Wolven begraven

426 37 0

We vliegen naar de grond en transformeren ons terug.

"Kijk de meiden zijn daar." Zegt Rozelina blij.

"We hebben ze kunnen verslaan." Zegt Fleur blij. Ik glimlach een naar haar.

"Is alles oké met jullie, ik bedoel jullie hebben ook gevochten met de tovenaars, hebben jullie geen verwondingen?" Vraag ik wat te bezorgt.

Iedereen kijkt eens naar elkaar.

"Neen, niet echt een paar schrammetjes en blauwe plekken, maar anders is er niets erg." Zegt fleur.

"Heb jij geen wonden?" Vraagt Rozelina aan mij terwijl ze haar hand op mijn schouder legt.

"Mijn rug doet wat zeer." Zeg ik wat bibberend. Want eerlijk gezegd is het alsof er een mes tussen mijn rug zit.

"Laat mij eens kijken." Snel draai ik mij om.

"Neen, niet doen!"

"Waarom niet?" Vraagt Rozelina niet begrijpend.

"Omdat dit pak aan elkaar hangt, dit pak heb ik van de vampiers gekregen, omdat ik niet echt kan vechten in een jurk met hakken aan."

"O ja nu zie ik het." Zegt Rozelina.

"Het zal wel niets zijn." Zeg ik met een glimlach die waarschijnlijk niet eens op een glimlach lijkt.

Ik zie dat er vampiers komen met E.H.B.O dozen.

"Wij gaan naar de mensen van uw volk die wonden hebben, we gaan ze gaan helpen." Ik glimlach eens.

"Bedankt." Ik kijk terug naar de meiden.

"Wat doen we met het paleis, de helft is vernielt en er liggen waarschijnlijk nog dode wolven." Zeg ik wat bedroeft.

"We gaan het paleis herstellen. En wat de wolven betreft, denk ik dat we ze moeten begraven." Zegt Rozelina.

"En zeer goed poetsen op die plaats." Zegt Megan met een knipoog.

"Ja, dat kunnen de poetsvrouwen wel doen."

Zegt Mai.

"Ja inderdaad, maar wij moeten de wolven wegdoen." Zegt Rozelina.

"Waarom moeten wij dat doen? Zijn er geen begrafenis ondernemers die de lijken of dode dieren wegdoen en begraven?" Vraag ik. Iedereen kijkt opeens geschokt naar mij.

"Neen, het zijn de vrouwen die dat moeten doen. Omdat de vrouwen leven brengen. Het is een traditie hier in Utopia."

Ik knik eens. Ik wil echt geen dode wolf wegdoen. Denk ik in mijzelf.

"We moeten het niet alleen doen, er helpen nog andere vrouwen mee." Zegt Rozelina om mij wat gerust te stellen.

Ik kijk eens achter mij om te kijken als er nog vampiers staan, maar ze zijn al allemaal weg.

"Zijn alle vampiers de dorpelingen gaan helpen?"

"Waarschijnlijk."

"Kom we gaan de wolven gaan weg doen voor ze beginnen te ruiken naar 'dood'." Zegt Megan die haar neus toeknijpt.

Ondertussen lopen we naar het paleis. Ik kijk rond in de hal en zie dat er hier en daar en wolf dood ligt, er liggen ook plassen bloed. Er zijn al dienstmeisjes en meisje van het dorp bezig de wolven weg te slepen.

"Wij gaan naar de gang waar jouw kamer is." Zegt Rozelina tegen mij. Dat is de gang waar de meeste wolven liggen. Denk ik in mijzelf. Ik zucht eens maar gelukkig hebben de meiden het niet gezien dat ik geen zin heb om dode wolven weg te doen en te begraven. Ik wil dat ze blijven en goede indruk op mij hebben want ik ben de prinses en hoe ze het hier noemen de Lintie van Utopia.

Ik zucht nog eens en loop dan achter de meiden aan die al op de grote trap lopen. Als we de gang in lopen waar mijn slaapkamer zich bevindt, zie ik zeker 6

Wolven liggen en er hangt ook hier en daar bloed aan de muur. Als ik naast mij kijk zie ik handschoenen liggen en nog wat schoonmaakmiddelen.

"Eum ik vraag me af. Zijn die wolven niet super zwaar?" Vraag ik.

Ik zie dat de meiden wat glimlachen.

"Neen." Zegt Mai glimlachend.

"We gebruiken onze magie om ze te dragen, anders zouden we ze niet eens een millimeter kunnen verplaatsen want wolven wegen wel bijna een ton." Zegt Lief.

We lopen naar de eerste wolf die we tegen komen.

"Kijk en leer." Zegt Rozelina. Megan en Rozelina gaan bij de wolf staan. Rozelina staat voor zijn hoofd en Magen bij zijn staart. Ik kijk aandachtig wat ze doen. Eerst doen ze hun ogen voor een korte tijd dicht dan doen ze hun ogen open en wijzen eerst naar de wolf en doen dan hun handen omhoog. 1 seconde later gaat de wolf de lucht in, hij is ongeveer 30 centimeter van de grond. Ik staar ze met grote ogen aan.

" En nu gaan we ze naar de begraafplaats brengen." Zegt Rozelina terwijl ze haar aandacht blijft houden bij de wolf. Rozelina en Megan verlopen met de wolf en de wolf vliegt tussen hun beide in. Best wel grappig om te zien. Denk ik in mijzelf. Ik loop achter hen aan richting de begraafplaats.

Onderweg werd er niets gezegd. Ondertussen zijn we bij de begraafplaats, maar het is geen gewone begraafplaats want er staat iets raars op een bordje bij een klein oud poortje, er staat 'Quēt dôk a serpï'. Ik frons mijn wenkbrauwen. Wat heeft dit nu te betekenen. Er onder staat er in het klein. Rustplaats. Niets heeft toch met elkaar te maken? Dit is echt te verwarrend. Ik moet weten wat dit is, ik zal het vragen aan Rozelina als die wolf begraven is want nu is ze nog in een diepe concentratie.

We lopen naar een put in de grond. Ik kijk Rozelina en Megan aan die nu de wolf in de put leggen. Dan gaat er aarde in de put tot hij opgevuld is en er nog een klein bergje overblijft.

Ik kijk ze aan en ze kijken mij ook aan.

"Ik heb nog een vraag. Er staat op dat bordje naast die oude poort een vreemde tekst. Wat betekend dat?" Vraag ik met gefronste wenkbrauwen.

"Hen die ons kwaad doen vinden geen rust." Zegt Megan.

Ik kijk hun raar aan.

"Maar er onder staat er rustplaats."

"Nauw ja, dat is om de wolven niet kwaad te maken. Want zij kunnen de eeuwen oude taal van de elfen niet spreken, er zijn maar sommigen van ons die dat nog kunnen. Het is een taal die wat aan het uitsterven is." Zegt Megan schouderophalend.

"O oké" Zeg ik.

De voorbije 2 uur hebben we nog wolven begraven. Ik heb ook wat geholpen en het lukt al aardig om mijn geconcentreerd te houden.

—————————————————————————————————————————————————————-

Vond je het een tof hoofdstuk?

Laat het me weten. Comment & vote :)

The Missing Fairy  Lees dit verhaal GRATIS!