

Jisung:
Biraz geç gelirim ama gelirim yani
Enişteyi yalnız bırakamayız

Minho:
Neden geç geliyorsun ki?
Bir şey mi oldu?

Jisung:
Öyle bazı sebeplerden dolayı
Sorun değil yani
Gelince görüşürüzzz
Herkescikleri öptüm

Minho:
Ok

Felix:
Ay hemen yazamadım ama geliriz geliriz

Seungmin:
Çok güleceğiz çok

"Bazen... Bazen Seungmin bizi sevmiyor diye düşünüyorum."

Yanağımdan alınan öpücükle telefona bakmayı kesip kafamı kaldırdım. Başını omzuma koymuş öylece durmuştu ama kalbinin sesi pek sakin sayılmazdı. Çok hızlı atıyordu. Gerçekten iyi miydi? Akşamki yemeği mi sorun etmişti yoksa başka bir şey mi vardı? Bilemiyordum ve bana anlatmaması da bilmemi imkansız kılıyordu.

"Ayıcık Holmes."

Elimi okşarken yutkundum. Böyle dediğine göre... "Bence fark ettin."

Sustum. Beni bilen kişi oydu sonuçta. Yalan söylemek gibi bir şey hem mümkün değildi hemde gereksizdi. Sadece onun bana anlatmasını istiyordum artık. Bilmiyorum evet dün sevgili olduk ama beni iki yıldır tanıyordu o. Bu yüzden sanırım gerçekten öğrenmek istiyordum. Dudaklarımı birbirine bastırıp derin bir nefes aldım. "Senin söylemeni, senin anlatmanı istiyorum artık. Bu yüzden sustum."

"Aslında pek susmuş sayılmıyorsun böyle diyince."

"Şey. İyi gelebilmem için neye iyi geleceğimi bilmem gerekir değil mi?"

"Güçlü bir savunma."

Gülümsedim ve başımı biraz geri yapıp ona baktım. O da benim gibi yapmış gözlerimizi birleştirmişti. Yorgundu. Hemde çok. Bunu istemiyordum. "Hyunjin annem inat ama ciddi konuşursak durumu anlayacaktır. Dinlenmelisin. Şimdi bile kendini sıkı-"