100!

746 39 0

25 December 2010.
Langzaam voel ik de wind door mijn haren gaan, en ik zie als ik langs een lantaarnpaal loop mijn adem weg gaan. Ik was even naar buiten gegaan voor een frisse neus, want de hele dag in huis is niks voor mij. Koppeltjes of stelletjes lopen over de straten hand in hand te genieten van de meest 'warme' tijd van het jaar. Ik snap niks van dat 'warme', ik loop nog steeds in 10 truien rond.. Maar om terug te gaan naar de koppeltjes, om elkaar warm te maken. Dat mis ik wel. In de zomer was het niet nodig, maar je voelt je dan wel warm. Warm van binnen, en niet van buiten. Verderop op een bankje zie ik een jongen zitten, en ik loop er vrijwillig naar toe. Ik ga langzaam zitten op de koude bank, en kijk stiekem naast me. "Hi..", mompel ik, en de jongen kijkt mij ook aan. "Hey, wat moet zo'n mooie meid alleen buiten?", vraagt hij, en ik zucht. "Lang verhaal, en jij?", vraag ik, en hij lacht wat scheef. "Thuis is het gewoon niet fijn. Mijn ouders hebben weer eens ruzie, iets waar ik absoluut niet tegen kan.", verteld hij me, en ik knik. "I'm sorry for you..", mompel ik, en hij lacht lief. "Daar kan jij niks aan doen joh, ze moeten zich eens volwassen gaan gedragen. Dat is nogal moeilijk voor ze..", zegt hij en nu mag ik lachen. "Mijn naam is trouwens Jakim.", zegt hij, en hij steekt zijn hand naar me uit. Met een glimlach pak ik zijn hand aan, en schud ik hem. "Camryn.", zeg ik, en zijn ogen worden groot. "Ben jij niet?", vraagt hij, en ik knik. "Yes, that's me.", zeg ik alvast, en hij lacht. "Sorry, had ik niet mogen vragen.", verontschuldigd hij zichzelf en ik lach. "Natuurlijk mag je dat vragen, je bent niet de enige.", vertel ik hem en hij kijkt me aan. "Maar ik had die ene kunnen zijn die er niet over begon..", zegt hij zwak, en ik haal mijn schouders op. "Het maakt niet uit, echt niet.", zeg ik, en ik sta op. Kleine witte vlokken komen uit de hemel vallen en kleuren mijn zwarte jas langzaam wat wit. Ik steek mijn tong ver buiten mijn mond uit, en vang er een paar op. Ik voel ze smelten, en haal dan mijn tong weer naar binnen. "Sorry, gewoonte..", mompel ik om mezelf te verontschuldigen. "Wil je langs het meer? Het is helemaal versierd nu.", zegt hij, en ik knik. Met mijn handen in mijn zakken loop ik al kletsende met Jakim naar het meer. Het is inderdaad prachtig versierd, dat moet ik toegeven. Ik heb nog nooit zo iets moois gezien, en al helemaal niet met kerst. Verschillende kleuren lampjes flikkeren en kleine bootjes drijven op het water. Mensen zitten erin om van zichzelf en het prachtige moment op de perfecte locatie te genieten. "Zullen we in een bootje?", vraagt hij, en ik knik. Een man die de bootjes verhuurd krijgt geld van Jakim, en hij laat me als een echte heer instappen. Als ik veilig zit komt hij erbij, en begint hij te roeien. Hij roeit ons naar het midden, waar een grote boom staat op een soort drijvend platform. Het licht die de kleinere lichtjes in de boom geven schijnt op ons, en we vertellen elkaar grote verhalen. Maar ook aan alle mooie tijden komt een eind. Want na 1,5 uur moet het bootje terug, en moet ik terug naar huis. "Het was leuk, bedankt voor het redden van mijn kerst.", zegt hij, en ik knik. "Jij ook bedankt.", zeg ik. Een kleine kus plaats ik op zijn linkerwang, en ik geef hem mijn nummer. "Call me maybe?", vraag ik in zijn oor, en daarna doe ik met een grote glimlach de deur dicht.
---------------------------
Alweer het honderdste deel! En natuurlijk komen er nog heel veel meer bij, tenminste dat probeer ik haha

The untalentend daughter. - One DirectionLees dit verhaal GRATIS!