11. Zoë: Ongemakkelijke situaties

3.1K 256 16


Haar lippen tintelden op het moment dat ze hem wegduwde. Ze was zich rot geschrokken. Waarom zoende hij haar in godsnaam? Ze was zo van de kaart dat ze maar half merkte dat hij wegging. Tegen de tijd dat ze het doorhad, was ze te laat om nog te roepen.

Zoë zakte tegen de deur aan. Wat haar nog het meest verbaasde was dat ze het niet eens vervelend had gevonden. Niet echt tenminste.

Plots werd de deur tegen haar rug geduwd.

'Zo? Is alles goed?' Niels stond er achter.

Zoë kneep haar ogen gefrustreerd dicht. 'Ja hoor prima.'

'Waarom zit je dan voor de deur en loopt Levi het huis uit alsof hij een spook heeft gezien?' Niels klonk bezorgd en dat was best apart. Hij was nooit bezorgd, maar was juist een flierefluiter.

'Er is echt niks, Nielske,' zuchtte ze.

'Waar ben je vannacht geweest dan? Ook bij Levi?' vroeg hij.

Zoë zuchtte nog eens. Waarom hield hij er niet mee op? 'Ik was bij Mike, nou goed,' spuwde ze uit. Niels was op slag stil.

Tijdens het eten hield hij steeds zijn ogen op haar gericht, ze werd er nerveus van.

'Niels, kun je er mee ophouden nu?' Ze keek hem een beetje bozig aan. Tenminste dat hoopte ze.

'Sorry,' mompelde hij en keek snel naar zijn bord. Paul en Meg keken elkaar veelbetekenend aan, maar hielden beide hun mond. Ze was blij dat Meg haar mond hield, want die had Levi op haar bed zien zitten. En als ze dat zou zeggen, dan zou Niels het ook over zijn deel hebben en werden er zeker conclusies getrokken. Eerlijk gezegd zat ze daar niet op te wachten. Zeker niet van Niels, want die had zijn mening over Levi allang klaar. Dat was er eentje waar zij het niet mee eens was.

Zwijgend liepen Niels en Zoë richting de Kroegtijger. Ze moesten allebei werken vanavond en ze voelde dat hij zich nog steeds afvroeg wat er tussen haar en Levi was voorgevallen. Ze wist niet goed hoe ze de sfeer moest veranderen.

'Dus,' begon ze voorzichtig, 'die leuke jongen? Nog gezien?'

Niels draaide zijn hoofd naar haar. Voor een moment keek hij haar onderzoekend aan en toen begon hij te grijnzen. 'Nee, dat niet. Maar misschien heb ik vanavond geluk.'

Hij hield de deur voor haar open en ze stapte de kroeg in. Ze zag een aantal vaste klanten van de donderdagavond en zwaaide naar een paar jongens die naar haar riepen. Snel wurmde ze zich achter de bar. Ze liep door naar achteren om haar jas op te hangen en hoorde iemand zachtjes zingen. Haar lichaam verstijfde toen ze het hoorde. Ze draaide de hoek om en stond oog in oog met Levi.

'Hoi,' zei ze zachtjes. Ze zag hem ook verstijven en ze voelde zich meteen ongemakkelijk.

'Hey,' antwoordde hij met een schorre stem. Levi schraapte vervolgens zijn keel.

'Ik moet even mijn jas-' Ze gebaarde naar de kapstok.

'Sorry voor-' mompelde hij, maar Zoë onderbrak hem.

'Niet doen. Tenzij je echt spijt-' Ze maakte haar zin niet af en ergens hoopte ze dat hij er niet op zou reageren.

Dat deed hij wel. 'Niet echt.' Het kwam er zacht uit, maar de opluchting die bij Zoë door haar lijf gierde was alles behalve zacht. Ze glimlachte half naar hem en liep toen het hokje uit.

'Hoi!' gilde een knappe blonde jongen naar haar over de bar, terwijl ze een biertje stond te tappen. Zoë glimlachte schaapachtig en groette terug. Ze gaf een andere jongen voor zich het biertje en rekende af. Vervolgens ging ze door naar het knappe blondje.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!