*Psst* Notice anything different? 👀 Find out more about Wattpad's new look!

Learn More

Κεφάλαιο 1

3.3K 263 13


«Καθίστε...», λέει κατόπιν εισόδου μας στο γραφείο του. 

«Το γραφείο σας είναι πολύ όμορφο,», σχολιάζω. Επιδεικτικό, καθησυχαστικά ακριβό και στην πιο αριστοκρατική περιοχή της πόλης. Αλλά τι μπορούσα να περιμένω; Μιλάμε για ένα δικηγόρο! Προφανώς και θα είναι γόνος κάποιας πλούσιας οικογένειας με πολλά χρήματα, που τον στήριξαν ώστε να μπορεί να αντέξει ένα τόσο ακριβό life style. 

«Σας ευχαριστώ. Να σας προσφέρω κάτι;», ρωτάει ευγενικά. Με συνόδευσε έως το γραφείο ακουμπώνας συνεχώς απαλά την μέση μου, μήπως και πέσω. 

«Τι έχετε να μου προσφέρετε;», ρωτάω. Ας είναι αλκοόλ! Προσεύχομαι σιωπηλή. Με κοιτάζει παράξενα για ένα δευτερόλεπτο, όμως αυτό το περίεργο βλέμμα χάνεται τόσο ξαφνικά, όσο εμφανίστηκε. 

«Φοβάμαι πως έχω μόνο αλκοόλ...», λέει απολογητικά και χαμογελάω.

«Μου κάνει!», αναφωνώ και σερβίρει ουίσκι σε δύο κρυστάλλινα ποτήρια. 

«Ορίστε!», λέει ευγενικά όπως μου προσφέρει το ένα ποτήρι.

«Ευχαριστώ...», αποκρίνομαι με ευγνωμοσύνη. Κρατάω το στόμιο του μπουκαλιού απαλά, χωρίς να του επιτρέπω να το απομακρύνει, εισπράττοντας από εκείνον ένα συνοφρυωμένο βλέμμα. Πίνω μονορούφι το ουίσκι και αφήνω το μπουκάλι μονάχα για να γεμίσει ξανά το ποτήρι μου. 

«Είναι δυνατό...». Με προειδοποιεί ανήσυχος καθώς το γεμίζει ξανά. 

«Μπορώ να το αντέξω!». Τον διαβεβαιώνω.

«Δεν είμαι σίγουρος για αυτό...», αποκρίνεται αβέβαιος. Ξεροβήχει αμέσως μόλις λέει την πρόταση και ξέρω πως του ξέφυγε. Είναι ακόμα τρομαγμένος από την κρίση μου προηγουμένως, το ίδιο κι εγώ. Όμως Θεέ μου, έχει την εντύπωση πώς είμαι καμία εύθραυστη κούκλα; Πίνω άσπρο πάτο το ουίσκι και πλησιάζω στο γραφείο για το επόμενο ποτήρι.

«Δεσποινίς, θα πρότεινα να χαλαρώσετε με το αλκοόλ!». Με αποπαίρνει όσο πιο ευγενικά μπορεί.

«Αντέχω. Ξέρω τον εαυτό μου. Εξάλλου το χρειάζομαι για να ζεσταθώ...». Σκαρφίζομαι μία δικαιολογία και γεμίζω ξανά το ποτήρι μου. 

«Είναι αγορασμένο από ιδιωτική συλλογή, εξαιρετικά δυνατό, λόγω της παλαιότητας του. Το χρησιμοποιώ μόνο σε εξέχουσες περιπτώσεις... Πίστευα ότι θα είναι μία ευχάριστη νότα στη συζήτηση μας, και ότι θα σας ανακουφίσει, όμως πίνετε εξαιρετικά γρήγορα και αυτό δε θα είναι καλό σε λίγη ώρα!», λέει, λες και οι επιφυλάξεις του θα αποκτήσουν κάποιο νόημα για εμένα... Τον κοιτάζω κατάματα καθώς πίνω μονορούφι το τέταρτο ποτήρι και παίρνω το χρόνο μου να απαντήσω, καθώς δε μπορώ να σκεφτώ καθαρά. 

The AssignmentΔιαβάστε αυτήν την ιστορία ΔΩΡΕΑΝ!