"Kijk eens, ik heb een nieuwe poster van Mainstreet. Mooi hè? ... Grapje ! Ik verscheur 'm al." (Een meisje tegen haar ex-vriend op weg naar hun volgende les.)


Het is de volgende schooldag. Ditmaal echter, is de sfeer opeens veel vrolijker: zowel leerlingen onderling als docenten merken goed op dat er opvallend meer blije gezichten te zien zijn. Het heeft allemaal te maken met de ochtend. Een grote groep meisjes heeft haar ex-vriend opnieuw opgezocht in de aula of op het schoolplein om te zeggen dat ze weer verkering wil. Om te zeggen dat ze nog nooit zo veel spijt hebben gehad als nu, dat ze lange tijd de Mainstreeters of Directioners ten volle onrechte interessantere mannetjes vonden. Knuffels, zoenen en koppels die naast elkaar zitten met de armen over elkaar heen, zijn helemaal teruggekomen.

Zoals bij iedere fan van de wereld, is het ook hun namelijk niet ontgaan: het nieuws van wat de negen gisteren hebben geprobeerd te doen. Wie het in z'n hoofd haalt om nu ook maar enkele tekenen te geven van liefde voor Mainstreet of 1D, heeft wat socializen betreft niets meer te zoeken op De Reus. Helaas zitten er een paar diep ongelukkige meisjes bij, al zijn het er wel heel weinig. Bij hen heeft de verliefdheidssfeer die de bands hebben gecreëerd bij het schoolfeest zo'n enorme impact gehad op het hart, dat ze hen nooit meer kunnen loslaten ongeacht wat ze allemaal verkeerd zouden doen en ongeacht de ernst ervan. Veroordeeld en vastgebakken met de onbereikbare, virtuele liefde, die ze dolgraag zouden willen vastpakken, maar wat natuurlijk niet kan. En aan hun ex-vrienden opzoeken, beginnen ze niet want dat heeft geen zin. Het is Mainstreet of 1D niet. Elk van hun ex-vrienden heeft niet precies hún uitstraling in combinatie met hún zangstemmen en hún manier om bepaalde gevoelens te laten ontstaan tijdens het zingen. Maar, de gehele sfeer op school is weer romantisch, het is weer de oude !

Sommige leerlingen hebben de moed verzameld om al het afval van de heuvels op te ruimen, omdat er straks in de pauze plaats moet zijn gemaakt om er lekker op te kunnen liggen zonnen en kletsen.


Waar Nayton en Nathalie eerst voor- en tegenstanders kenden, zijn ze nu beide voor bijna elke leerling een grote held, wat te zien is op berichten via zowel Facebook als Whatsapp als Twitter. Nayton heeft complimenten gekregen voor het goede optreden voor de tv, het meezingen met de parodieën van Theaumes en het meedoen met de rechtszaak van na het schoolconcert. Bij Nathalie is vooral hetzelfde compliment te zien dat ze vervroegd is afgestapt van het fandom terwijl ze nochtans een meisje is. Dat ze al heel vroeg inzag dat de bands weliswaar vriendelijk ogen en vriendelijk grijzen, maar in werkelijkheid vroeg of laat alleen maar levens kapot maken.

Maar deze twee zijn niet op school aanwezig. Ze zitten nu met z'n tweeën in het huis van Nayton om bij te komen van gisteren en om bij te kletsen. Dat bijkletsen helpt, maar dat is voor Nathalie niet genoeg. Ze moet af en toe wel naar psychische hulp.


Het einde van het schooljaar nadert en het aantal ordebewakers schijnt behoorlijk zijn afgenomen. Nathalie en Nayton zijn er weer gewoon bij.

Het is net in het begin van een pauze wanneer de directeur de school aanspreekt:


"Dames en heren koeken en peren ! Jullie zijn zo lief geweest dat we de beveiligingspoorten hebben weggedaan. Sterker nog, de school mag blijven bestaan !"


De leerlingen juichen met z'n allen. (Alleen in vwo 6 is het iets minder.) De conciërge vond dit weer veel te oppervlakkig en kinderachtig omgeroepen, dus voegt nog wat toe:


"Het lijkt erop dat wij jullie allemaal wel weer kunnen vertrouwen. De zon schijnt op deze prachtige zomerse dag, ik zie allemaal lachende gezichten als ik naar jullie kijk, en daar passen beveiligingspoorten nou juist helemaal niet bij. Nou moeten jullie niet te vroeg juichen, want neem wat mijn collega zegt altijd wel met een korreltje zout, hoor ! ... "


Voor het eerst kan er ook bij de directeur een klein lachje van af. Hij lacht om z'n eigen grap. Nu zijn er wel toch nog verbaasde en zenuwachtige leerlingen...


"Maar we hebben met de inspectie overlegd over het voortbestaan van onze school en ze hebben ingestemd."


Nog harder gejuich klinkt door alles wat bij het interieur van de school hoort en in de omgeving. Hoe lager de klassen, hoe belangrijker dit nieuws voor bijbehorende leerlingen is, en dus des te meer te zien valt dat koppels elkaar omhelzen en sommigen een traantje weg pikken juist van vreugde.

De conciërge verzoekt de directeur om op de piano te gaan spelen. Door de microfoon klinkt dan het melodietje van het Lang-zal-het-levenlied en even later zingt de hele school mee. Daarna speelt hij nog meer leuke en luchtige liedjes voor de lol, bijvoorbeeld Ik ben vandaag zo vrolijk. En hoe kinderachtig sommige van die liedjes ook zijn, het maakt niemand wat uit. Het is één groot feest en iedereen heeft lol.


Einde





Main Speed & Niall HorrorLees dit verhaal GRATIS!