hoofdstuk 40

622 31 6

Chloé:

Ik open mijn ogen. Ik voel Dean's huid tegen de mijne. Ik voel een tintelend gevoel opkomen. Mijn blik is gericht op Dean's buik. Mijn hoofd ligt op zijn borstkas. Mijn hand ligt op zijn heup. Ik voel zijn borstkas rustig op en neer bewegen. Hij slaapt nog. Snel sluit ik mijn ogen weer. Ik doe ook maar alsof ik nog slaap. Ik concentreer me op Dean zijn rustige ademing. Ik voel zijn adem langs mijn gezicht strijken.

' Ik weet dat je wakker bent.' Hoor ik Dean zachtjes zeggen. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht.

' Ik weet dat jij ook wakker bent.' Fluister ik. Dean lacht.

' Wat ben jij slim, zeg.' Mompelt Dean. Ik grijns.

' Moet ik dat als een belediging opvatten?' Vraag ik zacht. Ik open mijn ogen. Ik kijk naar zijn gezicht. Zijn ogen zijn nog steeds gesloten.

' Je zou het als een belediging kunnen zien.' Zegt Dean dan. Ik zie een grijns om zijn gezicht,

' Ik vat het als een belediging op.' Zeg ik er snel achter aan. Ik draai me glimlachend om. Ik sluit mijn ogen en trek de dekens op tot aan mijn kin.

' Ik vind je rug heel aantrekkelijk..' Begint Dean. Ik glimlach breed uit.

' Maar..' Zegt Dean dan.

' Je hebt het maar te doen met mijn rug.' Zeg ik snel. Het is even stil.

' Daar neem ik geen genoegen mee.' Hoor ik hem dan zeggen. Ik voel zijn hand op mijn zij, en hij draait me met een ruk naar hem om. Hij kijkt een paar seconden strak, en dan begint hij te grijnzen.

' Dit is beter.' Zegt hij lachend. Ik wil me weer omdraaien, maar Dean houd me tegen. Hij gaat boven op me zitten, en pakt allebei mijn polsen vast. Hij houdt ze stevig op hun plek op het bed. Ik kan geen kant op. Ik probeer nog een beetje tegen te stribbelen, maar veel zin heeft het niet.

' Wil je het echt proberen?' Dean kijkt me spottend aan. Ik rol met mijn ogen. Ik kijk hem even niet aan. Soms vergeet ik hoe ongewoon mijn leven is. Dean, een vampier. Ik.. een wolf. Blake...

Ik kijk weer naar Dean. Onze ogen kruisen elkaar. Ik krijg een warm gevoel. Zijn goudbruine ogen fonkelen. Hoe mooi dit moment ook is, hoe fijn het is om bij Dean te zijn, toch kan ik het schuldgevoel tegenover Blake niet wegkrijgen. Dan ook nog de keiharde waarheid. Dean en ik kunnen eigenlijk niet samen zijn. Ik word ouder, ik krijg kinderen en ik ga dood. Dean blijft altijd deze charmante, gevaarlijke, knappe en aantrekkelijke vampier.

Dean's gezicht staat serieus. Hij gaat een stukje naar achteren. Ik kom langzaam overeind. We zitten recht tegenover elkaar op het bed. Ik kijk naar mijn handen.

'Chloé..' Zegt Dean voorzichtig. Opeens voel ik een ongehaaglijk gevoel opkomen. Ik weet wat Dean wil zeggen. Ik voel een soort paniek naar boven komen. We weten allebei de keiharde waarheid. De waarheid die, zo naïef als ik was, niet onder ogen wilde komen. Ik kijk hem aan. Dean spant zijn kaken aan.

' Ik denk dat we even moeten praten.' Zegt hij bijna onhoorbaar. Hij vindt het net zo moeilijk als ik. Misschien nog wel moeilijker. Er onstaat een brok in mijn keel. In voel tranen opkomen. Ik kijk even weg. Ik knik snel. Dan kijk ik weer naar Dean.

' Dit...' Begint hij twijfelend.

'... kan niet..' Maakt hij met moeite af. Zijn laatste woorden dringen tot me door. Het voelt als een klap. Een klap van de waarheid. Ik durf niks te zeggen. Bang dat ik in huilen uitbarst.

' Ik hou van, ik ben verliefd op je... Maar jij wordt ouder...En ik blijf voor altijd zo.' Probeert hij zo goed mogelijk uit te leggen. Ik weet het wel, maar ik.. Ik wil het niet toegeven. Ik wil er niet aan toegeven.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!