ikigai | chanlix

38

Felix elindeki sırt çantasını kendisi için hazırlanmış odaya bırakıp 2+1 evin salonuna geri dönmüştü. Yorgun hissediyordu. Gözleri ikili kanepede oturan çifte kaydı. Jeongin kendisine sarılmış sevgilisinin saçlarını okşarken sordu. "Aç mısınız? Yemekleri ısıtayım mı?"

Hyunjin küçük olanın yanağına uzanıp sulu bir öpücük bıraktı. "Olur hayatım. Ben de yardım edeyim sana. Git sen, geliyorum şimdi." 

Jeongin Felix'e gülümseyerek mutfağa geçtiğinde omega kendisini koltuğa atmıştı. Hyunjin ikizinin yüzünü inceledi, bir şeyler söylemesini umduysa da Felix'ten koca bir sessizlik gelmişti. Genç alfa derin bir nefes aldı. "Kızdın mı bana?"

Felix duymazdan geldi. "Sence, beni merak eder mi?"

Hyunjin ağzını araladıysa da kelimeleri çıkaramamıştı. Elbette, merak ederdi ancak Felix'in istediği hislere sahip bir merak olur muydu, onu bilememişti. Çünkü Felix, eşinden önem bekliyordu artık; çocukluk arkadaşından -aşkından- değil. Genç omeganın saçları arasına öpücük bırakıp konuştu. "Sen uzan istersen ben de Jeongin'e yardım edeyim."

Felix sessiz kalıp odadan çıkan ikizinin ardından baktı sadece. Kafası patlayacak gibiydi. Susmayı tercih edip buraya gelmişti ancak ne kadar ve nereye kadar kaçabilirdi sorumluluklarından? Lider omega yüzüğü gözüne büyük bir yük gibi gözüküyordu şimdi. İç çekip hemen yanındaki evlilik yüzüğünün üzerinde gezdirdi diğer elinin işaret parmağını. Kendi kendine güldü önce, en başından beri ikizinin seni kaçırabilirim imalarını alaya almış gerçekliğine pay biçmemişti ancak şimdi geldikleri durum.. Kardeşi gerçekten de onu kocasından kaçırmıştı.. Chan'ın sureti gözünün önüne geldiğinde anında gözleri dolmuştu. Anlamsız bir özlem hissediyordu. Sanki yıllarca görmemiş gibiydi. Şu anlık Chan'ın ulaşamayacağı bir yerde olmasından mı kaynaklıydı acaba? Derin bir nefes alıp kafasını kolçağa yasladığında öksürmeye başlamıştı. Tamam.. Bir süre  derin nefes almasa iyi olacaktı. Elleri bir an üzerini yoklasa da elbette ki aradığını bulamamıştı; telefonu Hyunjin'deydi. 

Mutfaktaki çift yemek işini bir kenara bırakmış küçük mutfak masasına oturmuş konuşuyorlardı. Daha doğrusu omega konuşuyor, Hyunjin ise susmaktan yana kullanıyordu şansını. Jeongin dikkatinin dağıldığını fark ettiği sevgilisine seslendi. "Sana diyorum Hyun."

"Ne diyorsun hayatım? Geldiğimizden beri zaten sürekli bir şey diyorsun."

Jeongin iç çekti. "Mühürlü bir omega Felix. Chan hyung onu eliyle koymuş gibi bulur bir kere. Boşuna aralarını saçma bir hale getireceksin."

Hyunjin alayla güldü. "Chan hyung bu bağı hatırlayıp kullanacak mı dersin?" Kıkırdadı. "İşime gelir. Sürünsün."

"Neden böyle yapıyorsun sevgilim?" Omega, alfasının eline uzandı. "Beni senden ayırsalar böyle? Nasıl hissedersin? Hiç kendini yerine koydun mu hyungun?"

Hyunjin derin bir nefes aldı. "Bebeğim, sen ne zannediyorsun beni? Hayır, beni en iyi sen anlarsın sandım ve geldim. Jeongin, benim ne zaman anlık duygularımla hareket ettiğimi gördün? Hiç mi tanımıyorsun beni? Bunun olması gerekiyordu. Gece daha detaylı konuşacağız gerçekten. Şimdilik Felix'in hastalığıyla ilgilenelim olur mu? Ah, ama diyorsan ki ben bunun dışında kalmak istiyorum, ben Felix'i de alır giderim." Hyunjin, omeganın elinden kendi elini çekmeye çalıştığında Jeongin daha sıkı tuttu. 

"Saçmalama. Bir yere gitmiyorsunuz." Omega, uzanıp alfasının dudaklarına küçük bir öpücük bırakıp geri çekildi. "Ayrıca seni o kadar iyi tanıyorum ki vicdanıma oynadığını da fark ediyorum Hyun." 

Hyunjin duyduğu cümleyle gülümseyip sevgilisini kucağına çekti. Jeongin karşı çıkmadan Hyunjin'in kucağına yerleştiğinde sarışın alfa elini omegasının çenesine yaslayıp kendine çekti. Dudaklarını sevgilisinin dudaklarıyla tamamlayıp küçük kelebek öpücükler bırakmaya başlamıştı. Jeongin gülümsediğinde Hyunjin küçüğünün alt dudağını kavrayıp yavaşça emmeye devam etti. Omega, parmaklarını uzun sarı tutamlara geçirdiğinde Hyunjin'de  boştaki elini sevgilisinin beline yaslayıp vücudunu kasıklarına doğru yaklaştırdı. Jeongin özlediği bedenden zorla ayrılıp fısıldadı. "Felix içeride. Gelirse-"