ep20

3K 106 3
                                    

"ဟာကြာ!.....ဒုန္း"

အခ်ိန္တိုင္းဖုန္းတစ္လုံုးနဲ႔အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ရဲေသြးထြဋ္က စိတ္မ႐ွည္ေသာအသံနဲ႔မ်က္စိေ႐ွ႕ကခံုကိုေစာင့္ကန္ေသာင္းက်န္းေနေတာ့သည္။

"ေဟ်ာင္ ရဲေသြးဘာျဖစ္ေနတာလဲကြာ တစ္ေယာက္ထဲက်ိတ္ခံစားမေနေျပာျပ"

"ကေလးငယ္ကိုဖုန္းဆက္လို႔မရတာ မေန႔ထဲကအကို"

"မင္းကလဲ သူမအားလို႔ေနမွာေပါ့"

"မဟုက္ဘူးအကို အိမ္ဖုန္းကိုဆက္ေတာ့လဲ မသိဘူးပဲေျဖၾကတယ္"

"အိမ္လိုက္သြားၾကည့္ေလ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကေယာဘာေျပာလဲ "

"သြားၿပီးၿပီ တစ္အိမ္လံုးဘာအရိပ္ေယာင္မွမေတြ႔ဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ သူတို႔လဲဆက္သြယ္လို႔မရဘူးတဲ့ "

"ဟူး....ငါလဲဘာေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူးကြာ"

"ျပန္ေတာ့မယ္ဗ်ာ ဆိုင္ကိုအကိုပဲၾကည့္ထားလိုက္ေတာ့"

"ေအးပါကြာ အဆင္ေျပသြားမွာပါကြာ"

ရဲေသြးထြဋ္ အိမ္ကိုသာျပန္လာလိုက္ေတာ့သူစိတ္ထဲကေလးငယ္ကိုသာစိတ္ပူေနမိတယ္။အခုခ်ိန္ မ်က္ႏွာေလးျဖစ္ျဖစ္ေတြခ်င္မိတယ္ ဘာေတြျမန္းျဖစ္ေနတာလဲကြာ ။ကိုကိုရင္ေတြပူလို႔ေသေတာ့မယ္ ႏွစ္ရက္ႀကီးမ်ားေတာင္႐ွိပီေလကြာ။

"ေဒၚျမ!.. ဘာလုပ္ေနတာလဲ"

"ဟို...မမႀကီး ပန္းေရာင္ေလးတြက္ထမင္းလာပို႔တာပါ"

"မလိုဘူး ႐ွင္လဲကြၽန္မကိစၥေတြဝင္မပါနဲ႔ ကြၽန္မကိုလိမ္ထားတဲ့ထဲ႐ွင္လဲပါတယ္ေနာ္"

"ေဒၚျမ ေတာင္းပန္ပါတယ္ မမႀကီးရယ္ ပန္းေရာင္ေလးကိုထမင္းေလးေတာ့ေကြၽးခြင့္ျပဳပါ ႏွစ္ရက္ေတာင္႐ွိၿပီေလ"

"အိုး....မေကြၽးႏိုင္ဘူး ငက္ပီးေသရင္ေသပါေစ"

"အဲ့လိုေတာ့မလုပ္ပါနဲ႐ွင္ ကေလးကငယ္ေသးလို႔ပါ မမႀကီးလဲစိတ္ႀကိဳက္႐ိုက္ၿပီးၿပီပဲ ထမင္းေလးေတြေကြၽးပါရေစ႐ွင္"

ဟုက္တယ္ ဒီေလာက္နဲ႔အဲ့ေကာင္ကေသလို႔မျဖစ္ေသးဘူး  ဒီထက္ပိုခံစားသင့္တယ္ ငါကနင့္ကိုခ်က္ခ်င္းႀကီးေသခြင့္မေပးဘူး ပန္းေရာင္ေခတ္ နင္ေယာနင့္အေကာင္ပါဒီထက္ပိုခံစားသင့္တယ္။

Poisonous flower(completed )Where stories live. Discover now