KANLI GÖMLEK -kader-

KG: 2/ KARANLIK

KG 2/KARANLIK

Bir düzine acıyla çakışan karanlık boşluğa düşen kar tanesi gibi kalabalığın içinde çok yalnızdı.

Hayat her şekilde hayatınızın her köşesine acı salardı. Bir çeşit zehiri dost görünerek aramıza sokar ve hiç bir şey olmamış gibi çekip giderdi ama acı her zaman bizimle kalırdı. Yeni gelişen bir olayda yaşanan acı, alışıldıktan sonra gelen yaraya benzemezdi ama hep hissedilirdi. Hiçsiz bir boşluğun üstüne konan kar tanesi ne kadar tutardı ki? Tutmuyordu ama emek zannediliyordu. Bir gecenin soğuğunda akla gelen yalnızlıklar karanlığın içinde kaybolur ve size zindan olarak dönerdi.

Burası dünyaydı, fazlası zarar denilen tek kural sadece acıda sözünü geçiremezdi.

Karanlık hayatımın parçası değil artık hayatım olmuştu. Kimi zaman huzur veren karanlık kimi zaman korku verirdi ama ben hiç bir zaman korku almamıştım. Her seferinde o karanlığın içinde huzurlu buluyordum kendimi. Çünkü ben hiç bir zaman aydınlık ne bilmemiştim bundan dolayı karanlığı evim bilmiştim.

"Niye ışıktan rahatsız oluyorsun?"

"Sevmiyorum."

Gözlerini anlamayarak bana dikti ve "Aydınlığı mı sevmiyorsun?" dedi.

Kafamı onaylayan şekilde salladığımda bana cevap verdi.

"İnsanların aydınlığı aradığı bir dünyada aydınlıktan kaçıyorsun. İlginç."

Söylediği cümlenin bünyemde bıraktığı etkiden rahatsız olmuştum.

"Ne demek bu?"

Gözlerini gözlerimle anlamlı şekilde buluşturdu ve ilk üç dört saniye sadece baktı ve gülümsedi.

"Karanlığı sevecek kadar aydınlıktan nefret ettiğine göre çok farklısın."

Ben suratına büyülenmişçesine bakarken o daha fazla ileri gidiyordu. Çünkü dediği cümle o kadar anlamlıydı ki sanki bir ömürlük hayatı tek cümleye sığdırmış gibiydi.

"Bilmem anlatabildim mi?"

Gözlerinin anlamlı bakmasıyla birlikte ona hayranlıkla bakıyordum. Ağzımdan tek bir cümle çıkmıştı.

"Anlatabildin."

Anılar dolan gözlerimle birlikte zihnimde dolaşıyordu. Sessiz ve karanlık odada cinayet şüphelisi olarak görünüyor ve ben yine acı içindeydim. O kadar yeniydi ki her şey, hangisine üzüleceğimi bilemiyordum. Her zaman bir B planım vardı ve bu sefer de olacaktı. Düşünmem ve hatırlamam gerekiyordu ki kendimi savunmalıydım. Ama aklıma hiç bir şey gelmiyordu ve bu benim hayatımın sonu olabilirdi.