KANLI GÖMLEK -kader-

KG:1/ ÇARESİZLİK

KG 1/ÇARESİZLİK

Hayat bir kumar oyunundan ibaretti, hile yapan kazanır mazlum ezilirdi.

Mutluluk her kapıya uğrardı fakat herkese nasip olmazdı. Hayatın illegal yanı size denk geldiyse bazen elden bir şey gelmezdi. Ne çabalar sarfetsekte bazı şeyler zorlama ile olmazdı. Hasret bir anda bitmezdi, bazen bir ömür sürerdi. Acı illa ki biterdi ama beraberinde de bitirirdi. İnsan bitmeyi belki kabullenemez ama gerçekler bir şekilde hislere etki ederdi. Ya bugün olurdu ya da yarın. Eninde sonunda her bitişin bir kabullenişi her şekilde acı verirdi. Çünkü İnsan kabullenmeyi bilmeyen bir varlıktı. En zoru da kimsenin kabullenmeyi bir şekilde öğrenememesiydi.

Hayatın belli başlı kuralları ve acıları her insanın bir müddet sonra hayatını değiştirirdi. Ya ruhun gidecekti ya da bedenin gidecekti. Tercih insana mı kalırdı tartışılır bir konuydu.

Makarna paketini sepete attığımda hissiz şekilde markette adımlıyordum. Kafam dağılsın diye bir kaç alışveriş yapmak gelmişti içimden ve normal ilerliyordu. Ta ki kartımı evde unuttuğumu farkettiğim zamana kadar. Unutkanlık elimi ayağıma dolaştırıyordu. Ve bu şu sıralar çok artmıştı. Sanırım uykusuzluk ve yeme bozukluğu listenin başındaki sebeplerdendi.

Paketleri canım sıkkın şekilde yerlerine koyarak marketten çıktım.

Hayatın belli başlı tuzakları vardı, eğer o tuzaklara yakalanırsanız bedeli bir ömür ödenirdi. İster ağlayarak ister sızlanarak, bir şey farketmiyordu. Gülerek öderseniz bir şekilde ağlatırdı hayat sizi. Her şekilde zararda çıkan yine bizdik.

Yağmurun çiselemeye başlaması ile adımlarım yavaşlamıştı. Yağmur suyunun siyah saçlarımı ıslatmasına izin verdim. Basık havanın verdiği iç karartıcı şüpheyi görmezden gelerek kulaklığımı takarak rastgele bir müzik açtım.

Gözyaşlarım birer birer gözlerimden firar ederken nefes almaya ihtiyacım vardı. Bir destek eline ihtiyacım vardı. Ne annem adam akıllı suratıma bakıyordu ne de babamla tek bir kelime konuşuyorduk. Koca evde yalnız başıma acıdan ve yalnızlıktan kafayı yiyecektim. Bir ay önceki kaybımdan sonra hayat zaten farklı bir cehennemdi. Kalbimdeki hasretiyle, hayattaki yokluğuyla savaşmaktan yorulmuştum. Ne iyi misin diyenleri duyuyordum ne de yanındayım diyenleri tınlıyordum. Hayatımı ona adamıştım, oda gitmişti.

Ölmüştü.

Aynı atmosferi soluyamıyorduk artık. Artık hayat buna da izin vermiyordu. Tek dayanağım olan aşkımı, mutluluğumu elimden almıştı. Hayatı suçlamak ne kadar doğruydu bilmiyorum ama benim canımın acısının her gün daha da çok arttığı doğrusunu hiç bir yalan değiştiremezdi. Sağ darbe beklerken sol tekmeyle tepetaklak olmak bozguna uğratmıştı beni.

Onu her geçen gün daha da çok özlüyordum.

Kafamın dönmesi ile yanında durduğum ağaca tutundum ve Allah'tan güç istedim. Tek dayanağım Allah'tan gelecek olan mucizedeydi. Çok sevmiştim, bu hayatta tek güvendiğim ve sevdiğim insan oydu. Başka kimsem yoktu çünkü. Evim de yuvam da oydu. Annem ve babamın yerini doldurmaya çalışmıştı.