16.BÖLÜM

17.4K 1.3K 664
                                    


~1 Hafta Sonra~

"Kesin olarak yarın akşam mı geliyorlar?"

Telefondaki Kaan'ı onaylarken sigaramdan son bir nefes alıp söndürdüm.

"Peki nasıl hissediyorsun Eflin?"

Gergin, oldukça gergin hissediyordum.

"Gerginim Kaan, tuhaf hissediyorum. Bana nasıl yaklaşacaklarını bilmiyorum ve bilmediğim durumların beni nasıl rahatsız ettiğini biliyorsun."

Kaan bir süre bekledi ardından durgun bir şekilde konuşmaya başladı.

"Gerginliğini anlayabiliyorum Eflin, hatırlarsan ailenin evine ilk gittiğin zaman da böyle hissediyordun. Sana o zaman ne dediğimi hatırlıyorsun değil mi?"

Gözlerimi kapatarak kafamı koltuğa yasladım ve Kaan'ı cevapladım.

"Hatırlıyorum, bana her şeyin çok güzel olacağını ve bunun bana verilmiş olan yeni bir şans olduğunu söylemiştin."

"Yine aynı şeyi düşünüyorum Eflin, hepsiyle iyi anlaşacağına eminim. Sen her zaman nerede ne konuşacağını ve nasıl davranacağını bilen biri oldun. Bu olayın seni bu kadar germesine izin verme. Ben sana inanıyorum, sen de kendine inan."

Sözleri yüzümde bir gülümseme meydana gelmesini sağlamıştı. Kaan yine bildiğim gibiydi, yanımdaydı ve bana destek oluyordu.

"Biliyor musun Kaan, varlığın beni öyle bir sarmış ki yokluğunu düşünmek boşluğa düşürüyor."

Kaan güldü, gülüşü normal bir gülüş değildi. Bu sözleri neden söylediğimi tahmin ediyordu. Sesimdeki çaresiz ton elle tutulur cinstendi ve Kaan bunu çok iyi yakalamıştı.

"Düşünme o zaman Eflin, hastanedeki olaydan sonra sendeki değişimin farkındayım. Bir şey bulamadığından bahsediyorsun ama inanmıyorum kardeşim," durgun sesi titremeye başladı. "Bir şey buldun ve bulduğun şey seni bizden uzaklaştırdı. Nedenini sormayacağım Eflin sadece şunu söylemek istiyorum, ben buradayım ve her zaman yanındayım kardeşim. Sen istesen de istemesen de yanından ayrılmayacağım."

Kaan'ın sözleriyle gözlerimi sıkıca yumdum, bu durumdan ben de memnun değildim. Kaan benim canımdan bir parçaydı ve bu durumda olmak beni boğup çaresiz hissettiriyordu.

Kaan bende bir şeyler olduğunu anlamıştı, anlamasına şaşırmamıştım. Ben herkesi bir şekilde kandırırken Kaan'ı kandıramıyordum, beni çok iyi tanıyordu, Kaan benim her bir zerremi benden iyi biliyordu.

"Biliyorum Kaan, her zaman yanımda olduğunu ve olmaya devam edeceğini biliyorum. Sadece.. kafam çok karışık, doğrumla yanlışım birbirine girdi."

Kaan kederli bir nefes aldı, beni bu duruma getiren şeyin bir yerde ona dokunduğunu tahmin edebiliyordu.

"Bazen doğru bildiklerimizin aslında yanlış olduğunu fark ederiz Eflin, bırak doğruların yanlışsa değişsin. Değişmekten korkma kardeşim, buna mecbur bırakıldığın bir ortamda aksi için daha fazla çabalama."

Sözleri kendimi sorgulamama sebep olmuştu. Aynı kalmak için devamlı çabalıyor, çabaladıkça da yoruluyordum. Kısır bir döngüdeydim ve bu döngü bir türlü sonuçlanmıyordu.

"Haklısın Kaan, her şey değişirken ben aynı kalmak için çalışıyorum ve bu beni inanılmaz yoruyor."

"Görüyorum Eflin, yorulduğunu görmemek mümkün değil. Sadece bu durum değil, öğrendiğin ve söylemediğin olaylar da seni yoruyor."

Bu konunun tekrar açılmasıyla yerimde rahatsızca kıpırdandım. Konuyu değiştirmek istiyordum, bu konu devam ederse Kaan'a anlatmaktan korkuyordum.

EKSİK HİKAYEHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin