1.

208 15 4

[TW: zelfverwonding].

Daar zit ik dan. Tegenover Nienke de psycholoog.

Mam heeft weer een afspraak met haar gemaakt toen ze erachter kwam dat ik mezelf sneed. Dit is ongeveer hoe het ging:

Drie dagen nadat pap Thomas wou aanvallen, ging ik eindelijk doen wat het stemmetje wou. Ik was alleen thuis, dus niemand kon me storen of tegenhouden. In die drie dagen is het stemmetje in mijn hoofd steeds harder gaan schreeuwen en is de drang om me te snijden nóg groter geworden. Ik opende de deur van de badkamer en sloot hem weer zachtjes. Ook al wist ik dat ik de enige was die thuis was, toch deed ik voorzichtig. Ik liep naar de wastafel en knielde, zodat ik voor het kastje zat. Langzaam opende ik hem en ik schoof wat flesjes en doosjes aan de kant. Daarachter, helemaal tegen de wand, stond mijn doosje met inlegkruisjes. Ik pakte hem en vouwde het kartonnetje naar boven dat als deksel diende. Met mijn nagels pakte ik voorzichtig het kleine mesje dat ik onder het eerste inlegkruisje had gelegd. Ja ik weet het, misschien een gênante plek om een mesje te bewaren. Maar hé, niemand kijkt erin. Dit mesje kwam uit een scheermesje dat ik gister gekocht had bij de drogist. Ik ging weer rechtop staan en probeerde niet in de spiegel te kijken. Waarom? Omdat ik dan iemand zie die ik haat. Logische reden, toch? Ik zuchtte even. Wil ik dit echt doen? Ja. Ik wist dat ik het stemmetje niet kon negeren, want dan werd ik gestraft met de consequenties: negatievere gedachtes, meer spontane huilbuien, het stemmetje dat me van binnen nog verdrietiger maakt, etcetera. Ik stroopte mijn mouw op en zag de littekens van de andere keren dat ik me gesneden had. Onwillekeurig kwam er een kleine glimlach op mijn gezicht, en ik wist niet waarom. Ik zette het mesje op een plek waar nog geen litteken zat, en ik duwde door. Ik beet op mijn tanden en trok het mesje naar beneden. Snel haalde ik hem van mijn huid. Een rode streep met wat bloeddruppeltjes zat op mijn arm. Nog een. En dat deed ik. Net toen ik met de vierde snee wou beginnen, drong het pas tot me door dat wat ik deed verschrikkelijk en walgelijk was. Ja, maar hoe voel je je nu?  Leeg. En dat is beter dan verdrietig, toch?  Ik wist dat ik niet naar het stemmetje moest luisteren, maar toch deed ik het. Alweer sneed ik met het mesje in mijn arm, met een scherpe pijnscheut en bloed als gevolg. Wat ik niet wist, was dat beneden de voordeur openging. Er stonden nu vijf rode, bloederige strepen op mijn arm, en alle vijf deden ze even veel pijn. Voor de zoveelste keer zette ik het mesje tegen mijn arm, maar op dat moment ging de deur open. Vliegensvlug draaide ik me om en ik gooide het mesje in de wasbak. Met grote ogen staarde ik naar mijn moeder, die in de deuropening stond. Haar blik ging van bang en geschrokken naar een blik die ik nooit meer zal vergeten. Walging. 'M-mam, ik kan het uitleggen!' Riep ik snel, terwijl ik een handdoek pakte en hem over mijn arm gooide. 'Doe het dan.' Antwoordde ze. Met mijn mond een stukje open keek ik haar aan. Ik wist niet wat ik moest vertellen. Ze had het al gezien. Ze hoefde geen uitleg meer. Ik, Lina, snij mezelf. Ik schudde langzaam mijn hoofd en een snik ontsnapte uit mijn keel. Ik perste mijn lippen op elkaar en sloot mijn ogen. Maar toch vonden mijn tranen een uitweg en zonder te vragen voor goedkeuring stroomden ze al over mijn wangen. 'Lina..' Hoorde ik mijn moeder zeggen. 'Waarom?' Tja, als ik wist waarom zou ik het kunnen weten. Maar dat is het juist, ik weet niet waarom. 'Hoelang doe je dit al?' Vroeg mijn moeder. Ik voelde hoe de handdoek werd weggetrokken en ik opende mijn ogen: met grote, geschokte ogen keek mam naar de sneeën. 'Weet ik niet precies..' Mompelde ik naar waarheid. 'Ik had het al een tijdje niet meer gedaan..' Mam zuchtte en keek me aan met een blik waarin je ''waarom?'' kon lezen. 'Lina, dit kan niet zo langer doorgaan. Ik kan je niet helpen met dit, hoe vreselijk het ook klinkt. Maar dit is iets wat je zelf moet doen of iemand die weet hoe ze hiermee moet omgaan.' Ik keek mijn moeder wantrouwig aan. 'W-wat bedoel je?' Mam slikte even voordat ze begon met praten. 'Het is voor je eigen bestwil, Lina. Ik kan je dit toch niet laten doen? Je bent een perfecte meid en ik zie geen enkele reden waarom je jezelf pijn zou doen. Lina, ik hou van je en het doet me verschrikkelijk veel pijn om je zo te zien!' Er verschenen tranen in haar ogen, maar ze wist ze binnen te houden. Ik probeerde haar blik te ontwijken, zo had ik mijn moeder nog nooit gezien en ik voelde hoe mijn hart in kleine stukjes brak. Maar ik liet het niet merken. 'Mam, wat bedoel je?' Vroeg ik nogmaals. Kippenvel verspreidde zich over mijn armen. Ik had het gevoel dat wat ze ging zeggen, iets was wat ik niet wou. En dat was het ook: 'Ik wil dat je weer met de psycholoog gaat praten, Lina.'

En nu zit ik hier. In hetzelfde kamertje met dezelfde blauwe muren, hetzelfde bruine tapijt en hetzelfde, eenzame schilderij dat aan een van de muren hangt.

Psycholoog Nienke heeft nog niks gezegd, maar nu begint ze eindelijk met praten:

'Nou.. De vorige keer was het wat minder goed gelopen dan ik gedacht had, hopelijk gaat het deze keer beter.'

Ik kijk in haar lichtbruine ogen die vriendelijk kijken naar de mijne.

Voorzichtig knik ik.

Waar ben je mee bezig?!

Ik probeer het stemmetje te negeren, wat zorgt voor een kloppende hoofdpijn.

Lina?!

Nee. Deze keer luister ik even niet naar je.

Oke. Maar je weet wat er dan gaat gebeuren..

Dat weet ik inderdaad.

'Lina? Is alles goed?' Vraagt Nienke dan.

Ik concentreer me weer op haar ogen.

'Wat denkt u zelf?' Mompel ik.

Ik weet dat hoe ik me gedraag verschrikkelijk onbeleefd is. Maar dan kan ik het stemmetje tenminste nog een beetje blij maken.

Nienke negeert mijn antwoord, en gaat verder:

'Je moeder heeft me verteld dat je jezelf dus snijdt. Vind je dat normaal?'

'Nee,' zeg ik.

'Vind je het leuk?'

'Nee.'

'Je weet dus dat wat je doet, eigenlijk heel erg is?'

'Ja.' Ik slik even.

'Waarom doe je het dan?' Nienke kijkt me indringend aan.

Ik haal mijn schouders op. 'Weet ik niet.'

'Je hebt toch wel een reden ervoor?' Ze blijft maar doorgaan, wat ik erg irritant vind.

Ik schud mijn hoofd even en haal tegelijkertijd mijn schouders weer op.

Verslagen zit in de stoel.

'Lina. Als je wilt dat ik je help, moet je me wel vertellen wat je voelt vóórdat je je gaat snijden.'

Ik kijk weg van haar ogen en staar naar het schilderij. Dan begin ik toch met praten:

'Ik weet niet hoe ik me dan voel. Ik voel me gewoon altijd verdrietig. Maar soms zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik me moet gaan snijden. En dat doe ik
dan.'

Ik hoor hoe Nienke wat opschrijft.

'Oke.. Maar waarom luister je dan naar dat stemmetje?'

Het verbaasd me dat ze niet verbaasd klinkt, of verward. Ergens van binnen
vind ik dat wel fijn.

Maar de vraag die ze stelde vond ik niet fijn. Het is een vraag die ik niet wil beantwoorden. Omdat ik zelf niet weet of het antwoord klopt, maar toch ook
weer wel. Ja, ik weet het: het is ingewikkeld.

Maar toch geef ik fluisterend het antwoord:

'Ik denk omdat.. Omdat ík dat stemmetje ben.'

____________

Nou, het eerste hoofdstuk: check.

Waarschijnlijk, als je dit op je telefoon leest, zijn er tussen de zinnen grote leegtes. Sorry daarvoor, ik kan hier niks aan doen en vind het zelf ook niet echt fijn lezen.

Zoals ik al in de AN hiervoor vertelde: ik weet niet wanneer hoofdstuk 2 erop komt. Maar jullie krijgen toch een melding dusja :P

Bye! x

Broken Soul. (Sequel to: Love is a lie.. Right?)Lees dit verhaal GRATIS!