12. Levi: doet niet aan liefdesverdriet

3K 249 4

12. Levi: doet niet aan liefdesverdriet

Zoë was boos en dat had Levi gemerkt toen ze de voorraadkamer uitgelopen was. Ze had hem alleen af laten sluiten zonder iets te zeggen.

Misschien moest hij haar het op de één of andere manier betaald zetten, maar aan de andere kant zou hij haar nog bozer maken. Hij wilde niet weten wat voor zinnen ze nog meer uit zou kramen als ze boos bleef.

Haar opmerking over iets moeten compenseren was bij hem blijven hangen. Misschien kwam het, omdat niemand ooit dat soort opmerkingen tegen hem gemaakt had.

Normaal gesproken waren alle meisjes altijd dol op hem en slikten ze alles voor zoete koek, maar zij zei dit soort dingen tegen hem en dat boeide hem. Ergens was hij er door geïntrigeerd, door Zoë.

Hij had achter haar aan moeten gaan, maar wat had hij kunnen zeggen? Waarom had hij haar in vredesnaam gekust?

Nu was het vrijdagavond en hij zat er nog altijd mee in zijn maag. Zijn vrienden hadden hem er belachelijk mee gemaakt, gevraagd of alles goed was en of hij soms last had van liefdesverdriet. Hij had daarop gelachen en geroepen dat 'Levi Roberts niet aan liefdesverdriet deed'. Hij had echt geen zin om haar tegen te komen, maar hij moest werken en ze waren collega's, dus het was onvermijdelijk.

'Ik heb je vriendinnetje gesproken.'

'Liv, ze is mijn vriendinnetje niet,' gromde Levi en hij wist zonder op te kijken dat zijn zusje achter hem was opgedoken. Liv en hij hadden een speciale band, de zogenoemde tweelingenband.

Het liefste poeierde hij haar af en ging hij naar binnen. Aan de andere kant was het alleen maar goed dat Liv hier was, voor hij iets stoms ging doen.

'Je hebt haar gezoend.'

'Dus? Ik zoen zoveel meisjes en dat wil toch echt niet zeggen dat ik met allemaal een relatie heb of dat ze mijn vriendinnetje zijn.' Hij trok een vies gezicht. 'Brr, met sommige meisjes zou ik dus echt geen relatie willen hebben.'

'Je moet ophouden met je als een slet gedragen, want je doet mensen er pijn mee.' Nu keek Levi op en zijn zusje keek hem fronsend aan. 'Je moet niet gewoon maar met meisjes zoenen, omdat je daar zin in hebt. Je hebt Zoë gekwetst. Ik kwam haar tegen.'

'Ik heb Zoë gekwetst? Weet je wat ze zei?' Levi maakte zijn ogen groot en keek zijn zusje onschuldig aan.

'Ik heb geen idee en het kan me niet schelen ook. Wat ze ook gezegd heeft: Je zult het wel verdiend hebben, Leef. Je kunt soms echt een eikel zijn. Als je mijn broertje niet was, had ik je allang belachelijk gemaakt en iedereen voor je gewaarschuwd.' Ze snoof spottend en wilde weglopen, maar hij pakte haar arm beet.

'Wat ga je doen, Liv?'

Ze gebaarde naar een paar meisjes die hij nu pas zag. Waarschijnlijk waren het klasgenoten of vriendinnen, hij kende ze in elk geval niet. Voor ze gingen studeren, had hij precies geweten met wie zijn zusje omging, maar nu? Nu wist hij het niet meer. Waarschijnlijk gold datzelfde voor Liv.

De meisjes begonnen haar naam te roepen nu ze door hadden dat de tweeling naar hen keek.

'Misschien moet ik je eens voorstellen aan mijn vriendinnen,' zei ze en ze begon hem mee te trekken.

'Oh!' kirde een blondine op hoge hakken. 'Is dit je broertje? Wat een schatje!' Ze deed een poging om door Levi's haar te strijken, maar die deed net op tijd een stap opzij en het meisje wankelde op haar hoge hakken. Het tweede meisje, een prachtige brunette, kon haar net opvangen. 'Sorry, hoor. Maar jij bent dus wel Liv's beroemde broertje?'

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!