126

669 36 0

1 Februari 2011.
"Ben je er echt klaar voor?", vraagt Zara, en ik knik. "Echt zeker?", vraagt ze, en nogmaals knik ik. Waarom Zara zo bezorgd was? In het raam konden we haar zien zitten, ze zit naast Harry, om precies te zijn. Haar tanden lijken net sterren, geel en ver van elkaar. Ik kan haar valse lach al in mijn oren horen, en haar stem zou zo'n een kunnen zijn van een horror-film. Kort om, Caroline. Caroline Flack, de vrouw, en zoals bij mij verwoord, oma, zat naast Harry. Ik kon zien hoe Harry zich voelde, hij voelde zich niet super. Ik hoefde hem niet eens in zijn ogen te kijken, zijn houding zij me genoeg. "Laten we gaan.", zegt ze, en ik schud mijn hoofd. "Nu ik dat cadeau heb gekocht, hier ben, wil ik het ook geven.", zeg ik, en Zara knikt. "Als je niet meer wilt, mag je wegrennen he, dat mag.", zegt ze, en ik knik. "Ik weet het, en ik zal het zeker doen.", is mijn standpunt. Samen lopen we naar de deur, en ik zie hoe Zara haar nepnagel de deurbel indrukt. Niet veel later verschijnt Anne in de deuropening, met een glimlach van hier tot Narnia. "Camryn! Lieverd! Ik heb je al zo lang niet meer gezien!", gilt ze, wat mij betreft iets te hard. Ze geeft me een hartelijke knuffel, en ik geef haar 3 zoenen, als teken van felicitatie met haar zoon. "Ik vind het enig dat je hier bent, die Caroline mag ik niet zo..", mompelt ze in mijn oor, en ik lach zwak. "Ik ga naar huis, anders is Ellique alleen.", zegt Zara, en ik geef haar een dodelijke blik. Een schijnheilige krijg ik terug, en ze loopt weg. "Kom binnen.", zegt ze, en ik loop achter haar aan de woonkamer in. Ik heb nog geen 2 passen de kamer in gezet, of alle gesprekken zijn stil gezet, en alle ogen zijn op mij gericht. "Camryn?", vraagt Harry, en hij staat op. "Jij bent de laatste van de 5, en ook jij verdiend iets op je verjaardag..", mompel ik meer tegen mezelf als tegen hem, en ik kijk hem twijfelachtig aan. "Mag ik je vasthouden?", vraagt hij zacht, en ik kijk naar de grond. "Als verjaardagscadeau?", zegt hij erachteraan, en net zo zacht zodat alleen ik het kan horen. Ik knik, en voel zijn armen om mijn lichaam heen. 'Mogen mijn armen als kasteelwanden om je heen voelen.'. De woorden die Harry voor het eerst tegen me uitsprak, als teken van liefde. Nu zaten ze om me heen, als een tent in een krottenwijk. Het had voor mij geen grote invloed meer, maar voor Harry betekende het duidelijk nog iets anders. Toen we eindelijk van elkaar los waren gaf ik hem zijn kado, en hij maakte het gulzig open. Er zat een nieuwe Starbucks-beker in, een die hij laatst kwijt was geraakt. Ook zaten er nieuwe armbanden in, wat shirtjes, en een fotolijstje met een foto van ons. "Waarom?", vraagt hij, en hij kijkt naar de foto. "Misschien dat je me met deze foto niet meer de hele tijd wilt bellen, de afstand is goed Harry. Jij en Caroline zijn nu gelukkig.", zeg ik, en ik zeg het Caroline gedeelte wat harder. "Ik ben met jou gelukkig.", zegt hij, en ik schud mijn hoofd. "Dat ben je niet.", zeg ik voor de zoveelste keer tegen hem. "Bedankt.", zegt hij dan toch maar, en ik glimlach. Ik neem weer afscheid van iedereen, en verlaat dan, het huis. Ik verlaat Harry, de jongens, Anne, en mijn vervanger; Caroline.

The untalentend daughter. - One DirectionLees dit verhaal GRATIS!