17.SONUÇ

509 47 37
                                    


Bölüm şarkımız; Koda- No Turning Back
Okurken dinleyebilirsiniz :)

Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın :)

Keyifli Okumalar.

Kurgunun instagram hesabı: @ucurumkatiliofficial

🔪🚨⚰️

UÇURUM KATİLİ
17. SONUÇ

1 HAFTA SONRA

Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.

1 HAFTA SONRA

1 Haftadır Semih'le olan illegal anlaşmamızı sürdürüyorduk, ne olsa beni haberdar ediyor ben de ona yardım ediyordum. Bence Onur başkomiser de bunun farkındaydı ama sesini çıkarmıyordu. Salih savcı ile ise hiç görüşmemiştim.

Akşam yeni çıkan ve merakla takip ettiğim diziyi izlerken telefonumun mesaj sesi duyuldu. Muhtemelen Semih di ve vereceği haberi oldukça merak ediyordum.

Tuş kilidini açıp mesajlara girdiğimde okuduğum kelimeler adeta nefesimi kesmişti vücudumun titrediğini hissetmiştim.

"komiserim Salih savcını hakkınızda verdiği dilekçenin karar cevabı geldi. Onur başkomiserde şu an. Yakın zaman da sizi arar muhtemelen."

Yerimde duramıyordum. Çıkan kararı bir an önce öğrenmem gerekiyordu. Ama bildiğimi belli edemezdim. Başkomiser bana haber verene kadar öylece duracaktım, başka çarem yoktu. Eğer sorarsam veya bildiğimi belli edersem muhtemelen Semih'in bana haber uçurduğunu fark ederdi. Her ne kadar ben farkında olduğunu düşünsem de belki farkında değildi, belki de kartlarını açık oynamıyordu.

Çıkan karar benim hayatımı etkileyecekti. Hayatımın seyrinin belli olacağı kağıt şu an Onur başkomiserin elinde. Bana haber vermek için ne bekliyor? Belki de açığa alındım, bu kötü haberi nasıl vereceğini düşünüyor?

Yo, hayır. Sanmıyorum. Öyle bir şey olsa, üzülecek olsa bile gevelemez, direkt uzatmadan söylerdi.

Kendime gelmek için kafamı bir iki defa hızla sağa sola salladım. Resmen beynimin içinde, düşüncelerim arasında bir harp vardı.

Amaçsızca evin içinde dolaşıyordum. Bir yatıyor bir kalkıyordum. Kitabı açıyordum ama zaten hepi topu okuduğum iki satır bir şeyi de anlamadan tekrar kapatıyordum. Televizyonu açıyordum ama gözlerim boşluğa dalıyor, izlediğime adapte olamıyordum. Sesi açık olmasına rağmen sık sık herhangi bir mesaj veya arama umuduyla telefonu kontrol edip duruyordum. Debelenerek geceyi sabah ettim.

Sanki uykumda benimle beraber bir köşede oturmuş gelecek haberi bekler gibi koca gece gözlerime hiç uğramamıştı.

Sabah hava aydınlanmaya başladığında sersem gibiydim. Madem uyuyamıyordum en azından uykumu dağıtsın diye bir kahve içmeye karar verdim.

UÇURUM KATİLİHikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin