"You know, t-that you can't get away with it." Saad ni anita ang bestfriend ko in wary tone.
"Alam ko." Ilang beses pa ba niyang dapat marinig iyon sa kanya. Alam niya at magsisinungaling pa ba siya gayung yun din ang aasahan niya.
"You know.. you can live with me in new york.. yung malayo dito.. i cant bare to see you hurt jam.." yun naman talaga ang dapat kung gawin ang lumayo sa lugar na ito, palipasin ang panahon hanggang ang galit na nararamdaman ng lalaki para sakanya ay mawala o mabawasan man lang nang sa ganun makahingi ako ng tawad sa nagawa ko. Pero, tapos na ako sa yugtong yun.. ayoko nang magtago, oras na siguro para saakin ang harapin ang problema ng walang takot kahit na sa kaalaman na may matindi siyang galit para sakin.
"No. ill stay here... buo na ang desisyon ko." Nung una ay hindi nito nagustuhan ang pagpayag ko, arm-crossed, her lips rosed, and her eyebrow creased sign na hindi niya talaga ako hahayaan magstay sa lugar na ito. Or should i say sa pilipinas na hindi siya kasama.
"Hindi mo naman kailangang gawin to jam... it just that.. there is no reason... YOU have no reason to live here, kung hindi lang dyan sa lalaking yan.. na gumawa pa talaga ng paraan para makauwi ka at paghigantihan.. you know he is just bitter.. hindi pa yata nakakamove-on sayo.. kaya ganun nalang ang galit.. hello! It is not your fault jam.. dba nga at hindi lang naman ikaw ang may kasalanan. It should be the other way around at hindi ikaw iyon!!" Mahaba niyang litanya.. i heaved a sigh. Hindi to ang oras para magturuan.. i have my fault. And hes too.. i have my insecurities in me, thats why, the first relationship i had with him ay hindi nagtagal. Im the one who initiate the break-up at wala naman siyang ginawa, hinayaan niya lang relasyon naming matapos. Maybe thats really the end of it. Huwag na nating balikan. At ngayon ewan ba niya at ang laki na lang ng galit nito sa pamilya niya. Pati ang kompanya ay nadadamay nito, yun ang dahilan kaya muli siyang bumalik sa pilipinas hindi para rito. Kundi sa kompanya na malapit niya ng itake-over.
"Anita. Relax, dont bring all the past in the present.. wala naman na.. i moved-on already, apat na taon na ang lumipas. Maybe thats enough time for me to finally realize na tapos na okay" i proved.
Nagtaas lamang siya ng kilay at umiiling na bumaling sa kupitang may lamang alak sa kamay nya
"Okayyy.... if that's what you said" bumuntong hininga na lamang ako at hindi na pinilit pa ang opinyon ko na paniwalaan nya.
