Hızla toparlandık örtünün üzerimizde olduğuna dua ettim. Annesi gözlerini kapattı ve arkasını döndü
'Aman Tanrım!'
'Anne, burada olmaman gerekiyordu'
'Bakın, özür dilerim ama keşke kapıyı kilitleseydiniz'
'Sorun ne?'
'Aşağı gelmeniz gerekiyor,'
'Neden'
'Öyle gerekiyor bebeğim'
'Anne bana bak'
'Bakmak istemiyorum'
'Anne lütfen,'
Ben örtünün altına büzüşmüşken annesinin döndüğünü hissettim. Bir süre konuşmadılar
'Anne, neden gelmem gerekiyor'
'Öyle bebeğim, hadi gelin'
'Kötü bi şey olmuş'
'Hayır, hayır olmadı, lütfen acele edin'
Hızla kapı kapandı, jamie kendini geriye bırakıp derince nefes aldı. Ellerini yüzüne koydu örtünün altından çıkıp ona sarıldım.
'Bi şey olmuş'
'Hayır, olmamıştır, korkma'
'Olmuş Jessica, annem yalan söyleyemezki bana gözlerinden anlarım ben onun'
'Jamie.. Öyle düşünme hem, durup dururken, ne olabilir ki. Ben yanındayım, hadi gidelim'
Başımdan öptü, kalkıp giyindik gerçekten ne olabileceğini çok merak ediyordum ve tek umudum çok kötü bi şey olmamasıydı. Kazağını üzerine geçirdi yanına yürüdüm ve yanağına elimi koydum
'Jess, zaten stresliyim neden olduğunu biliyorsun, şimdi bu neyin nesi?'
'Özür dilerim, biraz daha dayanabilseydim daha iyi olabilirdi'
'Saçmalama bebeğim, senin suçun falan değil, hadi inelim tamam mı, sonra konuşuruz'
Başımı salladım, elimi sıkıca kavrayıp derince nefes aldı birlikte aşağı indik. Bilmediğim bir kadın ve bir adam salonumuzdaydı ve annemlerde onların yanında oturuyordu. Kimdi bu insanlar? Kimsenin yüzü gülmüyordu salona girdiğimizde hepsi bize gözlerini diktiler. Jamie bana ardından annesine baktı. Ne olduğunu ikimizde anlamamıştık. O kadın yavaşça Jamie'nin yanına yaklaştı yüzünde ağlayacakmış gibi bir ifade vardı, elini uzatıp onun yanağına koyacaktı ki Jamie geri çekilip annesinin yanına gitti, onu takip ettim.
'Kim bu kadın anne?'
'Tatlım, oturun hadi'
Karşılarına oturduk, cidden, ne oluyordu?
'Açıklayacak mısınız yoksa iyice sinirleneyim mi?'
'Bak bebeğim, bunun için doğru zaman mı ya da bunu sana gerçekten söylemek zorundamıydık bilmiyorum, ama sakin ol tamam mı?'
'Anne, yalnızca, söyleyin şunu. Kim bu adam ve kadın?!'
'Bunlar, senin.. Ihm, gerçek annen ve baban'
Öylece kalakaldı. Bende öyle. Ne? Şaka yapıyor olmalıydılar ve eğer şakaysa bu iğrenç bi şaka. Ne demek gerçek annesi ve babası? Bunca yıldan sonra mı?
'Bu, bu hiç komik değil tamam mı, kim bunlar'
'Bak tatlım biliyorum inanmak istemiyorsun, sana daha önce söylemek istedik, biz, iletişimdeydik zaten ama, yine de biz sadece görmeni istedik'
'Anne ne diyorsun sen?!'
Elini sıktım, gözleri doluydu o kadının 'annesinin' yüzüne bile bakmak istemiyordum. Gerçekten bu iğrenç bi şakaydı.
'Oğlum..'
'Kimsiniz nesiniz bilmiyorum ama sizden nefret ediyorum'
Hızla odayı terk etti, peşinden gittim dış kapıyı zorlayarak açtı ve koşturdu, nereye gittğini bilmiyordu. Haklıydı, sonuna kadar haklıydı. İsmini bağırdım ve beklemesini söyledim, beklemedi daha hızlı koştum ve ona arkasından sıkıca sarılıp durmasını sağladım. Bi süre öyle kalıp kalp atışlarını dinledim, üzülüyordum.
'Jamie,'
'Yalnız kalmak istiyorum'
'Biliyorum, ama lütfen, önce dinle beni'
Onu eve kadar biraz yürüttüm ve evin önündeki banklardan birine otutturdum. Başını omzuma yaslayıp sıkıca sarıldı. Saçlarını okşadım ve öptüm, kızmadı.
'Jamie sonuna kadar haklısın, bunu neden, niye bu zamanda yapıyorlar, neden bu kadar beklediler bilmiyorum, ama öğrenmek istemez misin? Onlar senin gerçek annen ve baban. Onca yıldır görmediğin insanlar şu an salonumuzda. Gidip konuşalım Jamie, sadece dinle, istersen konuşma, ama onları dinle lütfen'
'Evet Jessica, onca yıldır görmediğim, bana gram değer vermyen insanlar, küçükken beni terk eden insanlar, şu an salonunuzda.'
'Böyle düşünme, eminim ki ikiside gençlerdi ve inan bana o kadın sana sarılmak için ölüyor'
'İstemiyorum onun sevgisini, benim annem o değil'
'Zaten onu bir anne olarak asla düşünme, senin annen seni büyütüp bakan kişidir. Ama onunla konuş, kimmiş nerden gelmişler, öğrenelim Jamie, hadi lütfen kırma beni'
'Lütfen biraz yanlız kalayım, geleceğim tamam mı?'
'Tamam, söz ver'
'Söz'
Yanağını okşayıp öptüm oda beni öptü, eve gidip annemlerin yanına döndüm. Şaka gibiydi.
'Nerde?'
Dedi gerçek 'annesi'
'Yalnız kalmak istedi'
'İyi mi'
'Evet. İyi. Ama bunun sizi ilgilendirdiğini düşünmüyorum.'
'Jessica!'
Babamın çıkışmasıyla susup sadece oturdum. Onların yüzlerini inceledim, gerçek 'babası' Jamie'ye çok benziyordu ve annesini de andırıyordu açıkcası. Kendimde yorum yapacak gücü bulamıyordum.
'Neden bunca zaman sonra geldiniz?'
'Jessica,'
'Ne var!? Konuşmakta mı yasak oldu?'
Babam Hiçbir şey demedi, ardından gerçek annesi cevap verdi
'Sizi aradık, ama bulamadık'
'Ne demek bulamadık? Eğer gerçekten isteseydiniz bulurdunuz. O çocuk değil, onu neden terk ettiniz?'
'Öyle olması gerekiyordu,'
'Kendi aptal zevkleriniz için küçücük bir çocuğun tüm hayatını mahvettiniz ve şimdide gelmiş bunu mu söylüyorsunuz!? Ne demek öyle olması gerekiyordu? Siz ne yaptığınızın farkında değil misiniz? Bunca zaman burada yoktunuz ve bundan sonra onun hayatında hiçbir öneminiz olmayacak! Siz burada yokken bu güzel insanlar ona yardım etti ve şimdi burada. Sizin buna asla hakkınız yok olmayacak! Madem ki bunca sene yoktunuz, bundan sonra da olamayacaksınız. 'Oğlunuzu' tanımıyorsunuz ve eğer tanımış olsaydınız ikinizde benimle aynı fikirde olacaktınız. O değişik biri ve sizin yaptığınız küçücük bir şey onun hayatının yüzde doksanı. Bundan memnun musunuz gerçekten? Oğlunuza acı çektirmek hoşunuza mı gitti? Yoksa bunca zaman sonra ortaya çıkarak onun canını daha mı çok yakmak istediniz? Sorularıma cevap verecek cesaretiniz var mı?'
'Bak, biz sadece onun iyiliğini düşünüyorduk,'
'Aptal yalanlarınıza beni inandıramazsınız'
'Yalan değil'
'Yalan! O kadar salak değilim ben!'
'Baksana, buraya seni görmeye gelmedik,'
'Onu da göremeyeceksiniz'
'Jessica yeter'
Babamın gerçekten sinirlendiğini anlayınca sustum. Konuşmak istiyordum o aptal kadına haddini bildirmek istiyordum ya da onu sözlerimle dövmek istiyordum belki de. Bunu yapmak yerine sadece oturdum, çok geçmeden Jamie içeri girdi ve onların yüzüne dahi bakmadan annesinin yanına oturdu. Üvey olan ailesi gerçek ailesinin aksine melek gibi insanlardı ve onu gerçekten seviyorlardı. Jamie başını öne eğdi ve elleriyle yüzünü ovuşturdu, annesi sırtını sıvazlayıp hafifçe onu öptü
'Bunu bana neden yapıyorsunuz? Derdim başımdan aşkınken şimdi buraya gelerek ne yapmaya çalışıyorsunuz?'
'Jamie.. Oğlum-'
'Bana oğlum deme, benim GERÇEK ailem şu an yanımda oturuyor ve siz benim için normal bir yabancıdan farksızsınız, o zaman ne düşündünüz bilmiyorum, bilmekte istemiyorum aptal seks hayatınız yüzünden hayatımı mahvetmenizide umursamıyorum. Her şey oldu bitti. Bundan sonra geri dönüşü olmayacak. Hayatım hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz, kimse bilmiyor, olanları bilen tek kişi ben ve Jessica, başka kimse bilmeyecek. Bilmekte istemessiniz zaten. deliyim ben, kendimi kesiyorum. Görmüyor musunuz her yerim kesik, teşekkür ederim sebebi sizsiniz. Eğer beni bırakıp gitmeseydiniz başıma gelenler gelmemiş olacaktı ve belki de normal bir çocuk gibi geçirecektim çocukluğumu. Ama şimdi büyüdüm, çocukkende olgundum, zorlukları aşmayı o zamandan öğrenmem gerekiyordu. Şimdi lütfen çıkıp gidin bu evden. Bu güzel insanların evini, yaşam alanını kirletmeyin olur mu. Ha eğer biri soracak olursa, sizi tanımıyorum, asla tanımadım, asla tanımak isemiyorum. Tamam mı? Şimdi güle güle. Merak etmeyin, ya da merak eder misiniz bilmiyorum ama, sevdiklerim yanımda, annem ve babam yanımda, arkadaşlarım var, sevgilimin annesi ve babası beni seviyor mu bilemem ama ben onları çok seviyorum, şimdi gidin. Ben mutluyum, güvendeyim.'
Hiçkimse hiçbir şey söyleyemedi, Jamie sonuna kadar haklıydı. Onlar Jamie'nin sevgisini haketmiyordu. Bi süre bakıştıkar, Jamie her zamanki sertliğini koruyordu, ona güç veren şey neydi bilmiyorum ama hayatımda gördüğüm en güçlü kişi oydu. Eminim ki bu olay onu bir gün bile etkilemeyecekti.
'Neyi bekliyorsunuz? Gidin burdan, sizin için ağlayacağımı falan sanmayın, beni tanımıyorsunuz. Gidin burdan.'
Hiçbir şey söylemediler, tutulmuş gibiydiler sadece bakıyorlardı.
'Gidin burdan!'
Gürledi. Hemen kalktılar ve kapıya yöneldiler, Jamie kapıyı gidip açtı,
'İyi geceler'
Geri kapattı. Ardından yanımıza dönüp oturdu.
'Bu aptal insanlara anne dememi falan beklemeyin benden. Benim gerçek annem ve babam sizsiniz tamam mı? Ben böyle mutluyum o kadın kim oluyorda buraya öylece gelme cesareti bulabiliyor.'
'Jamie, biraz sert olmadı mı?'
'Olmadı anne, olmadı. Onlar beni bırakıp gitmeden önce düşünecekti. Derdim başımdan aşkın benim. O sadece beni doğuran kadın ve beni doğuran kadını beceren adam. Annem sensin benim.'
Sıkıca sarıldılar gülümsedim. Bu çok tatlıydı. Bu olayı hemen atlatacağımıza emindim bu yüzden içimde azıcık olsun endişe yoktu. Jamie çok güçlü biriydi. Bunları umursamazdı. Onun için önemli olan şu andı çünkü. Sarılmayı bitirdiklerinde Jamie yanıma geldi ve sarıldı gülüp bende sarıldım ardından sırtını sıvazladım.
'Bu olayı unutabilir miyiz?'
'Kesinlikle'
Başımı salladım, gülümsedi. Olanları kesinlikle unutmalıydık elbette. O kadının ne yaşadığını bilmiyordum bilmekte istemiyordum açıkcası. Düşünmek istemedim. Jamie yanımdaydı, mutluydum. O kadar.
'Biraz konuşabilir miyiz Jessica?'
Onun siyah gözlerine bakarken Başımı salladım. Ayağa kalkıp elimden tuttu ve ailemize tatlı bir gülümseme fırlatarak uzaklaşmamızı sağladı. Ağlayacak mıydı? Güçlü mü kalacaktı? Bilmiyordum ama ağlamasını veya üzülmesini istemiyordum. Unuttuk diyordu ancak unutmayacaktı, biliyordum. Belki de bundan sonra tek yapmamız gereken birbirimize destek olmak ve asla bırakmamaktı. Ama zaten tüm biten hikayelerde böyle başlamıyor muydu..

+35 vote +15 yorum sizi çok seviyorum beni özleyin sjjs yakında görüşürüz umarım kendinize iyi bakın ☺️
-fxxckoff

Deli (+18)Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!