41. Bailee: Snoezige appartementjes

4.1K 322 44

41. Bailee: Snoezige appartementjes


Ze had liggen draaien in haar bed tot ze het er warm van gekregen had en toen had ze een T-shirt over haar topje aangetrokken en was met haar gympen in de hand de trap afgeslopen. Ze was nooit iemand geweest die naast een ander kon slapen. Als kind had Jennifer het weleens gepresteerd om naast haar te komen liggen. Alleen die snurkte verschrikkelijk, waardoor Bailee tijdens dat soort nachten altijd wakker gelegen had.

En nu... nu miste ze het om naast Blake te slapen. Zo erg dat ze in het holst van de nacht het huis van haar oma uit geslopen was en nu in de tuin van Blake stond met een handvol steentjes die ze tegen zijn raam gooide.

Ze voelde zich behoorlijk kinderachtig. Waarom kon ze nou niet gewoon zonder hem slapen? Ze had het altijd gekund, dus waarom was nu dan zo anders?

Blake was anders.

In elk geval zou ze dit binnenkort niet meer hoeven doen, want dan zou hij gewoon naast haar liggen. Ze voelde hoe de tintelingen in haar buik even tekeer gingen. Ze ging samenwonen. Samenwonen met hem. Dat was raar, want Bailee ging normaal niet over één nacht ijs. De Bailee van drie maanden geleden zou nooit overwogen hebben om met Blake samen te gaan wonen.

Bij het zevende steentje was het raak en verscheen Blake's hoofd in het raam, al kon ze niet voorkomen dat het steentje hem vol in zijn gezicht raakte.

'Sorry,' fluisterde ze en ze maakte er gebaren bij.

Blake keek een moment naar haar en daarna verdween hij bij het raam. Bailee liet haar hand zakken. Was hij nou verder gaan slapen? Misschien moest ze naar boven klimmen?

Eén blik op de regenpijp vertelde haar echter dat ze dat maar niet in haar hoofd moest halen. Ze beet op haar lip en staarde beteuterd naar het raam. Een paar voetstappen haalden haar uit haar gedachten en Blake kwam naar haar toe, dwars door de tuin en op zijn blote voeten. Ze dacht dat hij grijnsde, maar ze kon het niet met zekerheid zeggen.

'Wat doe jij hier?' vroeg hij toen hij vlakbij haar was en haar tegen zich aangetrokken had. 'Was jij niet bij je oma?'

'Ik kon niet slapen,' bekende ze, terwijl ze het bloed naar haar wangen voelde kruipen. 'Mijn bed leek ineens zo leeg zonder jou.'

Even dacht hij na en toen fluisterde hij in haar oor: 'Ik kon ook niet slapen zonder jou.'



Ze werd wakker van het zonlicht dat in haar ogen prikte en ze tastte naar haar telefoon op haar nachtkastje, maar ze vond hem niet. Ze schoot overeind, zoekend naar haar telefoon, en toen zag ze Blake naast zich liggen. Geen wonder dat ze haar telefoon niet kon vinden, die had ze tijdens het wegsluipen vannacht niet meegenomen. Op de digitale wekker zag ze dat het zes uur was.

'Ik moet weg, Blake,' fluisterde ze en ze probeerde onder het dekbed uit te kruipen, maar hij sloeg zijn arm om haar heen.

'Je hoeft helemaal niet weg,' bromde hij.

'Wil je dat je ouders ons ontbijt op bed komen brengen dan?' vroeg ze, terwijl ze op zoek ging naar haar pyjamabroek en het T-shirt tussen de andere kleding die op Blake's vloer lag. 'Misschien is dat wat gênant.'

'Goed punt,' mompelde hij, half in het kussen. 'Goed punt.'

'Het is niet dat ik je niet meer zie,' zei Bailee zachtjes, terwijl ze haar pyjama aantrok. 'Over een paar uur gaan we op appartementenjacht.' Ze drukte een kusje op het puntje van zijn neus. 'Kun je een paar uur zonder me?'

Roberts #1: My American Apparel Underwear #netties2016#netties2016Lees dit verhaal GRATIS!