9. Zoë: Ongemakkelijke ochtenden en brandende blikken

3.1K 275 43

Oh, waarom was hij hier op komen dagen? Ze kwam echt nergens meer van hem af. Ze slaakte een diepe zucht toen Levi naar de bar liep. Zijn huisgenootje stond met een meisje te praten dat akelig veel van Levi weg had. Hij had wel een zusje, dacht ze. Waarom dacht ze hier over na? Laat dat jong toch! Ze moest zich niet zoveel van hem aantrekken. Bovendien was ze hier met Mike. En die was een stuk relaxter.

Hij ging drinken halen en ze bestelde nog een wijntje.

Tien wijntjes later irriteerde ze zich aan Levi en wilde hem ook irriteren. Inmiddels stonden ze met zijn allen aan de bar en Zoë's blik viel weer op Levi. Het leek alsof hij een boze blik op Mike gericht had, maar dat kon ook de wijn zijn. Toch schoof ze dichter naar Mike toe, die meteen een arm om haar heen sloeg. Hij was ook niet helemaal nuchter meer, dat merkte ze al snel.

Voor ze het wist stond ze met hem te zoenen. Het voelde een beetje apart, want buiten zijn wenkbrauwpiercing en oorbellen, voelde ze nu ook een bolletje op zijn tong. Blijkbaar had Mike een tongpiercing. Ze had nog nooit met iemand gezoend die een tongpiercing had, of wat voor piercing dan ook. Of groen haar en tatoeages. Zoë had alleen nog maar met brave jongens gezoend. Nou ja, één brave jongen.

Zoë opende haar ogen en knipperde tegen het licht van de zon. Een moment was ze verdwaasd. Haar kamer had een raam op het noorden en de zon scheen nooit zo fel haar kamer in. Ze keek rond en haar hart stopte bijna. Niets in deze omgeving kwam haar bekend voor. Ze draaide zich verder om en opeens zag ze groen haar boven het dekbed uitkomen. O nee. Nee, zeg dat dit niet gebeurd is. Voorzichtig prikte ze haar vinger in Mike zijn zij. Er kwam een kreun onder het dekbed vandaan. Langzaam begon het groene monster te bewegen en ging rechtop zitten. Ze bekeek Mike schaamteloos en besloot dat het erger had gekund. Veel erger. Eigenlijk was hij best een lekker ding. Ze werd rood terwijl ze erover nadacht.

Zodra Mike haar zag, sperde hij zijn ogen open. 'Oh mijn god,' stamelde hij. 'Ik heb het niet gedroomd geloof ik.' Hij grijnsde schaapachtig naar haar en wreef door zijn groene haar. Vervolgens keek hij bezorgd.

'Zo? Gaat het wel?' Hij kwam iets naar voren en keek haar onderzoekend aan.

Zoë knipperde even met haar ogen. 'Uhm ja? Ik denk het wel?'

Mike wreef nog eens door zijn haar. 'Ik weet niet goed... Ik denk dat dit een één keer-?' Hij maakte zijn zin niet af, maar Zoë begon al te knikken.

'Nou ja, ik geloof dat we al hadden bedacht dat we niet meer dan vrienden waren toch?' vroeg ze voorzichtig.

'Dat zijn we nog steeds toch?' Mike keek haar een beetje verlegen aan. Of was het meer beschaamd? Ze wist het niet, maar ze wilde zeker niet dat dit de vriendschap zou bederven. Wat dit dan ook was. Ze knikte naar hem.

Een uur later slenterde ze door het park. Ze moest naar huis, maar wilde dat eigenlijk nog niet. Ten eerste omdat ze de wijn van gisteren nog voelde en ten tweede omdat ze zeker wist dat Niels had gemerkt dat ze niet thuis had geslapen. Tjah, wat zou ze tegen hem moeten zeggen?

Ze liep daar maar rondjes, totdat haar oog op een jongen viel. Hij zat op een bankje, gooide steentjes in de vijver en had lichtpaars haar.

'Levi?' zei ze. Het was net hard genoeg om de jongen om te laten draaien. Hij keek haar aan en Zoë zag dat zijn ogen rood waren. Ze wist niet of hij gehuild had of er herhaaldelijk doorheen had gewreven. Ze gokte het laatste want ze vond Levi niet echt een huilerig type. Zodra hij haar zag, slaakte hij een geërgerde zucht.

'Moet jij niet een zeker persoon met groen haar aflebberen?' snoof hij en draaide zich terug naar de vijver. Zoë voelde het bloed naar haar wangen stijgen.

Roberts #2: Stole my heartLees dit verhaal GRATIS!