191

152 8 0

7 Juni 2011.
"Al dat trainen is zo vermoeiend..", zucht ik als ik mijn tas in de hoek gooi. Eindelijk ben ik thuis, en Zara zit op de bank. "Oke dan.", zegt ze, en ik blijf staan. "Wat is er?", vraag ik, en Zara kijkt me aan. "Wil je hier nog wel wonen? Of blijf je überhaupt nog slapen vannacht? We zien je nooit meer, en niet om het een of ander, maar we kunnen net zo goed je kamer gaan verhuren aan iemand die er wel gebruik van maakt. Je hebt ineens Harry vergeven, en je doet niks anders dan bij hem zijn en bij hem slapen. We missen je in de groep Cam.", zegt ze, en ik zucht. "Zara, ik doe mijn best. Ik wil de relatie tussen Harry en mij weer stabiel hebben. Snap je dat dan niet?", vraag ik, en de emotie blik op mijn gezicht is vast niet af te lezen, tenzij 'zielig' ook tussen de emoties thuis hoort. "Camryn, het gaat ons niet om jullie, maar dat je ons laat stikken. Je had het hele weekend vrij, je had op het minst even kunnen langskomen? Je wist dat de jongens hier aten, zoals ze altijd doen op Zaterdag avond.", zegt ze, en haar stem klinkt boos. "Ik..", begin ik, maar door emotie kan ik niet meer verder mijn zin afmaken. Tranen rollen over mijn wangen, en ik stort wat in. "Het spijt me zo..", mompel ik, en ik weet dat het eigenlijk al te laat is. Ik had eerder aan hun moeten denken. Je bent een egoïstische zak, Camryn Cowell.. zeg ik in mezelf.. "Het maakt niet uit Camryn, het maakt niet uit.", zegt ze, en ze loopt me zo voorbij..

The untalentend daughter. - One DirectionLees dit verhaal GRATIS!